Powrót król...

Obywatel Kwaśniewski w wywiadzie dla GW w nieco molodramatycznym stylu zapowiada swój comeback:

Dlatego wracam. Sytuacja zaczyna być tak trudna, że wszystkie ręce na pokład, trzeba walczyć.

Niby już pogodziłem się z myślą, że w Polsce lewicy innej niż opartej o twardy pzpr-owski rdzeń już nie będzie, lecz miałem cichą nadzieję, że może jednak kiedyś tak. Aleksander Kwaśniewski pewnie sądzi, że co jak co, ale on żadnym partyjnym betonem nie jest, tylko socjaldemokratą pełną gębą. Myli się podwójnie. Przeszłość zawsze będzie na nim ciążyła, choćby co tydzień całował się z papieżem (by Muniek). A jako były prlowski minister uwiarygadnia obecność ludzi z aparatczykowską przeszłością w niby odnawianej partii.

Kopanie lewicy w dzisiejszych czasach jest zadaniem lekkim, prostym i przyjemnym. Nie tylko w byłych komunistycznych reżimach, a tak ogólnie. Od zawsze wiadomo, że najzagorzalszymi lewicowcami są zepsute dzieci burżuazji (to już Miłosz}, ale obecne pokolenie w oderwaniu od rzeczywistości przekroczyło wszystkie granice. Popularna dupa naprawdę nie jest największym problemem współczesnego świata. A tak by się mogło wydawać, gdy słucha się Sierakowskiego albo Passenta (sic!). Choć i tak nic i nikt nie przebije Leszka Millera - członka KC mniej więcej w czasie akcji "Hiacynt" - nieśmiało, bo nieśmiało, troszczącego się o homoseksualistów.

Mimo to przydałaby się w Polsce jakaś nowoczesna lewica. Nawet ta europejska, trochę śmieszna... Kwaśniewski gwarantuje jedynie podmalowanie mumii trochę żywszym kolorem, żadnych zmian.

PS. Panie Prezydencie Kwaśniewski, wszystkiego najlepszego na nowej drodze życia. Miłego wojowania. Bez zadyszki. Miejmy nadzieję, że w uznaniu zasług na Rozbracie otrzyma Pan biuro z klimatyzacją. O serce dbać trzeba - niech nadal bije jak należy, po lewej stronie.