Albatros ... z lotu ptaka Albatros ... z lotu ptaka
962
BLOG

Jacek Trznadel a Smoleńsk 10 kwietnia 2010 roku

Albatros ... z lotu ptaka Albatros ... z lotu ptaka Polityka Obserwuj notkę 2

 Busz po polsku cz.IV, czyli o apartheidzie w Polsce

Na Salonie 24 miał ukazać się WYWIAD z profesorem Jackiem Trznadlem w rozmowie z Julią i Piotrem Jakuckimi - lipiec 2012.

Może się jeszcze ukaże ………….

Jacek Trznadel nieodkryty ląd PRAWDY O SMOLENSKU

     Powie jednak ktoś, dlaczego używam słowa ZAMACH, skoro z przeprowadzonej wyżej suchej i schematycznej analizy wynika, że niczego nie można określić i udowodnić na pewno, żadne okoliczności domniemanej zbrodni nie są pewne. Pewne jest oficjalnie – w komunikatach polskich i rosyjskich – że Tupolew rozbił się na terytorium państwa rosyjskiego, wszyscy zginęli, a ilość trumien ze zwłokami pasażerów i załogi, które przyleciały na lotnisko na Okęciu, równała się w zasadzie, ilości osób, które podróżowały w Tupolewie i na jego pokładzie zginęły. To przypomina mi pewien utwór poetycki, ukazujący, jak w logikę zdarzenia wkrada się absurd. Ponieważ walkę dwu zwaśnionych mężczyzn w wierszu Leśmiana ukrywała „czapka-niewidymka” – nic nie można o tej walce powiedzieć, znamy tylko jej efekt: dwa trupy i obok leżącą czapkę niewidymkę. 
     W obrazie katastrofy smoleńskiej i jej tragicznym rezultacie nie mamy jak dotąd żadnej utrwalonej pewności co do jej przebiegu, kryje go „czapka-niewidymka” – znamy tylko jej rezultat: dziewięćdziesiąt sześć zwłok. W literaturze kryminalnej takie wypadki ma się chęć określać nazwą „zbrodni doskonałej”, to znaczy takiej, gdzie wykrycie sprawcy wydaje się prawie niemożliwe. Jeśli feruje się tu wyrok, można popełnić błąd sądowy. Literatura kryminalistyczna zna wypadki oskarżonych zwalnianych z więzienia po latach, gdyż ujawnił się niespodzianie jakiś szczegół, obalający wyrok poszlakowy. Ale w wypadku Tupolewa i jego pasażerów, lecących 10 kwietnia 2010 roku do Smoleńska, sumuje mi się wszystko, nawet to, co wydaje się tu w analizie absurdalne, na moją pewność zamachu. Gdyż wynik analizy kłóci się także z pewnością zwykłego lotniczego wypadku. Są tu jednak zasadnicze fakty, które trudno przymierzyć do zwykłej katastrofy. Uzasadniają odczuwaną niepewność. 
     Chodzi o kilka spraw rangi zasadniczej. Śledczy MAK „przegięli pałkę” ukazując wszystko, co rosyjskie – w świetle doskonałych działań, łącznie z konstrukcję bezawaryjną Tupolewa. Trudno wprost przypuścić – choć pozornie jest to możliwe – aby piloci klasy „mistrzowskiej”, jak major Protasiuk, mogli nie zachować należytej ostrożności i omylić się w prostym lądowaniu, na lotnisku, które znali – z powodu tylko mgły. To tylko na filmach grozy spieszący się kierowca taranuje szereg samochodów, by na czas dotrzeć punktualnie do celu, nie zważając na rodzinę, którą wiezie, ani na swoje bezpieczeństwo. Krew się leje, ale on sam z pasażerami dociera nienaruszony. Sytuacja Tupolewa pokazuje, że na ogół musi stać się odwrotnie... Wbrew temu, co twierdziły media rosyjskie i nasi byle jacy dziennikarze, priorytetem tego lotu nie było dotarcie na czas na uroczystości, lecz całość Prezydenta i pasażerów. Nasze media, szukając słabych podobno punktów majora Protasiuka, uruchomiły krańcowo kłamliwe i łajdackie określenie priorytetu działania polskiej załogi Tupolewa. Gwardia przyboczna prezydenta wiedziała, że w niebezpiecznych wypadkach priorytetem jest ochrona jego życia, nawet za cenę własnego. Pamiętam dokument filmowy, gdzie pokazano, jak zamachowiec postrzelił w płuco prezydenta Raegana. Ochroniarz natychmiast zasłonił go własnym ciałem, ewakuując do samochodu. Nie ma powodu przypuszczać, że kapitan Protasiuk źle pojmował swoje obowiązki czuwania nad życiem polskiego Prezydenta. Lub że miał odruchy głupiego, kilkunastoletniego młokosa. Powtarzam po raz któryś: tylko łajdacy mogą tak myśleć. 
     Ja myślę odwrotnie: ponieważ nie znamy ostatnich chwil tych naszych przyjaciół i znajomych, tych naszych autorytetów i po prostu ludzi, których życia nie mamy powodu lekceważyć – możemy także uruchomić film – domniemany oczywiście – z tych ostatnich zdarzeń, gdzie załoga osłania Prezydenta, bo Protasiuk, wykonuje manewr tak, aby ryzyko skupiło się na kokpicie, a nie reszcie kadłuba Tupolewa. Wykonuje ten manewr, przerażony awarią przyrządów pomiarowych i sterów wysokości samolotu. Cała siła uderzenia szłaby właśnie na kokpit (nie ma jego szczątków). Tak kiedyś Leopold Okulicki, jeszcze nie generał, z narażeniem życia obezwładnił bolszewicki kulomiot podczas ofensywy Czerwonej Armii w 1920 roku. Jeśli jednak samolot był jeszcze „cały” na wysokości (jak pokazują przyrządy) 20 metrów, to upadek z tej wysokości nie tłumaczy „rozproszkowania” kadłuba, ani stanu w jakim znalazły się pokawałkowane ciała. Ani częściowego ogołocenia ich z ubrań. Musiało więc stać się jeszcze coś, co pokrzyżowało bohaterskie próby pilotów, by wylądować awaryjnie. 
     Ja wbrew wszystkim innym opiniom – mam potrzebę wyobrażania sobie ostatnich działań polskiej załogi Tupolewa w sposób właściwy dla beznadziejnej sytuacji, w walce ze strasznymi zamachowcami. Załoga działała bohatersko i bezbłędnie – proszę przytoczyć argumenty, obalające to moje przekonanie! Tej tragicznej załodze, poległej na polu chwały – w sercu moim przyznaję odznaczenie Virtuti Militari. AUTOREM powyższego TEKSTU jest Profesor Jacek TRZNADEL. Czy można coś jeszcze dodać w tzw. KATASTROFIE SMOLEŃSKIEJ. TYLKO NIEZBITE DOWODY ZA I PRZECIW.

1.   



 

       Stratosferyczni | Hej-kto-Polak!

hej-kto-polak.pl/?p=4066‎

1.      Relacja - Festiwal "Piosenki o Polsce" 02.05.2011 ... - YouTube

► 6:22► 6:22

www.youtube.com/watch?v=9M9d6iSgEr4‎

o    

4 maj 2011 - Przesłany przez: nowyekrantv

swoją interpretację wiersza Jacka Trznadla "Stratosferyczni" oraz utwór "Obrońcom Krzyża" oparty na ...

 

o    

10 paź 2012 - wiersz Jacka Trznadla, muzyka, śpiew, montaż filmu Bohdan Błażewicz. http://youtu.be/ ... na okrutnej smoleńskiej ziemi leżą strąceni Ikarzy.


 

http://img2.demotywatoryfb.pl/uploads/201208/1345754542_jykfgk_600.jpg

 

 

1.     Jacek Trznadel - Strona główna

www.jacektrznadel.pl/‎

o    

o    

Jacek Trznadel. ... na okrutnej smoleńskiej ziemi leżą strąceni Ikarzy. stratosferyczni po niebieskiej toni do ojców lecieli Ikarzy spaleni śmiertelną bronią

 

1.      Wiersze o Smoleńsku: JACEK TRZNADEL

wierszeosmolensku.blogspot.com/2011/01/jacek-trznadel.html‎

o    

o    

30 sty 2011 - W wierszach publikowanych w prasie i internecie składaliśmy hołd poległym, odsłaniając ... na okrutnej smoleńskiej ziemi leżą strąceni Ikarzy

niedziela, 30 stycznia 2011

JACEK TRZNADEL

(ur. 1930) - krytyk literacki, historyk literatury, poeta, prozaik, eseista, edytor dzieł Bolesława Leśmiana. Wydał m.in. "Róże trzecie. Szkice o poezji współczesnej" (1966), "Czytanie Norwida. Próby" (1978), "Hańba domowa. Rozmowy z pisarzami" (1986),"Polski Hamlet. Kłopoty z działaniem" (1988), "Powrót rozstrzelanej armii" (1994), "Z popiołu czy wstaniesz?" (1995), "Spojrzeć na Eurydykę. Szkice literackie" (2003), "Utajone w oddechu. Wiersze wybrane" (2003). Jest jednym z inicjatorów założenia Polskiej Fundacji Katyńskiej i Niezależnego Komitetu Badania Zbrodni Katyńskiej. Od 2002 członek jury Nagrody im. Józefa Mackiewicza. Po katastrofie smoleńskiej w liście otwartym zwrócił się do premiera Donalda Tuska  o "powołanie niezależnej Międzynarodowej Komisji Technicznej dla zbadania przyczyn katastrofy". Stały współpracownik dwumiesięcznika "Arcana". Mieszka w Warszawie.


