Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie
Tytułem wstępu na 95 Rocznicę Odzyskania Niepodległości 11 listopada 1918 roku w dniu 11 listopada 2013 roku POLECAM :
9.11 19:51
Na 95 rocznicę odzyskania Niepodległości
http://romualdszeremietiew.salon24.pl/546914,na-95-rocznice-odzyskania-niepodleglosci
[ Wiem, że nie ucisk i chciwe podboje,
Lecz wolność ludów szła pod Twoim znakiem,
Że nie ma dziejów piękniejszych niż Twoje
I większej chluby niźli być Polakiem.
(Jan Lechoń)
Był piątek, 5 maja 1939 roku. W Warszawie na mównicę w sali obrad Sejmu RP wszedł minister spraw zagranicznych Józef Beck. W Europie wzrastało napięcie, Hitler domagał się od Polski ustępstw w kwestii Gdańska i autostrady przez polskie Pomorze do Prus Wschodnich. Widoczny był zamiar Niemiec uczynienia z Polski swojego satelity. Polska znalazła się na drodze prowadzącej do utraty suwerenności w relacjach z Niemcami.
Posłowie słuchali słów wygłaszanych przez ministra: “My w Polsce nie znamy pojęcia pokoju za wszelką cenę. Jest tylko jedna rzecz w życiu ludzi, narodów i państw, która jest bezcenna. Tą rzeczą jest honor”.]
Co ma Wuj Googel do powiedzenia na TEMAT: „Katarzyna II, Sedes Carycy Katarzyny II”:

Idzie NOWE!!!
Gender Center – Nowe spojrzenie na historię i świat:
1. Bolesny sekret sypialni Katarzyny - Wiadomości
wiadomosci.onet.pl › Prasa › Historia
o
o
autor: Przemysław Henzel - w 116 kręgach Google+
5 gru 2012 - Katarzyna Wielka, caryca Rosji w latach 1762-1796, słynęła ze swojej bezwzględności i okrucieństwa, ale także z dążenia do zreformowania ...
NIE dla takiej oceny naszych zmagań i uwarunkowań historycznych w relacji Rosja - Prusy - Niemcy jak niżej:
Czy Pani Grażyna Latos doświadczyła sama Holokaustu lub Syberii, jak nie sama to jej Bliscy.
Usprawiedliwić można WSZYSTKO wg Filozofii GENDER - Nawet Największą Podłość ?- !!!
Fundacja Gender Center: Warszawa ul.Wilanowska 16/20a
lok.1, 00-443 Warszawa.
Fundacja ma się bardzo dobrze w Instytucie Badań Literackich PAN w Warszawie i na Uniwersytecie Warszawskim.
Polacy Obudźcie się!
http://wiadomosci.onet.pl/prasa/bolesny-sekret-sypialni-katarzyny/zlm6d
Bolesny sekret sypialni Katarzyny
Pierwsze małżeństwo Katarzyny było prawdziwym koszmarem. Gdy rodzina zaczęła żądać spłodzenia potomka, w sypialni pojawiły się nieoczekiwane kłopoty.
Winą za wszystko obarczono załamaną żonę.

