...p ...p
28
BLOG

Unia Polityki (nie)Realnej

...p ...p Polityka Obserwuj notkę 5

Jako ze w polityce po reality show pt.: "Dymisja tygodnia" oraz sitcomie "Przegląd ministerstw" oraz kolejnej (http://bartoszweglarczyk.blox.pl/html ) wpadce pani minister Fotygi ( odpowiedź na komentarz do poprzedniego wpisu: panie Michale, doceniam to co pani minister robi dla Polaków mieszkających w Niemczech, ale przy takich wpadkach to jednak za mało...) nic się nie dzieje postanowiłem wrócić do zagadnienia które zajmuje mnie od pewnego czasu, a mianowicie fenomenu UPR.

Młody, dorastający człowiek o poglądach prawicowych ma równie wielkie skłonności do radykalizmu jak jego lewicowy konfrater. Skrajność ta ukierunkowuje się zazwyczaj w jednej z trzech dziedzin: fundamentalizmie katolickim, nacjonalizmie lub ultraliberalizmie gospodarczym. O ile dwie pierwsze postawy występują zazwyczaj połączone, zostały też wielokrotnie zgłębione (chociażby na przykładzie Młodzieży Wszechpolskiej, notabene organizacji która wypada znacznie lepiej po bezpośrednim poznaniu niektórych jej członków) to zwolennicy Janusza Korwin-Mikke zasługują na osobne omówienie.

Poczynając od osoby samego prezesa: ekscentryka w muszce (chociaż ja widziałem go w kąpielówkach, jak przemawiał na plaży...), w Polsce kojarzącego się z błaznem, ośmieszającym wobec tego Unię- a jednocześnie będącym jedynym, prócz Michalkiewicza, znanym politykiem tejze partii. Jest on znakiem, ikoną, logiem (nie) realistów, ich personifikację niemalże- wybitnie inteligentny, przenikliwy analityk, odnoszący sukcesy przedsiębiorca a jednocześnie człowiek zupełnie oderwany od rzeczywistości. Dający przy okazji każdych wyborów "ostatnią, ale to naprawdę ostatnią szanse by moc na mnie głosować". Wsławiający się takimi postulatami jak np.: likwidacja tramwai warszawskich.

UPR od wielu lat zgłasza księżycowe pomysły. Wejście do Północnoamerykańskiej Strefy Wolnego Handlu, podatek pogłówny, przywrócenie kary śmierci, restauracja monarchii... Nie da się tej partii traktować poważnie. Dziwie sie, skądinąd światłym ludziom, że są to ugrupowanie tak gorliwie (żadna inna partia nie ma tak oddanych i aktywnych internetowych sympatyków!) wspierać.

Ale w tym szaleństwie jest metoda. Okupując prawą ścianę poszerzają pojęcie centrum. Optując za podatkiem pogłównym ułatwiają poważną dyskusję na wersją liniową. Punktują eurosocjalistyczne absurdy Brukseli. Konsekwentnie zwalczają podatki pośrednie, w tym akcyzę (bedącą jedną z najwyższych w Europie, tacy, drodzy państwo, jesteśmy cholernie bogaci...). Wreszcie- każda partia głosząca restaruacje monarchii przyprawia moj rozum o spazmy śmiechu ale serce o szacunek i wzruszenie :)

Unia Polityki Realnej jest partią konsekwentnie radykalną. W tym tkwi jej sekret,zarówno (nielicznych) sukcesów jak i (znacznie liczniejszych) porażek. Jej konsekwencja budzić musi uznanie. Jej radykalizm jest jej silą napędową, czyni ja atrakcyjną na tle mdłych partii centrowych i buraczanych populistów. Wreszcie, będąc poza parlamentem nie wdaje się w międzypartyjne spory.

Traktuję głosowanie na UPR jako rodzaj pewnego manifestu, glosu sprzeciwu wobec establishmentu politycznego, jego miernoty i populizmowi. Jedni, by pokazać rządzącym żółtą kartkę nie idą do wyborów, oddają nieważne głosy. Inni glosują na Zielonych czy innych antyglobalistów. Ja, przy najbliższej okazji,o ile wirtualna partia Rokity-Marcinkiewicza-Płazyńskiego nie zmaterializuję się, oddam swój głos na Janusza Korwina-Mikke.

Może to i wariat, ale przynajmniej patrząc na niego nie ogarnia mnie zniesmaczenie, obecne przy oglądaniu młocki Tuska z Kaczynskim...

 

----

Jak do ciężkiej cholery wstawić tu linka poprawnie? :) 

...p
O mnie ...p

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (5)

Inne tematy w dziale Polityka