Utkwiła mi opowieść dziennikarska z 1990r. o starej ciotce, która mieszkała przy ulicy, powiedzmy, Długiej. Ciotka urodziła się tam i zdawało się, że tak już będzie do końca jej życia. W latach pięćdziesiątych postanowiła jednak przeprowadzić się w inne miejsce, co było przyjęte przez rodzinę jako kolejne dziwactwo starej już osoby. A ona była konsekwentna i opuściła dom, bo nie chciała mieszkać przy ulicy, którą przemianowano na ulicę Nowotki. Według niej był Marceli Nowotko zbrodniarzem, i przez takie stwierdzenie uznano, że już całkiem "odbija" jej na starość. Marceli Nowotko był przecież współzałożycielem i pierwszym sekretarzem Polskiej Partii Robotniczej, która to partia walczyła z okupantem niemieckim, stworzyła możliwości budowy socjalistycznej, sprawiedliwej ojczyzny itd., itd.
Autor tej opowieści przyznał w 1990 roku - w którym podano wiele nowych faktów dotyczących wypaczeń i zbrodni ustroju komunistycznego -, że rację w ocenie historii i realnej rzeczywistości mieli nie młodzi, światli, wykształceni budowniczy, lecz stara ciotka uznana przez otoczenie za zdziwaczałą, nierozumiejącą ducha nowej epoki, która jednak znała trochę życie i umiała oddzielić prawdę od kłamstwa. Co też młodym, postępowym euroentuzjastom daję pod rozwagę.
Komentarze
Pokaż komentarze