Katarzyna Wielka, fot. Getty ImageFoto: Flash Press Media/Getty Images
Ta władczyni zapisała się bardzo boleśnie w historii Polski, doprowadzając do jej upadku na 123 lata. Katarzyna Wielka, caryca Rosji w latach 1762-1796, słynęła ze swojej bezwzględności i okrucieństwa, ale także z dążenia do zreformowania swojego kraju. Co jednak sprawiło, że stała się uosobieniem despotyzmu i tyranii? O tym pisze Robert Massie w książce "Katarzyna Wielka. Portret kobiety", która ukazała się nakładem wydawnictwa Znak. Autor przedstawia drugą, nieznaną światu, twarz Katarzyny, zdradzając jej największe tajemnice i kulisy jej rządów.
O sekretach Katarzyny II z Grażyną Latos, dziennikarką i współpracowniczką Fundacji Gender Center, rozmawia Przemek Henzel.
1.
1. 1. Fundacja Gender Center | Gender Studies.pl
genderstudies.pl/index.php/fundacja-gender-center/
o
o
Fundacja Gender Center Autorką pomysłu powołania do życia Fundacji Gender Center jest profesor Maria Janion. Gender Center pomyślane zostało jako ...
Zarząd Fundacji Gender CenterZarząd Fundacji Gender Center: Monika Świętosława Rudaś ... |
DotacjeDotacje na rzecz Fundacji Gender Center. Jeśli chcesz finansowo ... |
2. [FLASH]
Fundacja Gender Center: info@gendercenter.eu Jeśli chcesz ...
www.gendercenter.eu/Untitled-1.swf
o
Fundacja Gender Center: info@gendercenter.eu. Jeśli chcesz finansowo wesprzeć działalność Fundacji Gender Center,. możesz zrobić to przekazując dotację ...
3. Fundacja Gender Center, Warszawa - Bazy NGO - NGO.pl
bazy.ngo.pl/search/info.asp?id=198909
o
o Fundacja Gender Center, Wilanowska 16/20a lok. 1, 00-443 Warszawa.
************
Przemek Henzel: Katarzyna Wielka cieszyła się wielkim poważaniem na Zachodzie, gdzie nazywano ją nawet "Semiramidą Północy". Ceniono ją tam za sprzyjanie Oświeceniu, ale w rzeczywistości rządziła swoim krajem twardą ręką. Skąd ten paradoks?
Grażyna Latos: Katarzyna Wielka była osobą inteligentną i bardzo oczytaną. Chciała zmienić wizerunek Rosji - kraju postrzeganego jako zacofany kulturowo. Zainicjowała w Rosji szczepienia przeciwko ospie, pozostawiła po sobie wspaniałą kolekcję dzieł sztuki, prowadziła korespondencję z Wolterem i Diderotem. Ten drugi został także jej bibliotekarzem - gdy był w trudnej sytuacji finansowej wystawił na sprzedaż swoją bibliotekę; Katarzyna kupiła ją pod warunkiem, że pozostanie u niego aż do jego śmierci. Nie chciała odbierać mu książek, a jedynie wesprzeć go finansowo. Także Wolter wywarł na nią duży intelektualny wpływ i to pod jego namową chciała wprowadzić w życie Rosji oświeceniowe zasady.
- Jak wyglądały jej działania w praktyce?
- Pracując nad instrukcją przebudowy rosyjskiego prawa Katarzyna chciała zwiększyć skuteczność rządzenia, sprawiedliwości i tolerancji. Tworząc swój dokument opierała się m.in. o dzieło Locke’a i Monteskiusza. Ostateczny wynik jej pracy został przez niektórych historyków uznany za jeden z najbardziej niezwykłych politycznych traktatów, jakie kiedykolwiek stworzył i opublikował władca. W dokumencie tym Katarzyna m.in. odrzucała i potępiała tortury, chciała by prawo zapewniało bezpieczeństwo każdemu obywatelowi i by każdy był równy wobec prawa. Odrzucała także poddaństwo, ale w ostatecznej wersji dokumentu "Nakazu" zapisała to w sposób niejednoznaczny.
- Rezultatu rządów Katarzyny różniły się jednak znacznie od jej wcześniejszych zamiarów…
- Ostatecznie jej rządy wyglądały inaczej niż w pewnym momencie planowała, ale też wielu rzeczy nie była w stanie przewidzieć - np. skomplikowania relacji małżeńskiej. Katarzyna ani przez chwilę nie miała łatwo, a o swoją pozycję wciąż musiała walczyć. Zamiast paradoksu tej sytuacji widzę raczej ofiarę pewnego systemu. Mądrą i wrażliwą Zofię, która po wielu latach cierpień, samotności i wyszydzania, stała się bezwzględną Katarzyną Wielką.
- W Polsce Katarzynę Wielką oceniamy jednoznacznie źle. A jak ocenia się ja obecnie w Rosji? Czy nie pobrzmiewa tu nutka nostalgii za świetnością dawnego sowieckiego imperium?
- Rzeczywiście, w Polsce postać Katarzyny Wielkiej jest oceniana jednoznacznie źle, ale myślę, że wynika to także z pewnej niewiedzy i tylko częściowego przedstawienia jej sylwetki na lekcjach historii. Większość z nas spotkała się bowiem z Katarzyną właśnie za sprawą szkolnych podręczników a moment tego spotkania jest momentem, w którym Katarzyna już zasiada na rosyjskim tronie, jest osobą silną, ukształtowaną przez różne doświadczenia życiowe, i wreszcie osobą, która uczestniczy w rozbiorach Polski. Do tego dochodzą wszystkie historie związane z jej kochankami. W tle pobrzmiewa także jej płeć - myślę, że gdyby podboje miłosne Katarzyny były podbojami jakiegoś mężczyzny, nie obrosłyby tak w legendę. I oczywiście kraj, którym rządziła, czyli Rosja - trudna dla Polaków ze względu na różne aspekty polsko-rosyjskich relacji i wspólnej historii. Spojrzenie Rosjan na Katarzynę musi być więc inne, nie tylko ze względu na ewentualną tęsknotę za dawną potęgą, ale także np. w związku z faktem, że usunęła z tronu osobę knującą przeciwko Rosji.
- Katarzyna Wielka jest znana z licznych romansów. Caryca romansowała m.in. ze Stanisławem Augustem Poniatowskim. Czy to nie ironia, że później został on królem właśnie dzięki poparciu Katarzyny, która następnie wzięła udział w rozbiorach Polski?
- Związek z Poniatowskim rozpoczął się w trudnym, ale i ważnym dla Katarzyny momencie. Po doznaniu kolejnych krzywd, m.in. po odebraniu jej dziecka przez Elżbietę, Katarzyna znalazła w sobie siłę na przeciwstawianie się tak mężowi, jak i innym, którzy ją dręczyli. Wchodząc w relacje z polskim arystokratą miała 25 lat, on był o trzy lata młodszy. Czas ich romansu to czas podupadania na zdrowiu Elżbiety oraz kolejnych manifestacji pogardy wobec Rosji w wykonaniu męża Katarzyny - Piotra. Autor książki "Katarzyna Wielka. Portret kobiety" podkreśla przyjaźń, która zrodziła się między kochankami. Mówiąc o nich, mówimy o romansie, ale to nie była relacja oparta jedynie na seksie, ale także na przyjaźni. Katarzyna nie tylko urodziła ich wspólne dziecko, ale nawet po opuszczeniu Rosji przez Augusta wciąż pisała do niego listy opowiadając mu o tym, co się dzieje w jej życiu. Bez wątpienia go kochała.
- O romansach Katarzyny krążą już mity. A jaka była prawda? Czy caryca była aż tak bardzo niestała w uczuciach?
- Według Roberta Massiego w sumie Katarzyna miała 12 kochanków, ale to absolutnie nie znaczy, że była niestała w uczuciach. Wśród mężczyzn, z którymi się związała niewielu było wobec niej w porządku.
Gdy poznała Piotra wydawało się, że zostaną przyjaciółmi. Byli w tym samym wieku, oboje pochodzili z miast wchodzących w skład Cesarstwa Niemieckiego, a więc dla żadnego z nich język rosyjski nie był pierwszym językiem, oboje byli luteranami. Ich relacja a później także małżeństwo okazały się jednak bardzo trudne. Po ślubie zaczęto naciskać na spłodzenie potomka, tymczasem do konsumpcji małżeństwa nigdy nie doszło. Winą za brak potomstwa obarczono młodą żonę. Choć początkowo cierpliwość Elżbiety była nieco większa i małżonkowie spędzali miło czas w otoczeniu dam dworu i kawalerów, to z czasem ich kontakty z innymi osobami zostały mocno ograniczone. Dwór opuściła także matka Katarzyny oraz jej przyjaciółka. Katarzyna została sama.
- Jak w praktyce wyglądało to trudne małżeństwo?