 


 

Stratosferyczni

oni wracają choć bardzo zmienieni 
bez rąk i nóg i bez twarzy 
na okrutnej smoleńskiej ziemi 
leżą strąceni Ikarzy 

stratosferyczni po niebieskiej toni 
do ojców lecieli Ikarzy 
spaleni śmiertelną bronią 
już nic złego im się nie zdarzy 

ze swych ciał potrzaskanych wysiadają 
kto ma rękę lub nogę szczęśliwy 
jak to trupy pożegnalnie nas witają 
i próbują mówić jak to żywi 

rozerwani jeszcze o coś proszą 
machają odrąbanymi rękami 
choć jak bagaż wstydliwy się noszą 
idąc z oderwanymi głowami 

po kolei znakiem tajemnym 
ręką przyłożoną do serca 
przenikają w nas wiedzą podziemną 
znają twarz strasznego mordercy 

choć na baczność leżą na trawie 
jeszcze ustami ruszają choć niemi 
wierni aż do końca sprawie 
nie zginęła tylko my giniemy 

spojrzyj w górę rozpatrz się po niebie 
płyną we krwi uprane obłoki 
stratosferyczne wszystkie obok siebie 
wiecznie żywe w korabiu wysokim 

pierwodruk: jacektrznadel.pl

 Vivos voco, mortuos plango, fulgura frango   

Smoleńsku

http://wierszeosmolensku.blogspot.com/2011/01/jacek-trznadel.html

Antologia polskiej poezji inspirowanej tragedią 10 kwietnia 2010 roku

Lista Autorów

·                    SZYMON BABUCHOWSKI

·                    WOJCIECH BANACH

·                    MARTA BEROWSKA

·                    PRZEMYSŁAW DAKOWICZ

·                    LESZEK DŁUGOSZ

·                    LESZEK ELEKTOROWICZ

·                    ANDRZEJ TADEUSZ KIJOWSKI

·                    KRZYSZTOF KOEHLER

·                    HENRYK KRZYŻANOWSKI

·                    ŁUKASZ MIGDAŁ

·                    ROMAN MISIEWICZ

·                    PIOTR MÜLDNER-NIECKOWSKI

·                    ALICJA PATEY-GRABOWSKA

·                    RÓŻNI AUTORZY

·                    ALEKSANDER RYBCZYŃSKI

·                    JAROSŁAW MAREK RYMKIEWICZ

·                    MATEUSZ STACHOWSKI

·                    JACEK TRZNADEL

·                    WOJCIECH WENCEL

·                    MIROSŁAW WOŹNIAK

·                    BOHDAN WROCŁAWSKI

 

Vivos voco, mortuos plango, fulgura frango

Rankiem 10 kwietnia 2010 roku pod Smoleńskiem wydarzyła się jedna z największych tragedii w historii Polski. W katastrofie lotniczej zginęło 96 osób tworzących polityczną elitę narodu, w tym prezydent RP Lech Kaczyński z Małżonką, prezydent Ryszard Kaczorowski, Anna Walentynowicz, parlamentarzyści, dowódcy wojska, liderzy środowisk patriotycznych. Polscy poeci nie pozostali głusi na tę tragedię. W wierszach publikowanych w prasie i internecie składaliśmy hołd poległym, odsłaniając jednocześnie symboliczne, historiozoficzne, metafizyczne i polityczne wymiary katastrofy. Nie zawsze, co zrozumiałe, były to próby podejmowane z odpowiednim dystansem. Jednak wierząc, że wartość moralna usprawiedliwia ewentualne niedostatki warsztatu, zdecydowałem się zebrać te utwory w jednym miejscu jako świadectwo wspólnego bólu, ale też siły i nadziei. Antologia ma charakter otwarty i będzie uzupełniana na bieżąco. Za motto całości niech posłuży napis umieszczany na dawnych dzwonach kościelnych: "Vivos voco, mortuos plango, fulgura frango" ("Żywych zwołuję, zmarłych opłakuję, gromy kruszę").

 

http://www.glos.com.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=2002&Itemid=103

Apel prof. Jacka Trznadla

Drukuj

email

 

20.04.2010.

Apel prof. Jacka Trznadla do premiera Donalda Tuska o powołanie międzynarodowej komisji do wyjaśnienia przyczyn katastrofy pod Smoleńskiem

LIST OTWARTY 
Do Prezesa Rady Ministrów RP 
Donalda Tuska

Ze względu na wyjątkową wagę dla Polski katastrofy samolotu prezydenckiego pod Smoleńskiem, w dniu 10 kwietnia 2010 roku, w której zginął Prezydent Rzeczypospolitej, Lech Kaczyński, i osoby kierujące najważniejszymi Instytucjami Państwa Polskiego, i ponieważ miało to miejsce nie w Polsce, lecz na terenie innego państwa:
zwracam się do Pana, Panie Premierze, o powołanie niezależnej, Międzynarodowej Komisji Technicznej dla zbadania przyczyn katastrofy. Wnioski takiej Komisji, z udziałem najlepszych światowych ekspertów, miałyby podstawowe znaczenie dla opinii publicznej i dla historii.




prof. dr hab. Jacek Trznadel
 
Przewodniczący Rady
 
Polskiej Fundacji Katyńskiej

Warszawa, 19 kwietnia 2010

Popierających wniosek o powołanie Międzynarodowej Komisji proszę o składanie podpisów poniżej (to jednocześnie źródło: strona domowa Pana Profesora).

Podpisy: TUTAJ

1.      Jacek Trznadel - Strona główna

www.jacektrznadel.pl/‎

o    

o    

Jacek Trznadel. ... w imieniu Premiera Donalda Tuska – mającym stanowić odpowiedź na apel około 55 tysięcy osób – akcja zbierania podpisów ... prof. dr hab.

2.            APEL  prof.JACKA TRZNADLA | Mój blog. Moje opinie.

tupolew.blog.onet.pl/2010/05/04/apel-prof-jacka-trznadla/

4 maj 2010 - Już ponad 13 tysięcy osób podpisało w internecie apel prof. Jacka Trznadla o powołanie niezależnej Międzynarodowej Komisji Technicznej do ...

3.           Katastrofa Smolenska-dwa samoloty XI Inicjatywa Jacka Trznadla ...

wiewiorvaldi.salon24.pl/256195,katastrofa-smolenska-dwa-samoloty-xi-i...‎

o    

3 gru 2010 - pisano o tym na blogach, ze inicjatywa prof Jacka Trznadla miala przeciwnikow w .... inicjatywy tak skromne jak choćby poparcie dla apelu prof.

4.          Głos- tygodnik katolicko-narodowy - Apel prof. Jacka Trznadla

www.glos.com.pl/index.php?option=com_content&task=view...‎

o    

20 kwi 2010 - Apel prof. Jacka Trznadla do premiera Donalda Tuska o powołanie międzynarodowej komisji do wyjaśnienia przyczyn katastrofy pod ...

5.   LIST OTWARTY Jacek Trznadel | Blogmedia24

blogmedia24.pl › ... › Przegląd prasy i blogów‎

o    

20 kwi 2010 - Apel na blogu Profesora Jacka Trznadla · Maryla, wt., 20/04/2010 - 17:54. trzeba podpisywać nazwiskiem i imieniem, inaczej nie będzie mógł ...

 6.          WAŻNE! List Otwarty Prof. Jacka Trznadla w sprawie tragedii ...

niepoprawni.pl › Blogi › krzysztofjaw - blog‎

o    

28 kwi 2010 - List Otwarty Prof. Jacka Trznadla w sprawie tragedii. andruch2001, 20 kwietnia, 2010 - 17:14. Również podpisałem ów apel , tu aż się prosi ...

7.           Prof. Trznadel: katastrofę powinna zbadać międzynarodowa komisja ...

www.wprost.pl/.../Prof-Trznadel-katastrofe-powinna-zbadac-miedzynaro...‎

o    

20 kwi 2010 - Popieram stanowisko pana profesora jacka Trznadla o powolanie ...Popieram apel o utworzenie niezależnej komisji d/s zbadania faktycznych ...

8.          Danuta i Stanisław Anusiakowie Toruń skomentował(a): Prof ...

www.wprost.pl/.../Prof-Trznadel-katastrofe-powinna-zbadac-miedzynaro...‎

o    

20 kwi 2010 - ... premiera Donalda Tuska prof. Jacek Trznadel, przewodniczący Rady Polskiej Fundacji Katyńskiej. ... Popieram apel p prof Jacka Trznadla.

9.          List otwarty do profesora, dra hab. Jacka Trznadla « Wirtualna Polonia

wirtualnapolonia.com/.../list-otwarty-do-profesora-dra-hab-jacka-trznadl...‎

o    

o    

10 maj 2010 - W związku z ogłoszonym przez profesora Jacka Trznadla listem otwartym z ... Zwracam się z apelem do Pana Profesora, aby nie podnosił Pan ...

10.            Prof. J.Trznadel: Nie ufam ani Rosjanom, ani polskim śledczym

www.4lomza.pl › Forum‎

o    

3 maj 2010 - Liczba postów: 21 - ‎Liczba autorów: 8

Już ponad 13 tysięcy osób podpisało w internecie apel prof. Jacka Trznadla o powołanie niezależnej Międzynarodowej Komisji Technicznej do ...

 

1.        Stratosferyczni | Hej-kto-Polak!

hej-kto-polak.pl/?p=4066‎

o    

10 paź 2012 - wiersz Jacka Trznadla, muzyka, śpiew, montaż filmu Bohdan Błażewicz. http://youtu.be/ ... na okrutnej smoleńskiej ziemi leżą strąceni Ikarzy.

 

@Autor

A strona Jacka Trznadla jest nieaktywna

POLBRAT10:31

95

 

 

ZAWSZE TO MOŻNA "PSIM" SPOSOBEM DOTRZEĆ DO ŹRÓDŁA

http://www.jacektrznadel.pl/index.php-option=com_content&task=view&id=78&Itemid=33&limit=1&limitstart=4.htm

Wokół ZAMACHU SMOLEŃSKIEGO

WOKÓŁ ZAMACHU SMOLEŃSKIEGO

Drukuj

E-mail

 

Spis stron

WOKÓŁ ZAMACHU SMOLEŃSKIEGO

Strona 2

Strona 3

Strona 4

Strona 5

Strona 5 z 5

POLSKA POZOSTANIE...

