Minęły dwa tygodnie.Nadal nie jest znana ostateczna liczba ofiar trzęsienia ziemi. I nie poznamy jej pewnie do końca długo. Wiadomo,że przekracza 150 tys. Akcja ratunkowa został oficjalnie odwołana w 11 dni po klęsce. W 14 dni udało się wydobyć spod gruzów,żywego mężczyznę.

W tym aspekcie, jakże makabrycznie brzmią doniesienia o smsach, jakie otrzymują członkowie rodzin,od tych, którzy zginęli pod gruzami Powód: przywrócono łączność i otrzymują wieści sprzed kilku dni...Takie jak ta” Wyślij pomoc, wciąż żyjemy. Niech Bóg was błogosławi i strzeże. Kocham Cię" - taką wiadomość dostała 32-letnia Rene Emile od swojego męża Petera, który był na kursie w college'u w Port-au-Prince. - To jest wszystko, co mi zostało po mężu. Kilka słów na telefonicznym ekranie - mówiła zapłakana.”

Sposób, w jaki była przeprowadzana akcja ratunkowa na Haiti,budził wiele zastrzeżeń. Na podsumowanie,czy przyczyną takiej ,negatywnej oceny, były tylko nieporównywalnie bardziej niekorzystne, niż podczas innych akcji międzynarodowych,warunki, nadejdzie bardziej stosowny czas.

Nie sposób jednak nie przytoczyć tutaj pewnego opisu: „Jak powiedział jeden z wysokiej rangi przedstawicieli administracji amerykańskiej, w mieście otwarto już ponad 300 punktów dystrybucji. Wydano już ponad 700 tysięcy posiłków, 1,4 miliony butelek wody oraz blisko 10 tysięcy kilogramów artykułów medycznych – poinformował generał Douglas Fraser z Południowego Dowództwa Stanów Zjednoczonych.”Mówimy o pomocy wydanej w 10 dni. Dla blisko 3 mln Haitańczyków. Statystyki są porażające. I może wreszcie dotrze do tych, którzy byli zbulwersowani przemocą w Port au Prince, że przyczyną zamieszek była walka o przeżycie.
O tym, jak przebiegała pomoc, można sobie wyobrazić na podstawie innego doniesienia: „Ogromne ilości lekarstw, odżywek dla dzieci, czy innych produktów leżą na asfalcie i w magazynach lotniska Port-au-Prince, ale nikt nie wywozi ich dalej – relacjonuje główny korespondent medyczny CNN, Sanjay Gupta.

- To leży tu wszędzie, ale wystarczy wyjść nawet poza teren lotniska, a ludzie już mówią: Potrzebujemy zaopatrzenia – mówi Gupta, który znalazł palety z odżywkami dla dzieci, lekarstwami przeciwbólowymi i antybiotykami, które leżały bez żadnej kontroli tuż przy pasie startowym.
Amerykański personel wojskowy z namiotu, w którym znajduje się magazyn na lotnisku, dał korespondentowi CNN duży worek pełen produktów medycznych, aby zabrał go do szpitala, który odwiedził wcześniej. Jednak nikt nie potrafił wytłumaczyć, dlaczego nie funkcjonuje żaden zorganizowany system dystrybucji zgromadzonych zapasów.”

O Haiti można powiedzieć,że to państwo upadłe. Dla zobrazowania,dlaczego, przytaczam własną fraszkę, sprzed lat:Upadła. Nie powstała.Bo „jeszcze” chciała.Pisałam o przyczynach historycznych. o korupcji, o bezrobociu,o braku infrastruktury i wielu innych. Dzisiaj, będzie o błędach społeczności międzynarodowej, z USA na czele. Także błędach instytucji pomocowych, które ograniczały się do dawania, a nie do stymulacji zmian na tym państwie.

Gorąco polecam w tym temacie, wywiad z prawnikiem,Brian,em Concannon,em, naszej salonowej koleżanki, Magdy Rittenhouse. Głównym błędem jest to właśnie, że tzw. stała pomoc dla Haiti,w starej formie, nie inspiruje do niczego. Utrwala upadek. Nie tworzy miejsc pracy, nie tworzy niezbędnej infrastruktury, jedynie dożywia, zabijając inicjatywę własną ludności, a przy okazji konkurencyjność rodzinnych gospodarstw. Państwa pozbywają się nadwyżek żywności, Haitańczycy nie umierają z głodu, patologia rośnie.

Haitańczycy potrzebują, oprócz ochrony prawnej najuboższych, których jest większość-, o czym mówi Concannon- miejsc pracy. I ta straszna tragedia, paradoksalnie stwarza im szansę na wydobycie się z impasu. Na odbicie z dna. Byle instytucje charytatywne nie poszły drogaąnajprostszą: odbudować Haiti własnymi siłami, dając –w zamian za desygnowane pieniądze- pracę swoim firmom. Odbudowa Haiti,budowa infrastruktury powinna być dokonana rękami Haitańczyków.

Akcję polskich władz, która wysłała ekipę ratowników w kilka dni po katastrofie, należy chyba pominąć wstydliwym milczeniem. Z adnotacją, że mamy rzeczy wspaniałe,jak ta jedna z najlepszych na świecie grup do poszukiwań zasypanych ludzi, i potrafimy to zmarnować z powodu indolencji urzędników państwowych. Wysłaliśmy za późno, zamiast wojskowym transportem, samolotem znanym z awaryjności. Bilans: konieczność wysłania..samolotu wojskowego po odbiór ratowników. Koszt organizacji pomocy przekroczył wartość pomocy, a potencjał ratowników, zmarnowany. Wstyd wobec świata, skandal z powodu marnotrawionych bezmyślnie pieniędzy w kraju.

P.S.

Jakoś pewien marszałek nie sprawdzał, jak ocenia naszą pomoc dla Haiti,prasa na Jamajce...