- Katarzynie przydzielono kobietę, która miała ją nadzorować i którą Katarzyna znienawidziła od samego początku. Pani Czogłokowa zapoczątkowała bowiem siedem lat prześladowań Katarzyny. Z czasem Katarzyna straciła także przyjaciela w osobie Piotra, z którym przestało ją cokolwiek łączyć. On lubił bawić się w wojsko i alkohol, a czasem także znęcał się nad zwierzętami. Katarzyna lubiła książki, taniec i jazdę konną. Dodatkowo Piotr traktował ją jak swoją powiernicę i mówił jej o wszystkim, co właśnie przeżywał, podczas gdy ona nie miała nikogo z kim mogłaby porozmawiać. Lubił też grać w karty, ale musiał wygrywać, bo inaczej wpadał szał, więc chcąca uniknąć jego napadów złości, Katarzyna specjalnie przegrywała, co jednak odpłacała finansowo.
Piotr robił dla niej jedną rzecz - grał dla niej na skrzypcach. Problem polegał jednak na tym, że Katarzyna nie znosiła muzyki i gra Piotra była dla niej męczarnią, którą musiała jednak ukrywać. Wszystko to przełożyło się na jej migreny, bezsenność a w końcu także rozdrażnienie. Później było jeszcze gorzej. Zmarł ojciec Katarzyny, ochmistrzem Piotra został mąż Czogłokowej i wobec młodych zaostrzono restrykcje. Całkowicie odcięto ich od otoczenia myśląc, że skazanie ich wyłącznie na siebie musi w końcu doprowadzić do spłodzenia dziecka. Nic jednak takiego się między nimi nie wydarzyło, a młody Piotr idąc do łóżka ze swoją żoną prosił o przyniesienie mu zabawek. Miał wówczas 18 lat. On się bawił, ona obserwowała.
- Z czego wynikało niecodzienne zachowanie Piotra?
- Piotr mógł być niedojrzały psychicznie, prawdopodobnie cierpiał jednak z powodu stulejki, która była także przyczyną chłodu panującego przez pewien czas w sypialni Marii Antonimy i Ludwika XVI. Nie było jednak tak, że Piotr nie interesował się kobietami, ponieważ bywał zakochany o czym mówił Katarzynie i, chcąc nie chcąc, ranił ją.
- W życiu Katarzyny, z czasem, pojawili się kolejni kochankowie.
- W tym trudnym dla Katarzyny czasie na dworze pojawił się 26-letni Sergiusz Sałtykow, dla którego uwodzenie kobiet było czymś w rodzaju życiowej misji. Mniej więcej po roku od przybycia na dwór udało mu się osiągnąć swój cel i został kochankiem Katarzyny. Był jej pierwszym kochankiem i dał jej bliskość, której tak bardzo potrzebowała. Nie był to niestety szczęśliwy koniec samotności Katarzyny, bowiem stosunek Sałtykowa do Katarzyny dość szybko się ochłodził, namiętność wygasła, a ich dziecko praktycznie uprowadziła Elżbieta, która wyłączyła Katarzynę z jego życia.
Wtedy pojawili się kolejny kochankowie z kolejnymi oczekiwaniami. Jak Orłow, który nie był szczęśliwy z powodu czasu, jaki Katarzyna poświęcała na rządy - chciał być osobą dominującą w tym związku i liczył na ślub. To była kolejna trudna relacja. On był niezadowolony, ona chciała mu to jakoś wynagrodzić. Z czasem zaczęło dochodzić między nimi do niesnasek, ale także publicznych uwag, które Orłow wypowiadał w jej kierunku. Nic dziwnego, że wchodziła w kolejne relacje.
- Jakie doświadczenia życiowe ukształtowały Katarzynę II i uczyniły z niej tak bezwzględnego władcę?
- Ogromny wpływ na Katarzynę wywarło dzieciństwo i małżeństwo. Myślę jednak, że historia kształtowania Katarzyny zaczyna się w pewien sposób już wraz z niezrealizowanymi ambicjami jej matki - Joanny, która podobnie jak wiele młodych dziewcząt żyjących w ówczesnej epoce, ale nie tylko, miała marzenia, ambicje i chciała się rozwijać, ale w pewnym momencie stanęła przed koniecznością zamążpójścia, które położyło kres jej planom. Jako osoba niezrealizowana życiowo, postanowiła przesunąć swoje ambicje na tor macierzyństwa i urodzić syna, który dokona tego, o czym ona mogła jedynie marzyć. Na świat przyszła jednak Katarzyna - wówczas jeszcze Zofia. W pewien sposób była więc rozczarowaniem matki i toksyczność tej relacji odcisnęła na jej życiu piętno.
- Czyli to relacje z matką doprowadziły do "transformacji" Katarzyny w bezlitosną carycę?
- Relacja Katarzyny z matką była trudna, jednak winą obarczam porządek w jakim obie funkcjonowały a nie samą Joannę, która także jest dla mnie postacią tragiczną. Katarzynie brakowało oczywiście matczynego ciepła i czułości. Troska jaką Joanna okazywała drugiemu, chorowitego dziecku sprawiała Zofii ból i zaowocowała nienawiścią do brata. Nie potrafiła jednak nienawidzić matki. Wciąż chciała zaspokoić jej oczekiwania. Tymczasem Joanna tłamsiła, czy nawet temperowała córkę.
Nie mogła znieść jej pewności siebie. W końcu udało jej się wmówić córce, że jest brzydka i bezczelna. To sprawiło jednak, że Katarzyna postanowiła rozwijać swoją mocną stronę, czyli postawiła na swój rozwój intelektualny. Późniejsza śmierć syna sprawiła, że Joanna zaczęła koncentrować się na życiu córki. Miała jeden cel - dobrze wydać ją za mąż. W pewien sposób udało jej się.
- A jaka prywatnie była Katarzyna Wielka? Jaka jest "druga twarz" tej despotycznej władczyni?
- W ciągu swojego życia Katarzyna wiele przeszła. Te rozmaite, trudne doświadczenia wpływały na nią i zmieniały ją. Jej "druga twarz" zależy od momentu, w którym na nią patrzymy. Ja osobiście widzę młodziutką, urodzoną w Szczecinie Zofię, która jest niezwykle inteligentną i radosną dziewczynką obdarzoną talentem do wymyślania zabaw, w które wszyscy chcą się bawić. Dziewczynkę, która w wieku 10 lat zaczyna bywać na przyjęciach, gdzie jest prezentowana jako ta, o której rękę można się starać, i która ma dla całej tej sytuacji ogromne zrozumienie. I wreszcie, dziewczynkę, która tak bardzo się stara zrealizować oczekiwania innych, że uczy się po nocach rosyjskiego doprowadzając do swojej choroby.
- Katarzyna II cieszyła się wielkim poważaniem w Europie, która liczyła się z jej siłą. Czy caryca może uchodzić za "nowożytny" wzór silnej kobiety, która może wstrząsnąć światem wielkiej polityki?
- Mam nadzieję, że dziś znamy tak dużo niezwykłych kobiet, że nie musimy stawiać sobie za wzór Katarzyny, czyli tej, która nie miała szansy zastanowić się nad tym, czego sama by dla siebie chciała i podjąć samodzielną decyzję o kształcie własnego życia. Oczywiście, jej siła, która umożliwiła jej przetrwanie niezwykle ciężkich chwil, może być inspiracją. Nie wiem jednak, czy chciałabym, by silne kobiety wstrząsnęły światem wielkiej polityki. Chciałabym, by w świecie wielkiej polityki zaistnieli i byli przez nią uwzględniani wszyscy, bez względu na płeć, pochodzenie, wiek, zdrowie, sprawność itd.
- Katarzyna II rządziła jak despotka. Nie można porównywać jej chyba z bardziej współczesnymi kobietami u władzy, takimi jak chociażby Margaret Thatcher?
- Kobiet sprawujących władzę było i nadal jest tak niewiele, że już przez sam fakt, że ją posiadały możemy wrzucać je do jednego worka. I nie będzie to coś pozbawionego sensu, bowiem po przyjrzeniu się im, zobaczymy pewne wspólne niemal im wszystkim doświadczenia. Np. to, że większość z nich, by do niej dojść musiała pracować o wiele ciężej niż mężczyźni, a utrzymywanie wizerunku "silnej kobiety" było niezbędne do utrzymania władzy. Podobno wszyscy mają prawo do gorszych dni i wszystkim może coś nie pójść, ale kiedy to "coś" nie pójdzie kobiecie od razu pojawia się argument, że stało się tak właśnie dlatego, że to kobieta. Czasem pada także drugi - kobiety nie nadają się do sprawowania rządów. Dlatego tak wiele kobiet stara się udowodnić, że to nieprawda. Efekty są różne...
Autor:
Przemysław Henzel
Dziennikarz Onetu
PRZEZ 123 LATA NIEWOLI : ŁZY, KREW: ŻYCIE LUB ŚMIERĆ BLISKICH I RODAKÓW TAK:

http://www.polityka.pl/historia/230833,1,katarzyna-lozkowa.read
Order ORŁA BIAŁEGO ……MYŚLENIE MA KOLOSALNĄ PRZYSZŁOŚĆ …….
Petersburg, 1744 r. Młodziutka 15-letnia księżniczka pruska Zofia Anhalt-Zerbst przybywa do Rosji, aby poślubić o rok starszego następcę tronu rosyjskiego księcia Karola Piotra, przyszłego cara Piotra III. Nie młodzieńcza miłość ani fascynacja grały tu rolę, ale interes dynastyczny, kierowany twardą ręką ciotki Piotra, urzędującej carowej Elżbiety, nieodrodnej córki słynnego cara Piotra I. Sądziła ona, że młoda księżniczka będzie uległym i posłusznym narzędziem w jej ręku. Gdyby wiedziała, jak bardzo się myliła!
-
Katarzyna II Wielka
-
Data i miejsce urodzenia: 2 maja 1729, SzczecinData i miejsce śmierci: 17 listopada 1796, Petersburg, RosjaMężowie: Grigorij Potiomkin (od 1774), Piotr III Romanow (od 1745 do 1762)
Więcej pod adresem http://www.polityka.pl/historia/230833,1,katarzyna-lozkowa.read#ixzz2kBYDiZD0
Jan Larecki
4 listopada 2009
.................
Ostatnie podrygi

W czasie gdy Mamonow w 1789 r. opuścił w niełasce pałac carowej, Potiomkin dowodził wojskami przeciwko Turcji. Skorzystano z tej okazji i podsunięto Katarzynie dowódcę warty pałacowej Płatona Zubowa, oficera gwardii. Różnica wieku była znaczna: ona miała 62 lata, on 22, ale obojgu to nie przeszkadzało. Sprytny, choć tępawy wojskowy zdobył wpływ na monarchinię i sięgnął po zaszczyty.
Katarzynie nie wystarczał już jeden kochanek. Zubow włączył więc do wspólnych igraszek swego młodszego o dwa lata brata Waleriana. W tych zabawach uczestniczyły czasami niektóre damy dworu i dawni przyjaciele carycy, np. Sałtykow. A caryca w swym nienasyceniu zakosztować miała i miłości lesbijskiej.
Jak obliczyli skrupulatni historycy, na wszystkich swych faworytów Katarzyna wydała niebagatelną wówczas kwotę ok. 100 mln rubli. Gorzką prawdą jest, że każdy z nich odznaczany był ponadto polskim Orderem Orła Białego. Potulny i posłuszny były kochanek Stanisław August Poniatowski nie potrafił odmówić swej dawnej nałożnicy takiej drobnostki, deprecjonując rangę tego odznaczenia.