      Słyszę narzekania na rząd, społeczeństwo, polską mentalność i historię, i często czytam o wynikających stąd myślach czy postanowieniach: dłużej tu żyć nie mogę, muszę stąd wyjechać. Zresztą wyjeżdżają... Autorzy tych refleksji powołują się nieraz na Norwida, którego trudno przewyższyć w krytyce polskiego społeczeństwa. Ale przecież on nigdy nie poszedł śladem myśli, która mu w pewnej chwili mignęła: odwrócić się od Polski, mieć tylko francuską publiczność. Za dużo go z Polską (choć zniewoloną) wiązało. Był niedługo później inny pisarz, za młodu i przez rodzinę tak „wmieszany” w Polskę, że trudno bardziej: to Konrad Korzeniowski. Jako niedorostek z rodzicami deportowany do Rosji, potem jego ojciec pośród przygotowujących Powstanie Styczniowe, a wuj pośród przywódców (i wtedy właściwie zamordowany w pojedynku). Młodziutki Konrad, po wyjeździe z ówczesnej polskiej beznadziei, podjął decyzję: zostanę pisarzem angielskim. Został Josephem Conradem. Jednym z najwybitniejszych pisarzy w ubiegłym stuleciu! Jakże krytykowała go za tę decyzję i „z powodu braku patriotyzmu” Eliza Orzeszkowa! Niesłusznie. Każdy ma prawo odejść od przypisania go do narodu, w którym się urodził. I może mieć ku temu swoje własne, bardzo ważne, niewymienne powody. Ale istnieje też, na niższym poziomie, tendencja do traktowania wielostronnego i skomplikowanego związku ze swoim narodem, jako niesprawiedliwego przymusu. Coś nakształt przygody Guliwera w kraju Liliputów. Skrępowali go tysiącem przemyślnych więzów. Odbiciem takiej sytuacji są powiedzenia: dlaczego los kazał mi się urodzić w Polsce a nie we Francji, w Anglii, w USA? 
     Odmieniłbym ten obraz przylegający do niektórych: bo na ogół jednak zamiast więzów mamy tu sytuacje, które wznoszą nas w górę, ponad poziom tylko uzależnienia. Musi się to widzieć, jeśli było się długo w swoim kraju na dobre i na złe. Jeśli odczuwało się z nim więź społeczną, a jego historię jako własną – oznacza to, że ta historia wznosiła nas do bogactwa przeżyć, jakiego nie zaznalibyśmy, odcinając się od współodczuwania i współprzeżywania, nawet jeśli byłoby one w jakiejś mierze narzucone przez los. Nic o tym nie wie pustelnik zaszyty latami w swojej grocie w głębi lasu. Te pokazane tutaj alegorie czy przykłady mógłbym też zastąpić refleksją nad własnym życiem: dlaczego akceptuję to, że jestem Polakiem i co mnie do tego losu, przeznaczenia, a od pewnej chwili także wyboru, przypisało. Myślę, że przede wszystkim przeżycia, których nie da się wymazać i które stały się niezbywalną częścią mojego ja. 
     Leżę pod niemieckimi bombami, niedorosły chłopak, w rzadkim lesie, serie ckm-ów z nisko lecących niemieckich samolotów ścinają gałęzie. Obok spieszeni ułani polscy trzymają za uzdy swoje konie. Słyszę prośbę leżących na ziemi ludzi: – Panowie żołnierze, odejdźcie od nas! Oddalcie się! – Ale we mnie jest uczucie chłopca: i wobec przerażonego konia, i żołnierza w mundurze. Pragnę: Niech zostaną! Niech się tu ocalą, nie zginą na otwartej przestrzeni polany! – A nazajutrz, w ucieczce, przenocowani przez chłopów w odległej od szosy wiosce, zostajemy przez niemieckich komandosów – razem z gospodarzami i ich dziećmi – postawieni pod płotem, naprzeciw egzekucyjnego plutonu. Za ulitowanie się nad naszą dolą – oni, ci gospodarze, postawieni obok nas. Ale niemiecki oficer, jak potem mówi mi matka, zmienił decyzję, możemy wszyscy odejść, ja i mój wiejski rówieśnik. I na zawsze będę pamiętał ten wspólny polski los, spanie na słomie podścielonej suto w wiejskiej izbie, starą kobietę podającą mi mleko. To były nie tylko okrutne przeżycia, ale w tym najgorszym losie także zbliżające do ludzi, z którymi łączy mnie język, przeciw Niemcom, których w niczym nie rozumiałem, ta zapamiętana na zawsze chata, obok kawałka rżyska, wypalonego przez pocisk. To diament w skarbcu mojej pamięci. 
     Nie będę przypominał całej swojej biografii. Myślę o Ojcu, ściganym przez NKWD i GESTAPO, członku AK, z lęków o niego i radości pozostały mi ważne odniesienia moralne. Myślę o Matce, która do piątego roku życia nie mówiła po polsku (ojciec – góral z Czarnego Dunajca, ale matka Niemka), i o tym jak to dziecko potem starało się, by polskie wyrazy prześcignęły tamte, niemieckie. Jakim pięknym polskim językiem potem mówiła, dała dzieciom najpierwszy dar życia: mowę. To dzięki tej, a nie innej, na przykład angielskiej mowie, mogłem doznać wartości wydobytych z tej mowy, wiążących mnie z życiem i metafizyką: słowa w błyskach meteorów u Słowackiego, w barwności konkretu Mickiewicza, w bogactwie docierania do krańców mowy i myślenia – u Leśmiana. Dziś, uzbrojony także w inne języki, wiem, że gdybym był Francuzem czy Niemcem, docierałbym najgłębiej do światów w ich językach wyrażonych, ale – oceniając także niepowtarzalne zalety tamtych światów literatury i języka – nie zamieniłbym się. 
     Historia naszego kraju dostarczyła mi głębokich przeżyć rozumienia ludzi i społecznej grupy narodowej, w takich a nie innych konkretach, ale do tego, co najgłębiej ludzkie, w rozmaitych reakcjach społecznych, docierałem właśnie przez te konkrety. To, że słyszałem w czasie okupacji głos prof. Konopczyńskiego, dochodzący do mnie z pokoju obok, w czasie tajnych wykładów wydziału historii Uniwersytetu Jagiellońskiego – w mieszkaniu siostry ojca, nauczyło mnie, że nauka historii nie jest byle czym, jeśli dla niej można narażać się na wejście Gestapo, z wiadomym skutkiem. Uczyłem się też w późniejszym życiu, gdy historia dawała o sobie znać, raczej klęskami i tragediami, rzadziej radością, że to wszystko nie jest epizodem oderwanym w czasie, lecz jest kawałkiem tej właśnie Polski, do której należę, najpierw z przypisania mi jej przez język, a potem przez wspólne losy. Że uczy mnie to związku i miłości nie tylko do najbliższej rodziny, ale i tej szerszej, do narodu, w którym jestem osobą. Że to szczebel do wartości ludzkich, inny w treści od tych niemieckich czy francuskich, ale moralnie podobny. 
     Jeśli Polska wypełniła mi pustą przestrzeń psychiki i uczuć całą gamą przeżyć łączących ze światem, to na pewno jestem bogatszy, od tego, wymienionego na początku, pustelnika w leśnej grocie, którego ominęły dziejowe sprawy, a ludzie, którzy przeszli obok i zajrzeli do groty, byli dla niego tylko fantomami, dublującymi jego własną jaźń. Jednocześnie jednak ta Polska nie zawłaszcza mojej osobowości metafizyczno egzystencjalnej. Śmierć, ocalenie, nicość, Bóg – pozostają jako problemy uniwersalne. Życie w historii ich nie zabierze. Być może tylko bardziej intensywna kultura pozwoliła na wyrażenie problemów filozoficznych Pascalowi, ale wykształcenie pozwala nam je zrozumieć. Nasza kultura pozwoliła Leśmianowi na postawienie ostatecznych problemów trwania ludzkiego losu i jego ostateczności. Bo jak mówił Norwid: każdy naród jest pierwszym narodem wobec innych, z których wszystkie są także pierwsze. 
     Odchodzę teraz od swojej biografii, która – także przez sumę przeżytych lat – odnosi się przede wszystkim do ludzi mojego pokolenia. Większość ludzi w otaczającym mnie społeczeństwie jest ode mnie młodsza. Ale myślę teraz o pewnych formułach naszej publicystyki z ostatnich lat. O określaniu osobno tych – „młodych wykształconych, którzy przybyli do wielkich miast”. Dokonano wyróżnienia generacyjnego tej grupy społecznej w Polsce. I zastanawiam się, w jakim sensie to niezbywalne bogactwo, którym polskość, przez zrządzenie losu, ale i przez moje potwierdzenie i wybór, obdarzyła mnie – jest im także ofiarowane, i zależy od ich wyboru. Zdaje się, że ze swojego statusu generacyjnego, różnorodnego wyposażenia społecznego, grupa ta dosyć jest zadowolona i nieźle ocenia także swoją wolność, tę istniejącą i tę podlegającą wyborowi. A jednak uważam, że oni mniej zdają sobie sprawę z pewnej pustej przestrzeni w ich psychice i losie, która czegoś wciąż oczekuje („natura nie znosi próżni”). Myślę, że zależne od tej „pustej przestrzeni”, są marzenia o życiu „w zielonej Irlandii” czy wszechstronnym USA. 
     Wynika to według mnie także stąd, że do generacji tej nie dotarła w pełni wielowymiarowość polskości, jej zróżnicowane bogactwo. Niepodległość państwowa naszego polskiego kraju została im dana, niejako za darmo, wraz z dobrodziejstwem pojawienia się na świecie. Nie dostrzegają ceny, którą ci, co o niepodległość i wolność walczyli, musieli zapłacić. Pomniejszyło to gwarancję zrozumienia wagi tej niepodległości i związanych z nią poczynań współziomków. I nie chodzi już o samą cenę, ale świadomość wartości wypełniających stąd nasze życie. 
     Europejskie trendy kosmopolityczne wybijające na plan pierwszy ogólnikową więź ponadnarodowej wspólnoty – wzmacniane przez rodzime prądy liberalne (ale także oczywiste braki historycznej edukacji) i moda na lekceważenie najpierwotniejszych własności i cech narodowych – wzmacniają w tej młodzieży poczucie ponadnarodowego „złotego wieku”, nie związanego z Polską. Dodajmy do tego – i w okresie PRL-u, ale także ostatniego prawie ćwierćwiecza – kampanie publicystyczno historyczne, usiłujące obniżyć wartość etosu narodowego, wartość Polski także w całym uprzednim stuleciu. Istotną cechą tych kampanii było dążenie, by ukazane prawdy historyczne zostały zdominowane przez narzucanie świadomości narodowej upokorzenia i stresu, poczucia niższej wartości. Przyczyniały się do tego niewiarygodne media. 
     Ich objawienia nie były jednak prawdą. Ale bywały potwierdzane przez rządy, niezbyt zajęte zdobywaniem wysokich standardów egzystencji dla ludzi w Polsce, także dla instytucji naukowych, zapewniających świetność uniwersytetom i instytucjom badawczym wysokiego pułapu. Nie jest to jednak cecha polskości, lecz wynika w dużej mierze z niezdolności społeczeństwa do wybrania dobrych rządów w tym państwie. To społeczeństwo nie zawsze służy „młodym-zdolnym” najlepszym przykładem. Nie zawsze więc mają za wzór dobry mechanizm społeczny i dobry miernik zachowań. Jak mówiłem wyżej, ich losy generacyjne nie ofiarowały im potrzeby i możliwości walki z niektórymi uciążliwymi przymusami. To dobrze, ale taka sytuacja byłaby jednak także pomocą w uświadomieniu podstawowych wartości życia tu i teraz, czyli wartości polskiego życia. Nie wiem bowiem, czy obok tego, co może być ich życiem, czym zostali obdarowani, zdają sobie sprawę z tego, czym sam los historyczny ich nie obdarzył, a co trzeba jednak świadomie poznać i wiedzieć. 
     Nie wiem, czy będą w życiu szczęśliwi – pytam jednak siebie, czy będą w pełni twórczy, jako osoby, mogące korzystać z niezmiernego bogactwa tego, czym w sensie języka i historii obdarzył ich los – przypisaniem do polskości – jeśli nie do końca będą rozeznawać się w tym swoim bogactwie. Myślę o tym, co ofiarowuje świat w sensie swej różnorodności, ale także o szczególnym wyposażeniu moralnym, po które można sięgnąć lub nie. Chodzi o świadome uczestnictwo w losie i życiu tej właśnie polskiej grupy narodowej, korzystanie ze zdobyczy jej doświadczeń historycznych i jej udziale w tworzeniu polskiej i uniwersalnej kultury. Jesteśmy przecież zakorzenieni co najmniej w tysiącletnich naszych dziejach i w ponad tysiącletnim kształtowaniu okna na świat, którym jest dla nas język polski.

