3 obserwujących
167 notek
43k odsłony
126 odsłon

RÓWNANIE STRUKTUR V (2) – teoria akceleracji a psychologia

Wykop Skomentuj

Gdy rozum śpi, budzą się potwory
                              Francisco Goya, tytuł obrazu z cyklu Kaprysy, 1797


Uczciwa religia jest bardziej od swoich krytyków świadoma swych niedostatków i popełnianych w jej imieniu absurdalnych czynów, jest też głęboko zainteresowana zdrowym sceptycyzmem, dla własnych potrzeb (…) Istnieje możliwość, by religia i nauka stworzyły silny sojusz przeciw pseudonauce. Jednak wydaje mi się, że wkrótce religia będzie musiała się przeciwstawić pseudoreligii.
                    Jeden z przywódców religijnych, cyt. wg: Carl Sagan, Świat nawiedzany przez demony. Nauka jako światło w mroku


TEORIA AKCELERACJI JAKO KONCEPCJA PSYCHOLOGICZNA


Teoria biografii, metoda życiorysu i badań tzw. życia mogą stać się podstawowymi pojęciami w praktyce interpersonalnej i poradnictwie. (Podobną analizę można przeprowadzić na potrzeby fizyki, astronomii, geologii, biologii, czy socjologii).


    Na temat psychologii wypowiadałem się w moich publikacjach i tekstach wielokrotnie. W powyższym tekście jedynie podsumowuję to wszystko, mimo że w dużym stopniu powtarzam tu wcześniej wysunięte wnioski. Sądzę, że tym bardziej powyższa propozycja ma znaczenie, że przedstawiona tu teoria akceleracji jest metodologicznie „mocna”, gdyż opiera się na solidnych podstawach nauk przyrodniczych i ścisłych.


    Praktyka psychologiczna takiej teorii, jak się wydaje, nie ma. Wyjątkiem są tu – teorie Viktora E. Frankla, Kazimierza Dąbrowskiego, niektóre działy psychologii życia, teoria Alfreda Adlera, a przede wszystkim niewyrażona wprost metodologiczna teoria nauki Andrzeja K. Wróblewskiego. Psycholodzy operują modelami ogólnymi wąsko pojętej psychiki, nie zawsze spełniającymi ostre wymagania metodologiczne. Żyjemy jednak w XXI wieku i  należy się im teoria inna od na przykład psychoanalizy, na której często opierają się w swojej praktyce.


    Zatem powyższa teoria akceleracji może wypełnić metodyczną lukę i pomóc psychologom, pedagogom, terapeutom w ich pracy z ludźmi.


    Z grubsza biorąc, w teorii akceleracji, węzłowe jest pojęcie rozwoju. W jego ramach istnieją następujące fazy ewolucji człowieka (fazy – gdyż podobnie np. woda H2O występuje w różnych stanach skupienia).


1)    Integracja wstępna. To etap edukacji i zdobywania wiedzy np. w szkole i na uczelni. Wtedy występuje bierna aktywność poznawcza, bez tworzenia np. pełnoprawnych tekstów (a tym bardziej publikacji), właściwego fazie późniejszej, reintegracji. Integracja wstępna to teza i zapoczątkowanie biograficznego, twórczego, czy wręcz naukowego procesu inkubacyjnego.
W fazie integracji wstępnej działa funkcja liniowa. Funkcjonuje tu wzór w = katn (n = 1), gdzie


w – wartość struktury
k – stała rozwoju
a – mem, tzw. zajęcia codzienne
n – paradygmat, idea realizowana w danej epoce, a w jakiś sposób zinterioryzowana przez człowieka
t – czas


Wartość struktury w wyrażamy w punktach (1 punkt (1pu) = 1/23000 Odkrycia uhonorowanego Nagrodą Nobla); k – stała rozwoju (k = 1) wyrażana jest w jednostce rok 1-n; a – mem – w punktach/rok, t – czas w latach; n – paradygmat jest niemianowany (tzn. jest n-krotnością pewnej jednostki).


Jednak w integracji wstępnej nie ma klasycznego postępu i problem rozwoju z reguły jest źle postawiony.


2)    Dezintegracja – to antyteza rozwoju. To okres dojrzewania (tzw. „czyściec dojrzewania”), ewentualnych kryzysów (choć nie każdy tę fazę przechodzi – osoby, które znajdują zatrudnienie zaraz po szkole, dezintegrację przechodzą łagodniej), rozwiązywania problemu konfliktu pokoleń – w rezultacie zdarza się wypadnięcie z kolein i orbity społecznej oraz intelektualnej, co może przejawić się w problemach w nauce szkolnej (np. w matematyce, wrażliwej na odpowiednie funkcjonowanie integracyjne). Jednak tu już działa walka o byt – jest to rola niejako adepta życia – i problem życia jest tu już w miarę poprawnie postawiony (w stosunku np. do fazy wcześniejszej). Zdarza się tu potrzeba wizyty u psychologa.


Działa tu funkcja liniowa i tu a ≤ 0.


3)    Reintegracja – to synteza rozwoju. Po kryzysie występuje powrót do pełnoprawnych ról społecznych. Uczniowie z powodzeniem robią maturę, studenci kończą przerwane studia. Obserwuje się eksplozję świadomości i talentów, często humanistycznych. Tworzone są teksty, pisane wiersze, malowane obrazy. Ten okres niezbyt trafnie określa się „erą kosmiczną” – „sny o potędze” przeoblekają się w zainteresowania psychologią. Występuje większa aktywność. Mechanizmem sprawczym tej fazy jest intencja paradoksalna biograficzna – zwrot o 180 stopni, przejście od nastawienia na przeszłość do orientacji ku przyszłości (zarazem zasadne jest w tej fazie tzw. pytanie „o co w tym wszystkim chodzi”).


W reintegracji działa funkcja liniowa, podobnie jak w integracji wstępnej, jednak tzw. dyspersja osiągnięć jest tu większa (silniejsze działanie walki o byt) – zarazem występują próby rozwiązania problemu sensu życia. Częste jest podjęcie pracy.

Wykop Skomentuj
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Technologie