Katarzyna II zmarła w listopadzie 1796 r. po półtorej doby strasznych męczarni. Miała niecałe 68 lat. Wedle krążącej wówczas pogłoski padła ofiarą mordu, czy politycznego – wątpliwe. W siedzenie sedesu w ubikacji, z której caryca korzystała, wmontowano ukrytą sprężynę, a wyściełane siedzisko kryło w sobie ostre noże. Pod jej, niemałym zresztą, ciężarem uwolniona sprężyna spowodowała, że wbiły się one w ciało. Jak mówili współcześni – miejsce zamachu godne było stylu, w jakim żyła.
Kim był ten przemyślny, acz okrutny zamachowiec, nie ustalono.
Jan Larecki
Ważniejsze źródła: Wł. Serczyk „Katarzyna II”, L. Bazylow „Historia Rosji”, J. Figura i J. Kujawa „Władcy świata”, W. Gąsiorowski „Królobójcy”, S. Skott „Romanowowie wczoraj i dzisiaj”, Wł. Serczyk „Poczet władców Rosji”, G. Ziegler „Tajemnice rodu Romanowów”
Wróćmy jednak do obrazków. Okazuje się, że one też czasem coś mogą powiedzieć. Ostatnio dowiedziałem się czyj konterfekt zdobi biurko kanclerz Niemiec Angeli Merkel. Nie, to nie jest zdjęcie jej małżonka. Pani kanclerz postawiła sobie podobiznę carycy Katarzyny. No cóż: Katarzyna II (właściwie: Sophie Friederike Auguste zu Anhalt-Zerbst, ros. Jekaterína II Alekséjewna), znana jako Katarzyna Wielka (ur. 2 maja 1729 w Szczecinie, zm. 17 listopada 1796 w Sankt Petersburgu) – cesarzowa (Imperatrica) Rosji. Można zrozumieć narodowe przyczyny tej sympatii pani kanclerz do carycy. Jednak w historii Polski ta rozpustna Niemka zapisała się jak najgorzej, była sprawczynią rozbiorów i likwidacji państwa polskiego. Czy powinniśmy cieszyć się, że przywódczyni państwa sojuszniczego hołubi winną upadku Polski?

Z blogu:
W dniu 9 listopada 2013 19:31 użytkownik Sao Paulo napisał:
21.04.2010- Gdańsk. Tłumy żegnały legendarną Annę Walentynowicz.
Dodano: 22 Kwiecień 2010r. 23:08
W kolegiacie Najświętszego Serca Jezusowego, niedaleko wrzeszczańskiego mieszkania Anny Walentynowicz, odprawiono mszę świętą za tragicznie zmarłą. Panią Anię - jak mówili o niej najbliżsi - obok tłumów mieszkańców żegnali m.in. Joanna i Andrzej Gwiazdowie, Antoni Macierewicz czy Tadeusz Cymański. Na mszy zjawił się również - od lat pokłócony ze zmarłą - Lech Wałęsa.
W imieniu Solidarności Annę Walentynowicz żegnał Janusz Śniadek, przewodniczący Komisji Krajowej NSZZ Solidarność oraz bardzo licznie przybyłe Sztandary Związku Solidarność.„- Pani Aniu! Przyszliśmy tu pochylić głowy przed majestatem Twojego życia - mówił Śniadek. - W swoim uczciwym życiu nigdy nie oczekiwałaś zaszczytów, choć zasługiwałaś na nie jak mało kto. Trzeba było, żeby prezydentem został wielki Polak świętej pamięci Lech Kaczyński, żeby uhonorował cię najwyższym odznaczeniem.” Za swoją mowę Śniadek zebrał długie oklaski, ludzie wznieśli ręce w symbolicznym geście zwycięstwa.
O godz. 15 odbył się pogrzeb na gdańskim Srebrzysku. W przemówieniu na cmentarzu Andrzej Gwiazda podkreślił, że Anna Walentynowicz "zawsze stawała po słusznej stronie" i "walczyła o odkłamanie naszej historii". "Wiedząc, że tylko odkłamanie historii może nam przywrócić dumę i przestać czuć się zaszczutymi ludźmi w zakątku Europy, którzy muszą się kłaniać każdemu z zagranicy" - powiedział współtwórca Wolnych Związków Zawodowych."Żegnamy dziś Anię, z którą stale od 32 lat staliśmy w szeregu, chociaż nie zawsze pierwszym, czasami były to szeregi spychane usilnie na margines, ale dzisiejsza uroczystość, liczba ludzi i nastrój pokazuje, że to się nie udało" - mówił Gwiazda. Dodał, że Walentynowicz doznała w swoim życiu wiele przykrości i krzywd."Okazało się teraz przy tej wielkiej katastrofie, że zobaczyliśmy przy tym całym nawale kłamstwa i chamstwa, że naród się przeciwstawił, zapamiętał swoją historię i mam nadzieję, że nie da jej sobie odebrać i zakrzyczeć. (...) Piłsudski powiedział: "ani jedna kropla krwi nie została przelana na darmo". Miejmy to w pamięci i nie pozwólmy, żeby ta przelana krew została przelana na darmo. To od nas zależy. (...) Jej ofiara, jej śmierć na posterunku nie pójdzie na marne, dlatego, że poprowadzimy dalej walkę, o te wartości i ideały, o które walczyła Ania" - zaznaczył Gwiazda.
Walentynowicz zgodnie ze swoją wolą spoczęła w grobie obok męża.

Anna Walentynowicz 13 sierpnia skończyłaby 81 lat.
Myślenie ma kolosalną przyszłość;
Dział: Opinie » autor: Romuald Szeremietiew » data: czw, 15-03-2012
Myślenie ma kolosalną przeszłość!

Żyjemy w natłoku różnych informacji, wiadomości, doniesień zalewających nas niczym lawina błota. Nośnikiem tego coraz częściej jest obraz na ekranie telewizora, czy monitora komputera. Dowiadujemy się, że ludzie coraz rzadziej sięgają po książkę, przestają czytać. Podobno około 70% Polaków nie rozumie tekstu przeczytanego w gazecie. Cóż przy czytaniu trzeba myśleć, oglądanie obrazków zwalnia z myślenia. Kwitnie więc bezmyślność!
Właściciele mediów, zabiegający o zyski, starają się złowić czytelnika, słuchacza, widza podając mu możliwie mało skomplikowane komunikaty wg wzoru, że newsem jest, gdy człowiek ugryzie psa, a nie odwrotnie. W pogoni za sensacją, która ma przykuć uwagę publiczności, podaje się relacje z wypadków i katastrof, opisuje się zbrodnie i zbrodniarzy, podaje wszystko, co odbiega od normy. Dzienniki telewizyjne stają się czymś na kształt kroniki katastrof i zdarzeń kryminalnych.
Człowiek oglądający to na ekranie telewizora nabiera przekonania, że poza jego domem i najbliższym otoczeniem świat jest kłębowiskiem wszelakiego zła i deprawacji. Widzi zresztą życie publiczne pełne agresji i wzajemnego poniżania się politycznych oponentów. Wrogość, inwektywy, wulgaryzmy stają się normą i przestają dziwić. Wielu z nas w konsekwencji zaczyna sądzić, że postawy społeczne, bezinteresowne poświęcanie się dla innych, dbałość o dobro wspólne i, chociażby patriotyzm, to życiowo nieprzydatne przeżytki dawnych czasów.
Wielki myśliciel i filozof Kartezjusz powiedział – cogito ergo sum (myślę, więc jestem). A to oznacza, że gdy człowiek przestaję myśleć, to go nie ma! Myślenie i wyciąganie wniosków jest tym co podobno wyróżnia człowieka w gronie istot żywych. Kiedy jednak oglądam zachowania wyborców, to dostrzegam więcej pomyślunku w poczynaniach mojej kotki, która wie jak coś dla niej ważnego uzyskać, niż u moich rodaków oddających bezmyślnie głosy na dewiantów i szkodników.
Dzięki myśleniu ludzkość zdołała osiągnąć wszystko, czym człowiek może się chlubić. I odwrotnie, ludzie mają powody do wstydu, kiedy myślenie, jako zdolność do refleksji nad własnymi zachowaniami, było zastępowane bezmyślnym wykonywaniem nakazów różnych obłąkanych ideologii. To brak myślenia, a nie jego nadmiar prowadził do zbrodni, przemocy, niewolenia narodów i społeczeństw. Czy ludzie żyjący w XXI wieku nakłaniani do zdobywania coraz to nowych dóbr konsumpcyjnych, odczuwają potrzebę zastanawiania się nad przyszłością własnego narodu, nad sobą? Czy myślą co powinni w życiu osiągnąć, i czy są dla nich jeszcze wartości cenniejsze od nowego telewizora, „komórki”, samochodu? A czy my, współcześni Polacy, powinniśmy myśleć o Polsce, o możliwych zagrożeniach i czy powinniśmy troszczyć się o bezpieczną przyszłość naszej Ojczyzny?
Wróćmy jednak do obrazków. Okazuje się, że one też czasem coś mogą powiedzieć. Ostatnio dowiedziałem się czyj konterfekt zdobi biurko kanclerz Niemiec Angeli Merkel. Nie, to nie jest zdjęcie jej małżonka. Pani kanclerz postawiła sobie podobiznę carycy Katarzyny. No cóż: Katarzyna II (właściwie: Sophie Friederike Auguste zu Anhalt-Zerbst, ros. Jekaterína II Alekséjewna), znana jako Katarzyna Wielka (ur. 2 maja 1729 w Szczecinie, zm. 17 listopada 1796 w Sankt Petersburgu) – cesarzowa (Imperatrica) Rosji. Można zrozumieć narodowe przyczyny tej sympatii pani kanclerz do carycy. Jednak w historii Polski ta rozpustna Niemka zapisała się jak najgorzej, była sprawczynią rozbiorów i likwidacji państwa polskiego. Czy powinniśmy cieszyć się, że przywódczyni państwa sojuszniczego hołubi winną upadku Polski?