( „Nasz Dziennik” 2011, nr 31, 6-7 lutego)


VIRTUTI MILITARI

     Wielkie wydarzenie historyczne, jakim była Katastrofa Smoleńska, rozpatrywana jako ZAMACH, z punktu widzenia kryminologii zdaje się posiadać tylko jedną, pewną cechę: odnalezione zostały zwłoki osób, na których popełniono morderstwo. Byłaby to odpowiedź na pierwsze pytanie: 
     Pytanie pierwsze: KOGO ZAMORDOWANO. Ale już przy próbie odpowiedzi, zdaje się pewnej, na to pierwsze pytanie, pojawia się wątpliwość. Część zwłok została – jak wynika z opisów identyfikacji przeprowadzanych w Moskwie – tak zmasakrowana, że nie było stuprocentowanej pewności, że chodzi na pewno o osoby, których nazwiska umieszczono na trumnach. Do identyfikacji służyły także zdjęcia ofiar i wreszcie badania DNA. Ponieważ strona rosyjska przeprowadzała te operacje bez kontroli, brak pewności, że w niektórych wypadkach zdjęcia odpowiadały zwłokom, a także, że nie dokonano prostych manipulacji na danych DNA. Wiadomo więc tylko, że wszystkim zwłokom przypisano nazwiska osób, znajdujących się na pokładzie Tupolewa. Zawsze jest możliwy efekt celowej manipulacji. Nie dotyczy to fragmentów ciał, oderwanych od zwłok, które mogły sprawiać obiektywne trudności identyfikacyjne. Tutaj niepewność zaklasyfikowania jest siłą rzeczy ogromna. Ale biorąc ogólnie, brak jest też całkowitej pewności, że nazwiska na trumnach są zgodne z zawartymi w nich szczątkami. 
     Pytanie drugie: KTO TO ZROBIŁ. I tutaj, z punktu prawidłowego śledztwa, poruszamy się w największej ciemności. Jeśli zamach był zaplanowany przez osoby XXX, nie dysponujemy żadnymi dowodami czy poszlakami, istnieją tylko podejrzenia co do ogólnego sprawstwa. W ramach „podwykonawców” (brzmi to strasznie) – sprawstwo może także dotyczyć ewentualnie zbrodniczego nakierowania samolotu przez wieżę kontrolną w kierunku katastrofy. Ale w prowadzonej dyskusji analitycznej na blogach internetowych wyrażana jest niepewność, czy wszyscy ponieśli śmierć w katastrofie, jeśli pamiętać o tak zwanym filmie Koli (1 min 24 sek), z możliwą interpretacją słyszanych strzałów jako dobijania ocalałych i rannych. Byłyby to finalne zabójstwa dokonane przez dobijanie ofiar, bo przecież „wsie pogibli”. 
     Pytanie trzecie: KIEDY TO SIĘ STAŁO. Katastrofa lotnicza musi mieć charakter punktowy. Dotyczy zawsze tej chwili, kiedy statek powietrzny uderza o ziemię. I tutaj także, właściwie począwszy od pierwszych komunikatów emanujących z rozmaitych źródeł obok miejsca zdarzenia – czas katastrofy oznacza się przez różne, czasem znaczne warianty punktowe. Różnice nie są sekundowe, lecz wielominutowe. Wystarczy porównać znane komunikaty agencyjne ze Smoleńska i lotniska Siewiernyj. Ta wątpliwość przyczynia się także do ogólnej atmosfery wątpliwości osnuwających to tragiczne zdarzenie. I rzutuje na niepewność odpowiedzi, związanej z następnym pytaniem. 
     Pytanie czwarte: GDZIE DOKONAŁA SIĘ ZBRODNIA. Bo jeśli nie można określić dokładnej chwili, w rozważaniach analityków pojawiła się niepewność: czy rzeczywiście wszystko dokonało się na lotnisku smoleńskim Siewiernyj, jeśli nikt nie może tego potwierdzić dokładnie, łącznie z kontrolną wieżą lotów („odlecieli”). Bez szczegółowej analizy powiedzmy tylko, że wymieniane są także inne lotniska, jako miejsca sprowadzenia samolotu na ziemię: Smoleńsk Jużnyj, czy Briańsk. Chwilę katastrofy powinny odnotować dokładnie przyrządy pomiarowe w kabinie załogi i czarne skrzynki. Jednak wśród fotografii szczątków samolotu brak jest kokpitu. Czarne skrzynki zostały zagarnięte przez stronę rosyjską i nic pewnego już nie powiedzą, nowoczesna technika pozwala na daleko idące zafałszowanie lub usunięcie danych pomiaru. Wygląda to tak, jakby całe zdarzenie dokonało się w innych wymiarach czasu: na przykład na wojnie, gdzie nikt nie zastanawia się nad dokładną chronologią i godziną np. wysadzenia mostu. A przecież na Siewiernym było to jedyna katastrofa, i nie zakłócona innymi wydarzeniami. Niektórzy analitycy zamachu smoleńskiego sugerują, że jeśli by zbrodni dokonano nie na Siewiernym, w Smoleńsku, ciała pasażerów mogłyby być szybko „dostawione” na Siewierny – helikopterami. W ten sposób miejsce „maskirowki” wyposażone by zostało we wszystkie konieczne realia. 
     Pytanie piąte: JAK TEGO DOKONANO. Obszar tego pytania jest tak rozległy i potencjalnie wielonfukcyjny, że można to tylko zasygnalizować, ale nie wyczerpać. Dotyczyć musi koncepcji organizacyjnych i logistycznych zamachu, dotyczących czynności, które należało wykonać p r z e d zamachem, i szczegółów technicznych, sprawiających, że potężna maszyna mogąca przewieźć stokilkadziesiąt osób, kończy swój lot uderzeniem w ziemię. W literaturze katastrof lotniczych, prócz błędów pilota, wymienia się wiele opisanych i możliwych okoliczności. Nie będę mnożył ich wyliczania, przykładowo może to być tzw. dziura powietrzna, nagły atak huraganu. Komisja MAK z całą stanowczością wykluczyła nagłą techniczną niesprawność Tupolewa. Widzę to jako tak zwane pobożne życzenie, co nie zamyka jednak pola podejrzeń że ewentualnie wywołano jakąś podstawową niewydolność maszyny, w której wnętrzu przygotowano, mające w określonej chwili zadziałać, uszkodzenia (np. w układzie sterowania), lub umieszczono ładunek wybuchowy (jak to miało miejsce w katastrofie pasażerskiego Boeinga amerykańskiego Panam nad Lockerbie, w Szkocji). Nie można też wykluczyć uderzenia pociskiem z zewnątrz lub sfałszowania wskazań aparatury pomiarowej przez tzw. meaconing czyli pocisk laserowy z zewnątrz. Wymieniono w rozważanich analitycznych możliwość bomby wolumetrycznej, nowej broni o szczególnej sile rażenia, być może tłumaczącej powody, dla których Tupolew, rozpadł się na drobne kawałki, choć przed chwilą utrzymywał się jeszcze na wysokości mniej niż dwudziestu metrów (uderzenie skrzydłem w brzozę). Tytułem analogii powiem, że Boeing, w którym wybuchła libijska bomba na wysokości 10 000 m, ukazywał na zdjęciach cały właściwie, choć poprzerywany na kilka części kadłub. 
     Powie jednak ktoś, dlaczego używam słowa ZAMACH, skoro z przeprowadzonej wyżej suchej i schematycznej analizy wynika, że niczego nie można określić i udowodnić na pewno, żadne okoliczności domniemanej zbrodni nie są pewne. Pewne jest oficjalnie – w komunikatach polskich i rosyjskich – że Tupolew rozbił się na terytorium państwa rosyjskiego, wszyscy zginęli, a ilość trumien ze zwłokami pasażerów i załogi, które przyleciały na lotnisko na Okęciu, równała się w zasadzie, ilości osób, które podróżowały w Tupolewie i na jego pokładzie zginęły. To przypomina mi pewien utwór poetycki, ukazujący, jak w logikę zdarzenia wkrada się absurd. Ponieważ walkę dwu zwaśnionych mężczyzn w wierszu Leśmiana ukrywała „czapka-niewidymka” – nic nie można o tej walce powiedzieć, znamy tylko jej efekt: dwa trupy i obok leżącą czapkę niewidymkę. 
     W obrazie katastrofy smoleńskiej i jej tragicznym rezultacie nie mamy jak dotąd żadnej utrwalonej pewności co do jej przebiegu, kryje go „czapka-niewidymka” – znamy tylko jej rezultat: dziewięćdziesiąt sześć zwłok. W literaturze kryminalnej takie wypadki ma się chęć określać nazwą „zbrodni doskonałej”, to znaczy takiej, gdzie wykrycie sprawcy wydaje się prawie niemożliwe. Jeśli feruje się tu wyrok, można popełnić błąd sądowy. Literatura kryminalistyczna zna wypadki oskarżonych zwalnianych z więzienia po latach, gdyż ujawnił się niespodzianie jakiś szczegół, obalający wyrok poszlakowy. Ale w wypadku Tupolewa i jego pasażerów, lecących 10 kwietnia 2010 roku do Smoleńska, sumuje mi się wszystko, nawet to, co wydaje się tu w analizie absurdalne, na moją pewność zamachu. Gdyż wynik analizy kłóci się także z pewnością zwykłego lotniczego wypadku. Są tu jednak zasadnicze fakty, które trudno przymierzyć do zwykłej katastrofy. Uzasadniają odczuwaną niepewność. 
     Chodzi o kilka spraw rangi zasadniczej. Śledczy MAK „przegięli pałkę” ukazując wszystko, co rosyjskie – w świetle doskonałych działań, łącznie z konstrukcję bezawaryjną Tupolewa. Trudno wprost przypuścić – choć pozornie jest to możliwe – aby piloci klasy „mistrzowskiej”, jak major Protasiuk, mogli nie zachować należytej ostrożności i omylić się w prostym lądowaniu, na lotnisku, które znali – z powodu tylko mgły. To tylko na filmach grozy spieszący się kierowca taranuje szereg samochodów, by na czas dotrzeć punktualnie do celu, nie zważając na rodzinę, którą wiezie, ani na swoje bezpieczeństwo. Krew się leje, ale on sam z pasażerami dociera nienaruszony. Sytuacja Tupolewa pokazuje, że na ogół musi stać się odwrotnie... Wbrew temu, co twierdziły media rosyjskie i nasi byle jacy dziennikarze, priorytetem tego lotu nie było dotarcie na czas na uroczystości, lecz całość Prezydenta i pasażerów. Nasze media, szukając słabych podobno punktów majora Protasiuka, uruchomiły krańcowo kłamliwe i łajdackie określenie priorytetu działania polskiej załogi Tupolewa. Gwardia przyboczna prezydenta wiedziała, że w niebezpiecznych wypadkach priorytetem jest ochrona jego życia, nawet za cenę własnego. Pamiętam dokument filmowy, gdzie pokazano, jak zamachowiec postrzelił w płuco prezydenta Raegana. Ochroniarz natychmiast zasłonił go własnym ciałem, ewakuując do samochodu. Nie ma powodu przypuszczać, że kapitan Protasiuk źle pojmował swoje obowiązki czuwania nad życiem polskiego Prezydenta. Lub że miał odruchy głupiego, kilkunastoletniego młokosa. Powtarzam po raz któryś: tylko łajdacy mogą tak myśleć. 
     Ja myślę odwrotnie: ponieważ nie znamy ostatnich chwil tych naszych przyjaciół i znajomych, tych naszych autorytetów i po prostu ludzi, których życia nie mamy powodu lekceważyć – możemy także uruchomić film – domniemany oczywiście – z tych ostatnich zdarzeń, gdzie załoga osłania Prezydenta, bo Protasiuk, wykonuje manewr tak, aby ryzyko skupiło się na kokpicie, a nie reszcie kadłuba Tupolewa. Wykonuje ten manewr, przerażony awarią przyrządów pomiarowych i sterów wysokości samolotu. Cała siła uderzenia szłaby właśnie na kokpit (nie ma jego szczątków). Tak kiedyś Leopold Okulicki, jeszcze nie generał, z narażeniem życia obezwładnił bolszewicki kulomiot podczas ofensywy Czerwonej Armii w 1920 roku. Jeśli jednak samolot był jeszcze „cały” na wysokości (jak pokazują przyrządy) 20 metrów, to upadek z tej wysokości nie tłumaczy „rozproszkowania” kadłuba, ani stanu w jakim znalazły się pokawałkowane ciała. Ani częściowego ogołocenia ich z ubrań. Musiało więc stać się jeszcze coś, co pokrzyżowało bohaterskie próby pilotów, by wylądować awaryjnie. 
     Ja wbrew wszystkim innym opiniom – mam potrzebę wyobrażania sobie ostatnich działań polskiej załogi Tupolewa w sposób właściwy dla beznadziejnej sytuacji, w walce ze strasznymi zamachowcami. Załoga działała bohatersko i bezbłędnie – proszę przytoczyć argumenty, obalające to moje przekonanie! Tej tragicznej załodze, poległej na polu chwały – w sercu moim przyznaję odznaczenie Virtuti Militari.

