Komentarz do notki: Dzień po święceniach biskupich w bractwie FSSPX

1. Autor pisze, o FSSPX "MA ONO RACJĘ".

Tego typu stwierdzenie pozornie przekazuje prawdę obiektywną, gdy tymczasem to zwykła subiektywna ocena.

Czytaj: zdaniem blogera FSSPX ma RACJĘ. Zdaniem FSSPX też. Zdaniem Leona XIV nie ma racji. Zdaniem kard. Mullera też nie ma racji. Zdaniem ogromnej ilości świeckich, duchownych i teologów FSSPX NIE MA RACJI. Ale każdy ma prawo do swojej opinii, choć już w tych sprawach można mieć wątpliwość czy każdy katolik może mieć opinię sprzeczną z opinią Watykanu i Papieża. Ja bym tego prawa nie odbierał. Ale pewności nie ma.


2. Można MIEĆ RACJĘ w jednym i nie mieć jej w drugim. Z posiadania racji w jednym nie koniecznie wynika, że podejmowane działania są uzasadnione, bowiem rodzą one NOWĄ RZECZYWISTOŚĆ z nowym zasobem konsekwencji oraz ocen.


3. Może Luter też miał RACJĘ? Może da się wskazać gdzie i w czym? Zwłaszcza w kontekście procederów i pewnego rodzaju imprez na Watykanie i w Kościele.


4. Kościół to zgromadzenie wszystkich wierzących w Jezusa Chrystusa. Czy protestanci są w Kościele? Czy "w ekskomunice" z kościoła?


5. Można odnieść takie wrażenie, że podstawowym problemem "Świata" jest ORGANIZACYJNA JEDNOŚĆ INSTYTUCJI KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO. Dlatego każdy ruch tę jedność umniejszający, jakby świat cieszy. Nie chodzi tu być może o kwestie wiary, tylko o bardziej prozaiczne. Otóż każdy system i zbiór wartości, każde dziedzictwo kultury, każde nastawienie i idea, aby mogła wpływać na rzeczywistość potrzebuje instytucjonalizacji. A ludzi trzeba dzielić, rozbijać - właśnie w oparciu o różne "RACJE", co tak dobrze widać w przestrzeni polityki.


6. Co do przedmiotu jakichś różnic pomiędzy FSSPX a Watykanem to zupełnie nie orientuję się o co chodzi. Jednak pogarda dla jedności w obliczu "świętości i dostojeństwa takich czy innych koncepcji" nie wydaje się dobrze wróżyć. Nie rozstrzygam tu, kto ma rację w jakichś tam poglądach na coś tam.


7. Ot FSSPX założy kolejną denominację. Jak zawsze w imię racji. Jakoś tak polska prawica polityczna się przypomina, jak to w imię racji się zwykle dzieli i dzieli. Będzie miało żarliwych zwolenników i może nawet ciche wsparcie od wujka, bo im mniej Watykanu tym lepiej, nawet jeśli to hiperwatykaniści. W sensie ostatecznym, to ja się nie znam. Myślę sobie, że jak ktoś swoje życie zawierzy Jezusowi Chrystusowi, jak wyznaje Boga w Trójcy Jedynego, to mniejsze znaczenie ma denominacja, a większe relacje z ludźmi, sobą i Bogiem. Ale w sensie pragmatyki procesów społecznych, to stało się chyba niedobrze.