http://xamipl.wordpress.com/tag/postkomuna/
Czerwiec 15, 2012xami.plDodaj komentarz
Rate This
W tych spotkaniach Komorowskiego trudno nie zauważyć pewnej prawidłowości. Wszystkie miały charakter tajny, we wszystkich wzięli udział Rosjanie zamieszani w katastrofę Smoleńską lub w jej wyjaśnienie albo inne szemrane towarzystwo (patrz – syn dyktatora, znienawidzonego przez cały Zachód i popieranego przez Wschód).W dodatku kolejne rozmowy miały miejsce mniej więcej co pół roku. Wygląda to tak, jakby prezydent Polski prowadził własną zakulisową politykę i chciał ukryć przed opinią publiczną jakieś informacje.

Międzylądowanie i spotkanie
W grudniu 2011 roku prezydent Komorowski udał się do Chin. Właściwie nie wiadomo po co (może załatwiał ekipy do budowy autostrad), bo jak dotychczas szczególnych więzi gospodarczych Polska z „państwem środka” nie miała. Spotkania, do których doszło podczas tej wizyty zostały potraktowane w mediach bardzo po macoszemu. Jeszcze mniej miejsca Kancelaria Prezydenta i zaprzyjaźnione z nią media poświęciły trasie podróży głowy państwa. W samym locie nie byłoby nic ciekawego, gdyby nie fakt, że odbywał się on z międzylądowaniami w Rosji. Co więcej – w czasie owych międzylądowań prezydent odbył przynajmniej jedno spotkanie z rosyjskim oficjelem.
Prezydent udał się do odległego o 6900 km Pekinu samolotem Embraer 175, którego zasięg lotu wynosi tylko 3700 km (nawiasem mówiąc, jest on trzykrotnie niższy od zasięgu maszyn, które powinny przewozić VIPów). Międzylądowania w Rosji były więc „uzasadnione technicznie”. Powstaje jednak jedno „ale” – spotkania, do których doszło w ich trakcie. Oto 17 grudnia 2011 roku, w czasie przelotu do Pekinu prezydencki samolot wylądował w Jekaterynburgu, gdzie Komorowski, na osobności, spotkał się z Aleksandrem Charłowem, ministrem współpracy gospodarczej z zagranicą obwodu swierdłowskiego. Charłow jest politykiem związanym ze środowiskiem Władimira Putnia a „przy okazji” także absolwentem szkoły wojskowej w Kijowie. Miesiąc wcześniej, w listopadzie 2011 roku Charłow został odznaczony medalem „Za osiągnięcia w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego” za pomoc w organizacji międzynarodowej konferencji ws. bezpieczeństwa. Konferencja ta odbyła się z udziałem byłego szefa FSB Nikołaja Pastuszewa oraz gen. Stanisława Kozieja – szefa BBN. O spotkaniu Komorowskiego z Charłowem poinformowały tylko rosyjskie portale internetowe, które napisały, że jego przedmiotem była współpraca gospodarcza pomiędzy Polską a obwodem swierdłowskim.
Wynika z tego, że prezydent Rzeczypospolitej Polskiej załatwia interesy z lokalnym ministrem Putina. W dodatku obwód swierdłowski, położony na granicy Europy i Azji, na Uralu, jest oddalony od Polski o tysiące kilometrów. Dlaczego z tamtejszym, lokalnym ministrem spotyka się prezydent? Czyżby z powodu „wojskowej” przeszłości ministra i jego prawdziwej „specjalizacji”? Po tym spotkaniu Komorowski poleciał dalej… do Irkucka na Syberii. Tam znowu odbyło się międzylądowanie, tym razem uzasadnione koniecznością wypoczynku załogi. Informacji na temat tego, czy w Irkucku też doszło do jakiegoś spotkania Komorowskiego brak. Identyczne międzylądowania miały miejsce, gdy prezydent z Chin wracał. I znowu – żadnych szczegółów.
O co chodzi?
Oczywiście, skoro polskiego państwa nie stać na wynajęcie samolotu, którego zasięg umożliwiałby przelot bez międzylądowań, ani na zabranie na pokład załogi, która mogłaby zmienić osoby pilotujące samolot, to międzylądowania nie podlegają żadnej dyskusji. Czy się to komuś podoba, czy nie – Komorowski to VIP. Można nawet założyć, że w takim przypadku lokalne władze nie tylko robią wszystko, aby zapewnić VIPowi bezpieczne lądowanie i start, ale także wysyłają swego przedstawiciela na wypadek, gdyby VIP miał jakieś życzenia albo żeby go powitać. Ale jeśli tak, to dlaczego władze Irkucka nie wysłały Komorowskiemu żadnego ministra? A przede wszystkim – spotkania międzynarodowe odbywają się zawsze na „równym szczeblu” – premier z premierem, minister z ministrem, prezydent z prezydentem. Komorowski odbył rozmowy z lokalnym ministrem, co by oznaczało, że dla Rosji głowa państwa polskiego jest równoważna z lokalnym urzędnikiem. Tak jakby Polska była rosyjską gubernią. Chyba, że Komorowski rozmawiał z Charłowem nie o współpracy gospodarczej, tylko o czymś zupełnie innym. Jest to niewykluczone, bowiem nie było to pierwsze tego typu spotkanie Pana Bronka Ruskiej WSI.
Jeszcze nie prezydent…
Do podobnie podejrzanej sytuacji doszło 21 czerwca 2010 roku, kiedy Komorowski, wówczas jeszcze marszałek Sejmu, p.o. prezydenta Polski, po śmierci Lecha Kaczyńskiego, wracał z Afganistanu. Było to, co istotne – dzień po I turze wyborów prezydenckich. Samolot Komorowskiego wylądował wówczas w stolicy sojuszniczej wobec Rosji Armenii – Erewaniu. Komorowski spotkał się tam z ministrem spraw zagranicznych tego kraju -Edwardem Nalbandianem, o czym poinformowała tylko służba prasowa ormiańskiego MSZ (znowu głowa państwa spotkała się z ministrem). Polski MSZ „taktownie” sprawę wizyty przemilczał.
Dokładnie w tym samym dniu, na tym samym lotnisku, wylądowała delegacja rosyjskich wojskowych i również spotkała się z Nalbandianem. Sprawa nie zainteresowała polskich mediów, ale na temat tego, czy spotkanie nie miało aby charakteru trójstronnego, zaczęli spekulować ormiańscy dziennikarze. Co zadziwiające, w tym momencie w ich artykuły wtrąciła się… Rosja. Tamtejsza agencja informacyjna regnum.ru podała, że 21 czerwca żadna rosyjska delegacja w Armenii nie przebywała, a dziennikarze wzięli ubranego w mundur Komorowskiego za… wysokiej rangi rosyjskiego oficera. Tłumaczenie tyleż głupie, co nieprawdziwe, bowiem, abstrahując od faktu, że polskie dystynkcje wojskowe różnią się od rosyjskich i to znacznie, na zdjęciu opublikowanym przez ormiańskie MSZ widać, że Komorowski nie jest w mundurze (poza tym, czy ktoś kiedykolwiek widział Komorowskiego w mundurze?! No chyba że Ruscy). Z jakiegoś powodu Rosjanom zależało na ukryciu obecności swej delegacji wojskowej w tym samym miejscu i czasie co marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Czyżby dlatego, że jednak do spotkania doszło i dwa miesiące po Smoleńsku czołowy polski polityk spotykał się rosyjskimi wojskowymi? A jeśli takiego spotkania nie było, to dlaczego kancelaria marszałka Sejmu nie zareagowała na wmieszanie Komorowskiego w rosyjskie gry? Czy dlatego, że pół roku później prezydent odbył kolejne „ciekawa” spotkanie?
Lunch ze zbrodniarzem i pogawędka z agentem
W styczniu 2011 roku pan prezydent miał dwa szczególnie ciekawe spotkania. Jedno oficjalne i jedno nieoficjalne. To oficjalne, to spotkanie z Nikołajem Patruszewem – byłym szefem FSB, człowiekiem, który oskarżał Polskę o szpiegostwo, a który przybył
na obchody dwudziestolecia BBN. Jak poinformowała Kancelaria Prezydenta „Kurtuazyjna rozmowa Pana Prezydenta z sekretarzem Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej dotyczyła m.in. współpracy w sferze bezpieczeństwa między strukturami prezydenckimi obu stron, której podstawą stał się podpisany „Plan Współpracy na lata 2011-2012 między Biurem Bezpieczeństwa Narodowego i Aparatem Rady Bezpieczeństwa FR”. Rzecz w tym, że nawet taka „kurtuazyjna rozmowa” powinna zostać zabezpieczona przez ABW i Kontrwywiad Wojskowy. Tyle tylko, że obie służby uparcie odmawiają wyjaśnienia, czy do takiego zabezpieczenia doszło.
Do spotkania nieoficjalnego doszło w Davos, gdzie Komorowski udał się na szczyt, odbywający się w ramach Światowego Forum Ekonomicznego. Nikt nie odmawiał mu ani samolotu, ani krzesła i nie mówił, że go na tym szczycie „nie potrzebuje”. Ale też nikt nie zainteresował się bliżej spotkaniami pana Komorowskiego. Szkoda, bo przynajmniej jedno z nich było bardzo interesujące. Podczas tego szczytu na specjalny lunch zaprosiła polskiego prezydenta Fundacja Wiktora Pinczuka – jednego z najbogatszych i najbardziej kontrowersyjnych ukraińskich oligarchów, zięcia byłego postkomunistycznego prezydenta Ukrainy Leonida Kuczmy. Komorowski z zaproszenia skorzystał. W lunchu, oprócz organizatora i prezydenta Polski, uczestniczyli także Oleg Deripaska – właściciel zakładów, które remontowały polskiego tupolewa, oraz Saif al-Islam al-Kaddafi – ścigany za zbrodnie przeciwko ludzkości syn libijskiego dyktatora.
Co prawda Komorowski już wtedy nosił „dumny” przydomek „Wpadka”, ale lunch ze zbrodniarzem przeciwko ludzkości? Czy którykolwiek polityk na świecie byłyby tak głupi, żeby poważyć się na taki krok? Czyżby to dlatego informacja o tym lunchu została utajniona? A może stało się tak z powodu udziału w lunchu Olega Deripaski? Na tę drugą możliwość wskazywałoby kolejne spotkanie pana prezydenta, do którego doszło (znowu!) pół roku później.
Pracowite lato
Jak pisze „Gazeta Polska”, 11 lipca 2011 roku w Sopocie prezydent Komorowski ponownie spotkał się z generałem Nikołajem Patruszewem.
Co ciekawe, sam Patruszew 6 lipca, a więc dosłownie na kilka dni przed wyjazdem do Polski, spotkał się z… Władimirem Putinem, Dmitrijem Miedwiediewem, szefem Służby Wywiadu Zagranicznego (SWR) Michaiłem Fradkowem oraz ministrem spraw zagranicznych Siergiejem Ławrowem. W spotkaniu brał udział także były agent KGB Siergiej Czemiezow (w kontrolowanych przez jego koncern zakładach, remontowano silniki samolotu TU-154, który rozbił się pod Smoleńskiem). Po przybyciu do Polski, według informatorów „Gazety Polskiej”, Patruszew poruszał się po Sopocie porsche panamera na polskich numerach rejestracyjnych, pochodzącym z autosalonu jednego z najbardziej znanych w mieście dealerów samochodowych, który, żeby sprawa była jeszcze ciekawsza, ów salon odkupił pod koniec 2010 roku od bliskiego znajomego Jacka Karnowskiego – prezydenta Sopotu (tego od afery korupcyjnej).
Podczas wizyty byłemu szefowi FSB towarzyszyła ochrona w jasnym bmw, zarejestrowanym na mieszkańca Gdańska, Mirosława B. Informacja o ewentualnym spotkaniu Patruszewa z prezydentem Polski została całkowicie przemilczana w mediach, a pytana o nią Kancelaria Prezydenta „nie potwierdza i nie zaprzecza”. Co tak naprawdę robił w Sopocie Patruszew? A jeśli do spotkania z Komorowskim rzeczywiście doszło, to o czym rozmawiał z prezydentem Polski tuż po spotkaniu z własnym szefem? Przekazywał kolejne instrukcje? Czy można zakładać, że spotkanie Komorowskiego z tym samym człowiekiem, zaufanym Putina, dwa razy w przeciągu pół roku jest przypadkiem? I co na możliwość takiego spotkania ABW oraz kontrwywiad? Pół roku później, w czasie oficjalnej podróży, Komorowski znów odbywa spotkanie. Tym razem z człowiekiem, który współpracował z Patruszewem. Czy to zbieg okoliczności, czy stoi za tym coś więcej?
Komu i jakie meldunki składa Komorowski?
W tych spotkaniach Komorowskiego trudno nie zauważyć pewnej prawidłowości. Większość miały charakter tajny, we wszystkich wzięli udział Rosjanie, zamieszani w katastrofę Smoleńską albo inne szemrane towarzystwo (patrz – syn dyktatora, znienawidzonego przez cały Zachód i popieranego przez Wschód). W dodatku kolejne rozmowy miały miejsce mniej więcej co pół roku. Wygląda to tak, jakby prezydent Polski prowadził własną zakulisową politykę i chciał ukryć przed opinią publiczną jakieś informacje. Oczywiście tajne spotkania nie są „wynalazkiem” Komorowskiego, musiał je odbywać chociażby Aleksander Kwaśniewski, bez którego zgody w Polsce nie byłoby możliwe ulokowanie tajnych więzień CIA. Tyle tylko, że w przypadku Komorowskiego duże zaniepokojenie powinny budzić osoby, z którymi się spotyka i okoliczności tych spotkań. Ludzie związani z FSB, syn dyktatora, szefowie zakładów, w których „remontowano” TU 154M. Wygląda to tak, jakby Bronisław Komorowski – prezydent Rzeczypospolitej Polskiej co pół roku odbierał od kogoś instrukcje i składał komuś raporty. Komu kojarzony z WSI prezydent swoje raporty składa? Dlaczego ukrywa swoje kontakty ze spec-służbami rosyjskimi? Czy nie mają one związku z ukrywaniem prawdy o Smoleńsku? Czy odpowiedzi na te pytania brakuje dlatego, że byłaby ona zbyt straszna dla Polski i Polaków?
Autor: Aldona Zaorska
Źródło: Warszawska Gazeta.
Kategorie:Polityka, WiadomościTagi:Katastrofa smoleńska, pancerna brzoza, postkomuna, TU-154M, zamach, Zamach smoleński
Maj 23, 2012xami.pl1 komentarz
Rate This