(kwiecień 2011)

 

WŁADYSŁAW I LECH

     Różne, podawane oficjalnie fakty tragedii smoleńskiej, widzianej tylko jako katastrofa – są tak ze sobą sprzeczne i niewiarygodne, że powinni to widzieć zwykli trzeźwi ludzie. Dlaczego zatem tyle osób nie wzrusza ramionami słysząc, co ludzie „rządowi” i bliska władzy prasa i telewizja podają do wiadomości na temat Smoleńska? Dlaczego bez zastanowienia przyjmują wersję katastrofy? Czym można wytłumaczyć taką społeczną naiwność? Chyba jednak z podświadomego lęku negowania tego, co oficjalne. Przez pięćdziesiąt lat XX wieku (1939-1989) negowanie tego, co oficjalne było kłopotliwe, a często niezbyt bezpieczne. I wymagało pewnego wysiłku myślowego. Zmieniło się też funkcjonowanie dziennikarzy. Część z nich to „wynajmujący się” propagandyści. A trudniej myśleć niezależnie, gdy czyta się, że wersja zamachu smoleńskiego szkodzi porozumieniu Polski z Rosją. 
     Na tym przykładzie także można dojrzeć, że lata niewoli odzwyczaiły ludzi od niezbywalnej potrzeby trzeźwego, zdroworozsądkowego spojrzenia. Choć nie grozi już sankcja za krnąbrne zdanie wypowiedziane w autobusie. Psychologia społeczna uczy jednak, że nawet po zdjęciu kajdanów pozostają one jeszcze w psychice. Behawioralne doświadczenie na zwykłej kurze: najpierw szamocząc się zrozumiała, że kolorowy sznurek wiążący łapkę do deski – jest faktem. Ale gdy zastąpiono sznurek grubą linią od kolorowej kredy przechodzącą przez łapkę – kura nadal przez chwilę sądziła, że jest uwięziona. 
     A oto kilka przykładów niewątpliwych sprzeczności: 
     1/ Pomiędzy katastrofą, jako upadkiem Tupolewa z wysokości 15-20 metrów, a stanem zwłok pasażerów. Wydaje się niewiarygodne, że przy upadku samolotu z tak małej wysokości i bez eksplozji paliwa (kilkanaście ton) nikt nie przeżył, choćby znaleziony w stanie agonalnym. Przy tak wielkiej ilości zwłok (prawie sto) – stwierdzenie prawie natychmiast po katastrofie, że wszyscy zginęli w tej samej chwili, może tylko budzić podejrzenia, że powodem zgonów nie był sam wypadek lotniczy. Zgony i agonie zawsze są rozłożone w czasie, jeśli upadek nie nastąpił z wysokości 10 000 metrów. 
     Tymczasem podawano, że część zwłok nie nadawała się do wizualnej identyfikacji bez badań DNA. Wytłumaczyć to można jedynie eksplozją bomby wewnątrz samolotu lub uderzeniem w samolot pocisku z zewnątrz. 
     2/ W samolocie było (wraz z załogą) 96 osób. W ciągu pierwszych kilku godzin po godzinie „zero” (godzina wypadku) było wokół wielu świadków. Nie słyszałem jednak o obecności wielu ekip lekarskich stwierdzających żmudnie, w bezpośredniej autopsji, zgon poszczególnych pasażerów i podpisujących odpowiednie dokumenty. W związku z tym (co ma podstawowe znaczenie konstytucyjne) nie ma dokładnej godziny śmierci Prezydenta Rzeczypospolitej, a przejęcie władzy nie nastąpiło po lekarskim stwierdzeniu zgonu i sporządzeniu właściwego aktu z legalnymi podpisami! Stanowi to skandal moralny i konstytucyjny! 
     3/ Podczas sprowadzania zwłok w trumnach na lotnisko w Warszawie krążyła wiadomość (ciekawe, gdzie się najpierw ukazała?), że prawo rosyjskie (!) nie zezwala na otwieranie trumien. Kilka osób z rodzin zmarłych zgłosiło chęć ekshumacji i otwarcia trumny (brak pewności, że nie nastąpiła podmiana zwłok). Upłynął przeszło rok od oficjalnej daty zgonu, i jak dotąd Prokuratura nie udzieliła nikomu takiego zezwolenia. Ten zakaz prowokuje do oczywistych podejrzeń, że Prokuratura boi się otwierania trumien, by ukryć tajemnicę, jaką kryją zwłoki. Zakaz niesłychany w cywilizowanym świecie! Istniał w średniowiecznej Europie, gdy zaraza dżumy zabierała kilkadziesiąt procent populacji. Czy nasz rząd i prokuraturę dotknęła moralna dżuma? 
     4/ Wypowiedzi służb rosyjskich zaraz po katastrofie, ale także wysokich władz, głoszące, że nie ma ocalonych („wsie pogibli”) – bez wiadomości o przebadaniu wszystkich zwłok, wskazywać mogą na nieznany nam sposób dokonania masakry pasażerów TU154M. I być może w nieznanym miejscu. Takie podejrzenia wyrażane są na blogach internetowych. 
     W epoce służbowych kamer filmowych i sprzętu wyrafinowanej dokumentacji fotograficznej nie ma dokumentacji fotograficznej z miejsca odnalezienia zwłok i szczątków ciał po katastrofie, ich rozrzucenia wokół samolotu. 
     5/ Brak też pełnej dokumentacji fotograficznej rozbitych szczątków samolotu. Uległ on w większości nieprawdopodobnemu rozdrobnieniu. Nie dopuszczono polskiej strony do badań nad wrakiem, który długo niszczał bez przykrycia. Ale sprawa zupełnie podstawowa: nikt nigdy nie wydał orzeczenia, że szczątki wraku są autentycznymi szczątkami polskiego TU154M, którym Prezydent udał się w podróż do Smoleńska. Wchodzimy już w obręb prawa karnego. Można sobie wyobrazić, że w razie wywołanego wypadku samochodowego, w miejscu oddalonym od policji, sprawca niszczy wóz, w którym uszkodził hamulce i podstawia wóz tej samej marki, ale bez karygodnych uszkodzeń, które spowodowały wypadek. W Rosji wycofanych z obiegu Tupolewów „mnogo”. Skąd mamy pewność, że fotografowane i zebrane w końcu w jednym miejscu szczątki są autentyczne? Może to tylko, nazywana tak u nas poza oficjalnym obiegiem – „maskirowka”? A chodzi zawsze o powód wypadku. Po upadku amerykańskiego samolotu Panam nad Locerbie dopiero po roku znaleziono miniaturowy szczątek zapalnika bomby, pozwalający oskarżyć o terroryzm Libię Kadafiego. 
     Polska komisja min. Millera badająca smoleńską „katastrofę” – to zbrodnicze pośmiewisko. Wyobraźmy sobie śledztwo na temat morderstwa w rozbitym samochodzie – bez próby nawet obdukcji zwłok kierowcy i pasażerów, i bez zbadania rozbitego wraku samochodu! Członkowie komisji popełniają karalny błąd sądowy, a plama na ich życiorysie nigdy się nie zmyje! Ich zwierzchnicy i mocodawcy rządowi wierzą, że w Polsce zdolność do myślenia jest niższa od jednego promila (1 0 / 000 ). 
     Brak takiego myślenia i takich pytań w naszych oficjalnych mediach i komisji Millera świadczy o tym, że na polskiej giełdzie psychicznej i moralnej prawda stoi bardzo nisko. Tak jest tam, gdzie rządzi głupota, bezmyślność, brak wyobraźni, podszyte występnym tchórzostwem. 
     W rozważaniach i zamachu smoleńskim brak mi także określonych refleksji historycznych i historycznych analogii (poza katastrofą gibraltarską). Powinny one służyć jeśli nie porównaniom, to odczuwanemu wyobrażeniu narodowej ciągłości. Jeśli Prezydent może być odczuwany jako niekoronowany król (zwłaszcza w Polsce, kraju elekcji) – byłby LECH drugim polskim władcą, który ginie poza granicami, extra muros, pierwszym był potomek Jagiellonów, Władysław III Warneńczyk, który zginął w bitwie pod Warną, na obcej ziemi w 1444 roku, w wieku 20 lat. Osobliwością tej śmierci był fakt, że ciała nie odnaleziono, więc trwały długie poszukiwania. Są tacy, którzy myślą, że to może opóźniło o trzy lata intronizację jego następcy, Kazimierza Jagiellończyka. Jeśli taki powód opóźnienia był mitem, to samo stworzenie mitu jest faktem. Wobec niepewności – opóźnienie w przejęciu władzy wydawało się chwalebne, Kazimierz Jagiellończyk nie spieszył się, jak przeszło 500 lat później uzurpator, niejaki Bronisław.