Lech Wałęsa był tajnym współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa o pseudonimie Bolek, donosił na kolegów i brał za to pieniądze – czytamy w oświadczeniu podpisanym przez 712 osób m.in. ze świata nauki, kultury, mediów, działaczy opozycji demokratycznej w czasach PRL, duchownych czy działaczy społecznych.
Warszawa, 19 maja 2012 r.
Oświadczenie
Od 20 lat mamy do czynienia z wciąż ponawianymi próbami zakłamywania biografii Lecha Wałęsy, a w konsekwencji również i polskiej historii. W tym destrukcyjnym dziele, niestety, uczestniczą również sądy. Wydają one wyroki sprzeczne z udokumentowaną wiedzą historyczną. Ofiarą tak pojętej „prawdy sądowej” stał się m.in. Krzysztof Wyszkowski.
Chcąc przerwać ten proces destrukcji polskiego życia publicznego, my, niżej podpisani – po zapoznaniu się z opracowaniami badawczymi oraz zawartymi w nich dokumentami historycznymi, których prawdziwość nie została podważona przez żadne poważne publikacje naukowe – stwierdzamy, iż według aktualnego stanu wiedzy:
1. Lech Wałęsa był w latach 70. (rejestracja czynna obejmuje okres 1970-1976) tajnym współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa o ps. „Bolek”;
2. Donosił na kolegów i brał za to pieniądze;
3. W okresie urzędowania Lecha Wałęsy jako Prezydenta RP, wypożyczył on podstawowe dokumenty dotyczące swojej osoby, z których najważniejsze zaginęły i nigdy nie zostały zwrócone do archiwum.
W obronie prawdy historycznej oraz wolności słowa apelujemy do wszystkich ludzi dobrej woli o dołączenie się do naszego oświadczenia.
Protest ma charakter otwarty. Wszystkich, którzy pragną złożyć swój podpis pod oświadczeniem zapraszamy do wysyłania zgłoszeń na adres:
listwobroniewyszkowskiego@gmail.com
- z podaniem imienia, nazwiska, miasta i profesji -
lub do odwiedzenia strony http://www.petycje.pl
Sygnatariusze Oświadczenia (stan na środę, 23 maja 2012, godz. 12.00)
1. ks. dr Adam Adamski Cor – UAM
2. Przemysław Alexandrowicz – KIK
3. Anna Amanowicz – dziennikarka
4. Mirosław Andrałojć – archeolog
(FRAGMENT)
1. Boże, coś Polskę – Wikipedia, wolna encyklopedia
pl.wikipedia.org/wiki/Boże,_coś_Polskę
o
o
Po uzyskaniu niepodległości śpiewano już Ojczyznę wolną pobłogosław Panie, ... o przywrócenie wolności Ojczyźnie: Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie.
Rozwój - Inspiracje - Ciekawostki - Przypisy
2. Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie" | TELEWIZJA NIEZALEŻNA ...
vod.gazetapolska.pl/566-ojczyzne-wolna-racz-nam-...
o
12 paź 2011
"Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie". pomiń reklamę. Jak co miesiąc w Archikatedrze warszawskiej ...


1. Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie…” Komunistyczna bezpie
ipn.gov.pl/.../ojczyzne-wolna-racz-nam-wrocic-panie-komunistyczna-be...
o
o
Tomasz Balbus, Katarzyna Stróżyna, „Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie…” Komunistyczna bezpieka wobec kardynała Henryka Gulbinowicza w latach ...
2. Boże, coś Polskę - Dziedzictwo - ekai.pl
dziedzictwo.ekai.pl/text.show?id=435
o
o
Zwrot Ojczyznę wolną racz nam wrócić, Panie i w PRL. 1. Boże, coś Polskę przez tak liczne wieki. Otaczał blaskiem potęg i chwały, Coś ją osłaniał tarczą swej ...
3. 10.04.2011 Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie - YouTube
www.youtube.com/watch?v=Qdq0F_M2aSA
o
11 maj 2011 - Przesłany przez: Alboviem
10.04.2011 Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie - YouTube.Subscribe 2. Changes to YouTube comments ...
4. Olbrychski: Śpiewanie „Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie, to ...
www.fronda.pl/.../olbrychski-spiewanie-ojczyzne-wolna-racz-nam-wroci...
o
3 dni temu - Mamy nowego specjalistę od tego, co jest bluźnierstwem, a co nim nie jest. Daniel Olbrychski uznał, że gdy ktoś śpiewa „Ojczyznę wolną, racz ...
5. OK! Olbrychski: OJCZYZNĘ WOLNĄ RACZ NAM ZWRÓCIĆ ...
www.prawy.pl/.../4195-szok-olbrychski-ojczyzne-wolna-racz-nam-zwro...
o
2 dni temu - Olbrychski: OJCZYZNĘ WOLNĄ RACZ NAM ZWRÓCIĆ, PANIE... bluźnierstwem Daniel Olbrychski tym razem wszedł w rolę eksperta i poucza ...
http://hej-kto-polak.pl/wp/?p=4420


http://info.wiadomosci.gazeta.pl/szukaj/wiadomosci/andrzej+gwiazda+order
Maciej Sandecki

Andrzej Gwiazda i Anna Walentynowicz otrzymali z rąk prezydenta RP najwyższe odznaczenia państwowe - Ordery Orła Białego. Joanna Duda-Gwiazda, Henryka Krzywonos-Strycharska, Tadeusz Szczudłowski oraz pośmiertnie Alina Pienkowska i Lech Bądkowski zostali uhonorowani Orderami Odrodzenia Polski
http://hej-kto-polak.pl/wp/?p=51541

http://swkatowice.mojeforum.net/post-vp33562.html


|
|
|
|
|
|
|
_
VIDEO |
|
YouTube - Videos from this email

Translate message
Turn off for: Polish
http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114873,8649164,Hall__
Michnik_zasluzyl_na_Order___Byl_w_czolowce_walczacych.html
Hall: Michnik zasłużył na Order. "Był w czołówce walczących o wolność"

To już sobie naprawdę jaja robią Albatrosie...
Jeśli taka akcja była by naprawdę, a ten policmajster
przyjął by to odznaczenie z rąk Bula to byłby szczyt wszystkiego
Sao
"Potrzebny jest gest w kierunku innych środowisk". Order Orła Białego dla... Macierewicza?

Kto zasłużył na najważniejsze polskie odznaczenie Order Orła Białego? - Może warto wykonać teraz gest w kierunku innych środowisk - sugerował w TOK FM Tomasz Lis. Tomasz Wołek zgłosił kandydaturę Antoniego Macierewicza, za działalności w czasach komunizmu. Lis proponuje Adama Małysza.
Bielecki, Hall, Michnik odznaczeni Orderem Orła Białego. Przeczytaj
Pierwszymi osobami, które odebrały z rąk prezydenta Bronisława Komorowskiego Order Orła Białego byli Jan Krzysztof Bielecki, Aleksander Hall i Adam Michnik. Najwyższym polskim odznaczeniem prezydent wyróżnił również biskupa Alojzego Orszulika. - To piękny, znaczący gest. Tych ludzi kiedyś tak wiele różniło. Ale to odeszło w przeszłość, ich poglądy zaczęły się zbliżać - komentował w TOK FM Tomasz Wołek. Zdaniem publicysty przy okazji wręczenia odznaczeń można zacząć dyskusję o tym, kto jeszcze powinien zostać wyróżniony najwyższym polskim odznaczeniem.