(maj 2011)

Projekt listu

DO SEJMU I DO SENATU RZECZYSPOSPOLITEJ POLSKIEJ


     Ja, obywatel Rzeczypospolitej, w obliczu rosnącego zagrożenia naszej Ojczyzny – wysoce szkodliwymi dla Polski działaniami Rządu RP, pod przewodnictwem Premiera Donalda Tuska, zwracam się z apelem do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej o postawienie przed Trybunałem Stanu osób, których działania doprowadziły Polskę do granicy jej bezpieczeństwa i suwerenności. 
      Domagam się postawienia przed Trybunałem Stanu RP następujących osób:

Premiera Donalda Tuska 
Marszałka Sejmu Bronisława Komorowskiego 
Ministra Spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego 
Ministra Obrony Narodowej Bogdana Klicha 
Wszyscy oni celowo lub przez zaniechanie dopuścili się Zdrady Stanu i winni być postawieni przed Trybunałem Stanu Rzeczypospolitej Polskiej.

     A oto główne zarzuty, które należy przedstawić wyżej wymienienionym: 
     Niszczyli autorytet głowy Państwa, Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, tak w naszym kraju, jak i poza jego granicami, inspirując i prowokując działania mogące pośrednio lub bezpośrednio wpływać na wykonywanie przez Prezydenta jego obowiązków, ale także mogących naruszać jego bezpieczeństwo. Bezpieczeństwo Prezydenta i towarzyszących mu osób zostało naruszone. W ten sposób naruszano także bezpieczeństwo Państwa Polskiego.
     Zdegradowali znaczenie wizyty Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Katyniu do roli czysto prywatnej, mimo że wizyta ta miała charakter wysoce ważnej misji międzynarodowej, mającej na celu ukazanie pełnej prawdy o rosyjsko-sowieckim ludobójstwie, spełnionym na narodzie polskim. Premier Donald Tusk z naruszeniem polskiej racji stanu zgodził się na kadłubowy (bo bez Prezydenta) udział w uroczystości w lesie katyńskim, ulegając woli premiera obcego państwa. Donald Tusk przypisał sobie nie należny mu wymiar przywódcy narodu. Zaś po tragedii widzieliśmy, po raz pierwszy w dziejach wolnej Rzeczypospolitej, jak kierujący polskim rządem rzuca się z usłużną wdzięcznością (za co?) w ramiona swego rosyjskiego odpowiednika. 
     Wizyta polskiego Prezydenta nie została zabezpieczona merytorycznie i należytym rozpoznaniem terenu jego wizyty w Rosji, i z odpowiednim wyprzedzeniem w czasie. Nie zostało należycie sprawdzone i zabezpieczone użycie lotniska Siewiernyj w Smoleńsku. Dotyczy to rozpoznania uwarunkowań tego lotniska pod względem logistycznym i technicznym. Nie zadbano o środki ostrożności w dniu odlotu Prezydenta do Smoleńska. Nie wynegocjowano obecności polskich służb technicznych do współpracy i kontroli w obsłudze lotniska. Nie chciano zauważyć, że lotnisko przestało już być zabezpieczone tak, jak kilka dni wcześniej na przyjazd premiera Putina. Po katastrofie samolotu prezydenckiego zabrakło polskich służb do zabezpieczenia samego terenu katastrofy, by uniemożliwić obcym i postronnym osobom ewentualne przestępcze penetrowania szczątków samolotu i ofiar wypadku. 
     Premier rządu nie wystąpił natychmiast z orędziem do Narodu i nie zwrócił się do strony rosyjskiej z żądaniem, aby całość śledztwa prowadziła strona polska. Stroną poszkodowaną była przecież wyłącznie Polska, zaś ofiarami jej obywatele, a w katastrofie zginął Prezydent RP, najwyżsi dowódcy Armii Polskiej i NATO, i wielu najwyższych urzędników i kierowników duchowych naszego Państwa. Nic straszniejszego nie mogło się wydarzyć, a jednak Premier Tusk i jego urzędnicy pozostali w stanie inercji i nieodpowiedzialności. Obniżono rangę tragedii wobec społeczeństwa. Dotyczy to nie tylko posunięć praktycznych, ale i braku odpowiedniej reakcji moralnej. Zwłoki ofiar i szczątki samolotu zostały otoczone przez kordon wyłącznie obcych służb. 
     Pod nieobecność służb polskich stworzono wszelkie warunki do zacierania śladów katastrofy, istotnych dla śledztwa, i ewentualnego niszczenia i zabierania istotnych dla tego śledztwa dowodów (czarne skrzynki). Uległy przejęciu przez obce państwo elektroniczne nośniki informacji i ewentualne dokumenty, będące przed katastrofą w posiadaniu ofiar. Strona rosyjska weszła w posiadanie licznych przedmiotów będących własnością ofiar, ale także mogła poznać ich DNA. Rząd polski wyraził zgodę na przewiezienie zwłok do Moskwy, a nie do zakładów patologii sądowej w Polsce. Ta manipulacja naruszała godność ofiar. Strona rosyjska poddawała nieraz natarczywym przesłuchaniom rodziny ofiar. Orzeczenia rosyjskich patologów sądowych były na poziomie wiejskich znachorów. Nikt z tych lekarzy (a później polskich specjalistów) nie odważył się zmierzyć z problemem, dlaczego w tej katastrofie (bez pożaru samolotu i upadku z ledwo kilkunastu metrów) połowa zwłok tworzyła bezkształtną masę. Pamiętamy też, że ze strony polskiej (co byłoby całkowicie normalne) nie padło żadne przypuszczenie czy hipoteza poddająca w wątpliwość postulowaną ufność do strony rosyjskiej. Jeden z nowych szefów resortu uznał za „więcej niż zbrodnię” dopuszczenie obywateli do swobodnych wypowiedzi i interpretacji ostatnich zdarzeń. 
     Premier Tusk i jego Rząd zignorowali całkowicie postulaty specjalistów i oczekiwanie społeczeństwa, żeby powołać Komisję Międzynarodową dla badania tej katastrofy. W ciągu niewielu dni pod postulatem utworzenia Komisji Międzynarodowej podpisało się ponad 50 (pięćdziesiąt) tysięcy osób. Liczba ta wciąż rosła. Postulaty społeczne były demonstracyjnie ignorowane przez rząd. Wiecowy slogan wypowiedzi Marszałka Sejmu i członków rządu o zaufaniu do strony rosyjskiej, urągał logice sądowej, zaś w sferze państwowej oznaczał zrzeczenie się atrybutów suwerenności na rzecz władz Federacji Rosyjskiej. Miały one także kłamliwie oswoić społeczeństwo z ewentualnymi dalszymi ustępstwami w kontroli prowadzonego śledztwa. Na przykład prokuratorzy z góry obwieszczali, że niecała treść nasłuchu wypowiedzi pilotów z czarnych skrzynek zostanie podana do publicznej wiadomości. Premier Tusk na konferencji prasowej popisał się celowym nieuctwem, że nie wie, co to są zdjęcie satelitarne. 
     Efektem całej informacyjnej akcji rządowej, wraz z pozostawieniem ciężaru informacyjnego sensacyjnym kłamstwom dziennikarzy – było pogrążenie społeczeństwa w szumie informacyjnym, zaprzeczających sobie doniesień, Miało to na celu ułatwić swobodne (jak przy zamachu stanu) przygotowanie się Rządu do przejęcia, wakujących po strasznej katastrofie, kierowniczych stanowisk w państwie. Ale była to także usłużna gotowość przyjęcia wszelkich wyników rosyjskiego śledztwa i z pominięciem znanych już pewników. 
     Samonapędzające się wypowiedzi najwyższych czynników rządowych, emanujących z partii, która zwyciężyła w ostatnich wyborach: że państwu nic się nie stało, że „obroniło się” po tej katastrofie – uwłaczały godności i nie dającej się niczym zastąpić wartości dla Polski tych, którzy zginęli. Tego rodzaju wypowiedzi pogrzebowe, bo w trakcie lub tuż po pogrzebach, nie mają właściwie precedensu w dziejach Rzeczypospolitej. W ogłoszeniu żałoby narodowej triumfował czczy formalizm Premiera, który zlekceważył tragedię narodu. Marszałek Sejmu w płaskiej mowie pogrzebowej w Krakowie ośmielił się mówić o „korzyści” z tragedii, korzyści dla porozumienia rosyjsko polskiego, gdyż odtąd Polacy będą postrzegać Rosjan z większym zaufaniem. W ogóle słowo ZAUFANIE osiągnęło nieznaną dotąd nośność: synonimu zdrady narodowej. 
     Oddaję więc pod osąd Wysokiego Sejmu i Senatu postawę tych członków Rządu RP, którzy w tragicznej dla Narodu chwili nie stanęli na wysokości wymagań stawianych ich urzędowi. Byli nieudolni i nie sprostali moralnie sprawowaniu wysokich urzędów Rzeczypospolitej. Osobiste i partyjne cele, które chcieli osiągnąć, stały w sprzeczności z niezbywalnymi postulatami moralnymi, dotyczącymi państwa i narodu. Wobec tej miary zaniedbań nie można zadowolić się tylko ewentualną dymisją rządu.
     Uważam, że postępowanie wszystkich wymienionych osób może ocenić właściwie tylko Trybunał Stanu. Wzywam Sejm i Senat Rzeczypospolitej do uchwalenia takiego wniosku.