A może Macierewicz?
- Zastanawiam się czy prezydent nie powinien wykonać jakiegoś gestu wobec tych 20-30 proc., które nie są objęte przez środowiska reprezentowane przez pana Michnika, Bieleckiego i Halla? Czy nie byłoby ładnym gestem, gdyby odznaczyć np. senatora Romaszewskiego - powiedział Lis. - Romaszewski jest dobrym przykładem, ale cię przebiję... - powiedział Tomasz Wołek. I zgłosił swojego kandydata.
Według Wołka na Order Orła Białego zasłużył kontrowersyjny polityk Prawa i Sprawiedliwości Antoni Macierewicz. - To jest człowiek o ogromnej odwadze w czasach PRL, wręcz heroicznej. Macierewicz to jest właściwie twórca KOR-u, Jacek Kuroń nawet ten honor mu oddawał. To człowiek, który dla niepodległości Polski zrobił bardzo wiele. Jest kwestią do dyskusji, czy jego późniejsze ekscesy są w stanie zatrzeć te zasługi - dla mnie nie są - argumentował.
Jak dodał Tomasz Wołek dla niego Macierewicz to "Dr Jekyll i Mr Hyde". - Choć jestem jego przeciwnikiem przyznałbym mu order - podsumował.
- Czytamy od 20 lat absolutnie szalone wypowiedzi Andrzeja Gwiazdy. Ale sam Adam Michnik uznał, kiedy prezydent Lech Kaczyński przyznał Gwieździe order, stwierdził że się należy - tak pomysł Wołka skomentował Tomasz Lis.
Dla obu dziennikarzy znakomitym kandydatem do najwyższego polskiego odznaczenia - za wybitną działalność w antykomunistycznej opozycji - jest także marszałek Senatu Bogdan Borusewicz.
"Orzeł z Wisły musi być Orłem Białym"
Ale zdaniem komentatorów Poranka Radia TOK FM prezydent nie powinien ograniczać się wyróżniając tylko sceny politycznej. - Polityka odznaczeniowa powinna iść w stronę "Polski obywatelskiej". Owsiak, siostra Chmielewska - ci ludzie robią kawał fantastycznej roboty i czynią atmosferę w Polsce dużo lepszą. To są ogromne zasługi - mówił Tomasz Lis.
Zgłosił też kandydata do Orderu Orła Białego, który reprezentuje dziedzinę jeszcze bardziej daleką od polityki. - Nie wiem czy kolega Małysz doleci jeszcze do kolejnych medali, ale do orderu myślę że spokojnie tak - stwierdził szef tygodnika "Wprost". - "Orzeł z Wisły" musi być Orłem Białym - apelował Jacek Żakowski.
Ustanowiony w 1705 roku Order Orła Białego to najważniejsze polskie odznaczenie przyznawane za zasługi cywilne i wojskowe. Pierwszymi osobami wyróżnionymi tym odznaczeniami po 1989 roku byli Jan Paweł II i król Szwecji Karol XVI Gustaw.
Komentarzy 23Przeczytaj i zostaw swój komentarz
PYTANIE Kto powinien otrzymać Order Orła Białego?
Bogdan Borusewicz
Siostra Małgorzata Chmielewska
Adam Małysz
Antoni Macierewicz
Jerzy Owsiak
Zbigniew Romaszewski
Wisława Szymborska
Polish
English
Translate message
Turn off for: Polish
http://info.wiadomosci.gazeta.pl/szukaj/wiadomosci/hall+order

Bartoszewski, Hall i Penderecki w kapitule Orderu Orła Białego
Władysław Bartoszewski, Aleksander Hall, Krzysztof Penderecki oraz prof. Henryk Samsonowicz zostali powołani przez prezydenta Bronisława Komorowskiego w skład kapituły Orderu Orła Białego Kancelarii Prezydenta
21.04.2010- Gdańsk. Tłumy żegnały legendarną Annę Walentynowicz.
Dodano: 22 Kwiecień 2010r. 23:08
Gdańszczanie pożegnali legendarną suwnicową Annę Walentynowicz ,która zginęła w Katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem..
W 1950 r. Walentynowicz zaczęła pracować w Stoczni Gdańskiej jako spawacz i operator urządzeń dźwigowych. 9 sierpnia 1980 r. zwolniono ją z pracy, na pięć miesięcy przed emeryturą. Jej zwolnienie przyczyniło się do rozpoczęcia strajku w stoczni 14 sierpnia 1980 r., który doprowadził do powstania Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Solidarność. Walentynowicz została członkinią Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej. Odeszła ze związku jeszcze w latach 80., krytykując ówczesne kierownictwo związku skupione wokół Lecha Wałęsy. W lipcu 2006 r. gdański oddział Instytutu Pamięci Narodowej ujawnił, że Annę Walentynowicz w 1981 r. inwigilowało ponad 100 funkcjonariuszy i tajnych współpracowników SB, planowano jej otrucie. 13 grudnia 2005 w Waszyngodebrała na rzecz Solidarności od Amerykańskiej Fundacji Ofiar Komunizmu Medal Wolności. Honorowym przewodniczącym Fundacji jest były prezydent Stanów Zjednoczonych George W. Bush.Prezydent Lech Kaczyński odznaczył Annę Walentynowicz Orderem Orła Białego 3 maja 2006. W 2007 roku niemiecki reżyser Volker Schloendorff nakręcił film Strajk inspirowany życiorysem Anny Walentynowicz
W kolegiacie Najświętszego Serca Jezusowego, niedaleko wrzeszczańskiego mieszkania Anny Walentynowicz, odprawiono mszę świętą za tragicznie zmarłą. Panią Anię - jak mówili o niej najbliżsi - obok tłumów mieszkańców żegnali m.in. Joanna i Andrzej Gwiazdowie, Antoni Macierewicz czy Tadeusz Cymański. Na mszy zjawił się również - od lat pokłócony ze zmarłą - Lech Wałęsa.
W imieniu Solidarności Annę Walentynowicz żegnał Janusz Śniadek, przewodniczący Komisji Krajowej NSZZ Solidarność oraz bardzo licznie przybyłe Sztandary Związku Solidarność.„- Pani Aniu! Przyszliśmy tu pochylić głowy przed majestatem Twojego życia - mówił Śniadek. - W swoim uczciwym życiu nigdy nie oczekiwałaś zaszczytów, choć zasługiwałaś na nie jak mało kto. Trzeba było, żeby prezydentem został wielki Polak świętej pamięci Lech Kaczyński, żeby uhonorował cię najwyższym odznaczeniem.” Za swoją mowę Śniadek zebrał długie oklaski, ludzie wznieśli ręce w symbolicznym geście zwycięstwa.
O godz. 15 odbył się pogrzeb na gdańskim Srebrzysku. W przemówieniu na cmentarzu Andrzej Gwiazda podkreślił, że Anna Walentynowicz "zawsze stawała po słusznej stronie" i "walczyła o odkłamanie naszej historii". "Wiedząc, że tylko odkłamanie historii może nam przywrócić dumę i przestać czuć się zaszczutymi ludźmi w zakątku Europy, którzy muszą się kłaniać każdemu z zagranicy" - powiedział współtwórca Wolnych Związków Zawodowych."Żegnamy dziś Anię, z którą stale od 32 lat staliśmy w szeregu, chociaż nie zawsze pierwszym, czasami były to szeregi spychane usilnie na margines, ale dzisiejsza uroczystość, liczba ludzi i nastrój pokazuje, że to się nie udało" - mówił Gwiazda. Dodał, że Walentynowicz doznała w swoim życiu wiele przykrości i krzywd."Okazało się teraz przy tej wielkiej katastrofie, że zobaczyliśmy przy tym całym nawale kłamstwa i chamstwa, że naród się przeciwstawił, zapamiętał swoją historię i mam nadzieję, że nie da jej sobie odebrać i zakrzyczeć. (...) Piłsudski powiedział: "ani jedna kropla krwi nie została przelana na darmo". Miejmy to w pamięci i nie pozwólmy, żeby ta przelana krew została przelana na darmo. To od nas zależy. (...) Jej ofiara, jej śmierć na posterunku nie pójdzie na marne, dlatego, że poprowadzimy dalej walkę, o te wartości i ideały, o które walczyła Ania" - zaznaczył Gwiazda.
Walentynowicz zgodnie ze swoją wolą spoczęła w grobie obok męża.
Anna Walentynowicz 13 sierpnia skończyłaby 81 lat.
Więcej zdjęć-Galeria zdjęć-Historyczne.


powrót…
W dniu 9 listopada 2013 19:31 użytkownik Sao Paulo napisał:
To już sobie naprawdę jaja robią Albatrosie...
Jeśli taka akcja była by naprawdę, a ten policmajster

przyjął by to odznaczenie z rąk Bula to byłby szczyt wszystkiego
Sao



Komentarze
Pokaż komentarze (4)