(pisane w czerwcu 2010)




 

 STRATOSFERYCZNI

(Muzyka do tego tekstu Bohdana Błażewicza; płyta „Miejmy nadzieję”, Warsztaty Idei, Actum)

oni wracają choć bardzo zmienieni 
bez rąk i nóg i bez twarzy 
na okrutnej smoleńskiej ziemi 
leżą strąceni Ikarzy

stratosferyczni po niebieskiej toni 
do ojców lecieli Ikarzy 
spaleni śmiertelną bronią 
już nic złego im się nie zdarzy

ze swych ciał potrzaskanych wysiadają 
kto ma rękę lub nogę szczęśliwy 
jak to trupy pożegnalnie nas witają 
i próbują mówić jak to żywi

rozerwani jeszcze o coś proszą 
machają odrąbanymi rękami 
choć jak bagaż wstydliwy się noszą 
idąc z oderwanymi głowami

po kolei znakiem tajemnym 
ręką przyłożoną do serca 
przenikają w nas wiedzą podziemną 
znają twarz strasznego mordercy

choć na baczność leżą na trawie 
jeszcze ustami ruszają choć niemi 
wierni aż do końca sprawie 
nie zginęła tylko my giniemy

spojrzyj w górę rozpatrz się po niebie 
płyną we krwi uprane obłoki 
stratosferyczne wszystkie obok siebie 
wiecznie żywe w korabiu wysokim

(„Nasz Dziennik”, 2011, Nr 11, 15-16 stycznia)

 

«Poprzednia - Następna

 

Na koniec część muzyczno-literacka, minęło przecież 3,5 roku od dnia 10 kwietnia 2010 roku a MY czy cofamy się do tyłu –Apartheid dla Buntustanu?


 

Potęga smaku - Zbigniew Herbert i Przemysław Gintrowski

 

1. 

Herbert - Potęga smaku - YouTube

www.youtube.com/playlist?list=PL4421F010CB62EA97‎

o    

Muzyka: Przemysław Gintrowski Wykonanie muzyki: Przemysław Gintrowski (dowierszy Z. Herberta) ... Jacek Trznadel Jacek Lukasiewicz Zdzisław Najder

Relacja - Festiwal "Piosenki o Polsce" 02.05.2011 ... - YouTube

► 6:22► 6:22

www.youtube.com/watch?v=9M9d6iSgEr4‎

o      

4 maj 2011 - Przesłany przez: nowyekrantv

swoją interpretację wiersza Jacka Trznadla "Stratosferyczni" oraz utwór "Obrońcom Krzyża" oparty na ...

Zbigniew Herbert. Potęga smaku (1995) III (cz. 4 z 4) - YouTube

► 9:25► 9:25

www.youtube.com/watch?v=gUf-UDu4QEM‎

o    

4 cze 2010 - Przesłany przez: piotrtom

... Pawłowicz Lektor: Adam Ferency (wiersze Herberta), Janusz Kozioł (inne utwory) Zdjęcia: Jacek ...

Poeci, Wiersze i wszystko inne o nich.. - YouTube

www.youtube.com/playlist?list=PLCBC6A2EA81978A36‎

o    

by piotrtom 12,403 views. Zbigniew Herbert czyta swoj wiersz "Tren Fortynbrasa" (tomik poetycki "Studium Przedmiotu", 1961) .... Jacek Trznadel Henryk Voise

 

Jacek Wójcicki "Miejcie nadzieję" - YouTube

www.youtube.com/watch?v=3tOZvDO1iSk‎

o    

o    

 

28 kwi 2008 - Słowa z wiersza Adama Asnyka o tymże tytule. ... Epitafium dla W.W. (DOBRA JAKOŚĆ) - Jacek Kaczmarskiby javanfly 430,014 views · 3:26

Więcej wyników dla youtube jacek


 

    

http://www.jacektrznadel.pl/index.php-option=com_content&task=view&id=78&Itemid=33&limit=1&limitstart=3.htm

 

TUSK WIE I UKRYWA 
Z PROFESOREM JACKIEM TRZNADLEM, PISARZEM, POETĄ, ESEISTĄ, BADACZEM KATYŃSKIEGO LUDOBÓJSTWA, ROZMAWIA WALDEMAR ŻYSZKIEWICZ

     WŻ – Polski premier zachował się tak, jakby 10 kwietnia pod Smoleńskiem rozbiła się prywatna Cessna jakiegoś biznesmena, z kilkoma osobami na pokładzie.
     Dziewięć dni po katastrofie prezydenckiego Tupolewa skierował Pan do premiera Tuska list otwarty, domagając się powołania międzynarodowej komisji dla zbadania przyczyn katastrofy w podsmoleńskim lesie. Jakie były tego powody?
     
JT – Przypomniały mi się analogie historyczne, ale przede wszystkim natychmiast zobaczyłem, że działania podjęte przez premiera Tuska i jego rząd to wręcz lekceważenie rozmiarów tragedii, jaka dotknęła nasz naród, beztroska wobec sytuacji, w jakiej znalazło się państwo polskie, pozbawione nagle nie tylko prezydenta, ale również szefa sztabu i dowódców wszystkich rodzajów broni. 
     WŻ – Czego, Pańskim zdaniem, zabrakło? 
     
JT – Byłem przekonany, że w tak krytycznym momencie premier w ciągu najwyżej dwóch godzin wygłosi telewizyjno-radiowe orędzie do narodu, w którym odniesie się do wyjątkowości i ogromu straty, którą ponieśliśmy jako zbiorowość, ale również zapewni nas, że wszystkie służby odpowiedzialne za bezpieczeństwo państwa zostały postawione w stan podwyższonej gotowości. 
     WŻ – Skąd miałoby nadejść zagrożenie? 
     
JT – Od blisko dekady świat zachodu mówi o zagrożeniu terrorystycznym, a polskie siły zbrojne biorą udział w wojskowych misjach NATO, więc eliminacja głowy państwa i dowództwa armii mogła być przecież początkiem szerzej zakrojonej akcji przeciwko Polsce. I chodzi jeszcze o to, kto wykorzysta personalnie wakaty tylu strategicznych stanowisk. 
     WŻ – Al-Kaida zaatakowałaby nas pod Smoleńskiem? 
     
JT – Wątpię , by Al-Kaida działała pod Smoleńskiem, a to, czy rzeczywiście ktoś działał i jak, musimy dopiero sprawdzić. Ale różne środowiska i czynniki, także u nas, mogłyby chcieć wykorzystać sytuację zachwiania się władzy państwowej, gdy prezydent i strategiczna część polskiej elity państwowej zginęła w wyniku katastrofy. A ze względu na widoczne w świecie i w Europie zagrożenie terroryzmem – możliwość zamachu nie powinna być zlekceważona. A ze względu na rodzaj lotu oraz listę pasażerów powinna być rozpatrywana jako jedna z hipotez podstawowych. 
     WŻ – To prawda, że w Rosji w ciągu ostatnich lat miała miejsce cała seria ataków terrorystycznych... 
     
JT – ...o które Kreml oskarżał różnych islamskich radykałów, choć budzi to wątpliwości. Ale mniejsza o islamistów. „Nieznani” sprawcy mordowali też niezależnych dziennikarzy i działaczy (choćby przypadek Politkowskiej i Litwinienki). Poprawna metodyka prowadzenia śledztwa nie może wykluczać wątków poszlakowych, narzuca więc ściśle określone rygory, o które rząd Tuska, ze względu na rzucającą się w oczy uległość wobec wielkiej Rosji, zupełnie nie zadbał.
     WŻ – Polski rząd nie próbował ani skorzystać z uprawnień, jakie stwarza załącznik 13 do konwencji chicagowskiej, ani też, co powinno być jeszcze łatwiejsze, z postanowień dwustronnej umowy polsko-rosyjskiej, z roku 1993. Czym to tłumaczyć? 
     
JT – Argumentacja, że próby użycia przysługujących nam uprawnień mogłyby przywołać klimaty z czasów zimnej wojny, naruszyć proces rodzącego się zaufania (słowo klucz propagandy rządowej) lub pogorszyć jakość rosyjskiego śledztwa, nie świadczą najlepiej o kierowaniu się zasadą priorytetu polskich racji przez polskiego premiera. Podobnie, jak ujawniona przez Tuska obawa, że władze Rosji mogłyby odmówić naszej prośbie o podstawowe polskie śledztwo.
     WŻ – To akuratnie dość łatwo można sobie wyobrazić. 
     
JT – Ale jedynie w przypadku, gdyby strona rosyjska miał coś istotnego do ukrycia. A wersja zamachu nie musiałaby być wcale oskarżeniem państwa rosyjskiego, bo w każdym kraju mogą kryć się elementy ekstremalne. Ale pomijając wersję zamachu, wystarczy przypomnieć niedostateczne np. wyposażeniu lotniska lub błędy wieży kontrolnej. Media rosyjskie, a także niemała część polskich, karmią nas od samego początku natłokiem sprzecznych informacji, ale mimo tego obraz uciekających przed milicją kontrolerów z lotniska Siewiernoje, wryły się jednak w pamięć dość mocno. 
     WŻ – Minął już 30-dniowy okres żałoby, Polska pochowała ofiary smoleńskiej tragedii, a na miejscu zdarzenia nadal można znaleźć fragmenty poszycia i wyposażenia samolotu, różne przedmioty, a nawet szczątki ciał osób, które tam poniosły śmierć. 
     
JT – Brak poszanowania dla ludzkich zwłok pozostaje w naszym kręgu kulturowym przejawem cynizmu, może wręcz nihilizmu moralnego. Ale niefrasobliwość rosyjskich śledczych wobec majestatu śmierci wyraziła się też natychmiastowym przewiezieniem ciał ofiar do Moskwy bez uprzedniego zawiadomienia i porozumienia ze stroną polską. 
     WŻ – Krewnym przyjeżdżającym w celu identyfikacji ofiar zapewniono darmowy pobyt w hotelu...
     
JT – ... ale poddano też dziwnemu przesłuchaniu, o czym dowiedzieliśmy się np. z relacji Małgorzaty Wassermann i brata Stefana Melaka, Andrzeja. Trudno więc mówić o jakiejś szczególnej empatii rosyjskich władz wobec ludzi, którzy stracili swych bliskich w podsmoleńskim lesie, co dość mocno kontrastuje z gestami, jakimi premier Putin czy prezydent Miedwiediew okazywali publicznie swe współczucie dla Polaków. 
     WŻ – Na terytorium Rosji, wraz z niezależnym Prezydentem, ginie część kierownictwa naszego państwa, które po półwieczu zdołało się wyrwać z orbity imperialnych wpływów... Dziwne, że w tej mało zręcznej dla siebie sytuacji Kreml nie zaproponował Polakom samodzielnego wyjaśniania przyczyn katastrofy. 
     JT – Jest wręcz odwrotnie, śledztwem i wyjaśnianiem przyczyn katastrofy zajmują się specjaliści i prokuratorzy rosyjscy. Polska strona musi się zadowolić tym, co łaskawie przekazują im właściciele tamtych postępowań. Skąpo odmierzane informacje, zmieniające się wersje, niewiarygodne interpretacje – to z pewnością nie jest grunt, na którym mogłoby wzrosnąć wzajemne zaufanie, o którym tak chętnie mówią politycy z polskiej ekipy rządowej. 
     WŻ – Kwestionuje Pan przejrzystość działań w tej sprawie? 
     
JT – Wszystkie dowody rzeczowe, w tym czarne skrzynki, rejestrujące parametry działania urządzeń samolotu i rozmowy pilotów, wciąż znajdują się w rękach strony rosyjskiej. A także telefony. A przecież prezydencki samolot, nawet roztrzaskany na terytorium Rosji pozostaje własnością państwa polskiego. Według pierwszych zapowiedzi, mieliśmy otrzymać czarne skrzynki po paru dniach, potem mówiono o tygodniach, teraz w grę wchodzą już miesiące. I nie ma mowy o samych rejestratorach tylko o odczytanych z nich zapisach. Taki czas pozwola na stronnicze odczytanie zapisów lub ich zniekształcenie.
     WŻ – Kiedyś jednak wreszcie skrzynki dotrą. I według ponawianych zapewnień, zostaną ujawnione. 
     
JT – Ale bez tzw. treści intymnych. Treści „intymne” w kokpicie podczas lotu? Wygląda to na zwykłą zapowiedź, że zapisy zostaną ocenzurowane, co nieuchronnie podważy wiarygodność oficjalnej wersji raportu. Nie wspominając już o możliwościach manipulowania zapisem przynajmniej w części rejestratorów Tupolewa 154M. 
     WŻ – O 8.56 na lotnisku włączono syreny alarmowe. Ale pierwsze notki o katastrofie na smoleńskim forum internetowym pojawiły się już około 8.20 czasu polskiego. 
     
JT – Godziną wypadku, której ustalenie nie powinno nastręczać żadnych wątpliwości, od początku żonglowano. To nakazuje nam sceptycyzm i daleko posuniętą uwagę. Może w tych 15 minutach coś ważnego się stało? Podobnie jak nieupublicznienie zeznań ludzi obsługujących wieżę tamtejszego lotniska. Zeznają przypadkowi mieszkańcy Smoleńska, właściciele pobliskich działek, którzy przypadkiem okazują się emerytowanymi pilotami, a personel z wieży jakby zapadł się pod ziemię. 
     WŻ – Czy są jeszcze szanse na rzetelną rekonstrukcję wydarzeń, które doprowadziły do śmierci blisko stu osób? 
     
JT – Działania wyjaśniające, prowadzone przez Rosjan, którzy chcąc nie chcąc są stroną w tym postępowaniu, każą powątpiewać w ich wiarygodność. Pamiętamy, że śledztwo, od razu narzucało opinii warunki pogodowe oraz winę pilota, a u nas nawet winę prezydenta! Czy to sprzyja poznaniu prawdy? Jedynie prace międzynarodowej komisji technicznej mogłyby przydać wiarygodności poczynionym ustaleniom, dlatego właśnie zdecydowałem się napisać do premiera.
     WŻ – Czy w otoczeniu Donalda Tuska nie było nikogo, kto tuż po smoleńskiej tragedii potrafiłby realistycznie ocenić sytuację? 
     
JT – Trzeźwa ocena sytuacji może prowadzić do działań z nią sprzecznych, być może jej wtedy nie zabrakło, tylko premier zachował się tak, jakby pod Smoleńskiem rozbiła się tylko prywatna cessna znanego biznesmena, z kilkoma osobami na pokładzie. Albo jakaś niewielka maszyna pasażerska bez VIP-ów. Wtedy rosyjskie śledztwo byłoby nawet czymś naturalnym. Ale przecież samolot prezydencki był cząstką terytorium naszego kraju, a jego pasażerowie stanowili elitę Rzeczypospolitej... 
     WŻ – ...którą jednak potraktowano jak zwykłą grupę wycieczkową. 
     
JT – Pozostawiono ich samym sobie, wydając na pastwę obcych. I właśnie to ludzi wzburzyło. Tłumy Polaków z całego kraju ciągnęły pod Pałac Prezydencki, na Wawel, żeby oddać hołd prezydentowi i jego żonie. Tego doradcy Tuska nie przewidzieli. A oddani im artyści (np. Wajda) potępili uroczystości na Wawelu... 
     WŻ – Pański list do premiera, opublikowany w prywatnej witrynie, poparło swymi podpisami już przeszło 38 tys. osób. 
     
JT – I to podpisy z całego świata. Pisząc, nie zastanawiałem się nad skalą możliwego odzewu. Chciałem pokazać, że postawa zwykłej nieufności wobec wyników pracy komisji rosyjskiej nie jest, wbrew głosom medialnych autorytetów, żadną manią potępianych teorii spiskowych. Szczerze mówiąc, nie spodziewałem się ani uzyskania tylu podpisów, ani późniejszego wsparcia ze strony Ruchu 10 Kwietnia. 
     WŻ – Jak zareagował premier Tusk? 
     
JT – Ludzie z jego otoczenia powiedzieli dziennikarzom, że premier nie zna sprawy (znanej dziesiątkom tysięcy obywateli), bo listu jeszcze nie dostał. Więc wysłałem 12 maja list pocztą tradycyjną, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
     WŻ – Czy Ruch 10 Kwietnia przekształci się w próbę odzyskania przez Polaków wpływu na to, co dzieje się z ich ojczystym domem? 
     
JT – Uważam Ruch za coś niezmiernie pożytecznego, za przedsięwzięcie pobudzające naszą świadomość i wzmagające potrzebę suwerenności. Czy stanie się zaczątkiem fali, zdolnej – jak pisał kiedyś Herbert – obalić niemoralny kształt państwa? Zobaczymy.

(„Tygodnik Solidarność” 2010, nr 22, 28 maja.
Ogłoszone pt. Donald Tusk nie zna sprawy )

 

Zakorzeniony w historii Polski i Kresów Wschodnich. Przyjaciel ludzi, zwierząt i przyrody. Wiara i miłość do Boga i Człowieka. Autorytet Jan Paweł II

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (2)

Inne tematy w dziale Polityka