Albatros ... z lotu ptaka Albatros ... z lotu ptaka
1281
BLOG

Katyń 10.04.2010 Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie

Albatros ... z lotu ptaka Albatros ... z lotu ptaka Polityka Obserwuj notkę 4

 Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie


Tytułem wstępu na 95 Rocznicę Odzyskania Niepodległości 11 listopada 1918 roku w dniu 11 listopada 2013 roku POLECAM :

 

9.11 19:5137 Komentuj

Na 95 rocznicę odzyskania Niepodległości

http://romualdszeremietiew.salon24.pl/546914,na-95-rocznice-odzyskania-niepodleglosci 

 

 [ Wiem, że nie ucisk i chciwe podboje,
Lecz wolność ludów szła pod Twoim znakiem,
Że nie ma dziejów piękniejszych niż Twoje
I większej chluby niźli być Polakiem.

(Jan Lechoń)

Był piątek, 5 maja 1939 roku. W Warszawie na mównicę w sali obrad Sejmu RP wszedł minister spraw zagranicznych Józef Beck. W Europie wzrastało napięcie, Hitler domagał się od Polski ustępstw w kwestii Gdańska i autostrady przez polskie Pomorze do Prus Wschodnich. Widoczny był zamiar Niemiec uczynienia z Polski swojego satelity. Polska znalazła się na drodze prowadzącej do utraty suwerenności w relacjach z Niemcami.

Posłowie słuchali słów wygłaszanych przez ministra: “My w Polsce nie znamy pojęcia pokoju za wszelką cenę. Jest tylko jedna rzecz w życiu ludzi, narodów i państw, która jest bezcenna. Tą rzeczą jest honor”.]

 

Co ma Wuj Googel do powiedzenia na TEMAT: „Katarzyna II, Sedes Carycy Katarzyny II”:

 

 Idzie NOWE!!!

Gender Center – Nowe spojrzenie na historię i świat:

1.   Bolesny sekret sypialni Katarzyny - Wiadomości

wiadomosci.onet.pl › Prasa › Historia‎

o    

o    

autor: Przemysław Henzel - w 116 kręgach Google+

5 gru 2012 - Katarzyna Wielka, caryca Rosji w latach 1762-1796, słynęła ze swojej bezwzględności i okrucieństwa, ale także z dążenia do zreformowania ...


 

 NIE dla takiej oceny naszych zmagań i uwarunkowań historycznych w relacji Rosja - Prusy - Niemcy jak niżej:

Czy Pani Grażyna Latos doświadczyła sama Holokaustu lub Syberii, jak nie sama to jej Bliscy.

Usprawiedliwić można WSZYSTKO wg Filozofii GENDER - Nawet Największą Podłość ?- !!!

Fundacja Gender Center: Warszawa ul.Wilanowska 16/20a

lok.1, 00-443 Warszawa.

Fundacja ma się bardzo dobrze w Instytucie Badań Literackich PAN w Warszawie i na Uniwersytecie Warszawskim.

Polacy Obudźcie się!

 

 

 http://wiadomosci.onet.pl/prasa/bolesny-sekret-sypialni-katarzyny/zlm6d

Bolesny sekret sypialni Katarzyny

Pierw­sze mał­żeń­stwo Ka­ta­rzy­ny było praw­dzi­wym kosz­ma­rem. Gdy ro­dzi­na za­czę­ła żądać spło­dze­nia po­tom­ka, w sy­pial­ni po­ja­wi­ły się nie­ocze­ki­wa­ne kło­po­ty.

Winą za wszyst­ko obar­czo­no za­ła­ma­ną żonę.

 

 

Katarzyna Wielka, fot. Getty ImageFoto: Flash Press Media/Getty Images

Ta wład­czy­ni za­pi­sa­ła się bar­dzo bo­le­śnie w hi­sto­rii Pol­ski, do­pro­wa­dza­jąc do jej upad­ku na 123 lata. Ka­ta­rzy­na Wiel­ka, ca­ry­ca Rosji w la­tach 1762-1796, sły­nę­ła ze swo­jej bez­względ­no­ści i okru­cień­stwa, ale także z dą­że­nia do zre­for­mo­wa­nia swo­je­go kraju. Co jed­nak spra­wi­ło, że stała się uoso­bie­niem de­spo­ty­zmu i ty­ra­nii? O tym pisze Ro­bert Mas­sie w książ­ce "Ka­ta­rzy­na Wiel­ka. Por­tret ko­bie­ty", która uka­za­ła się na­kła­dem wy­daw­nic­twa Znak. Autor przed­sta­wia drugą, nie­zna­ną świa­tu, twarz Ka­ta­rzy­ny, zdra­dza­jąc jej naj­więk­sze ta­jem­ni­ce i ku­li­sy jej rzą­dów.

 

O se­kre­tach Ka­ta­rzy­ny II z Gra­ży­ną Latos, dzien­ni­kar­ką i współ­pra­cow­nicz­ką Fun­da­cji Gen­der Cen­ter, roz­ma­wia Prze­mek Hen­zel.

1.      

   

1.        1.   Fundacja Gender Center | Gender Studies.pl

genderstudies.pl/index.php/fundacja-gender-center/‎

o    

o    

Fundacja Gender Center Autorką pomysłu powołania do życia Fundacji Gender Center jest profesor Maria Janion. Gender Center pomyślane zostało jako ...

Zarząd Fundacji Gender Center

Zarząd Fundacji Gender Center: Monika Świętosława Rudaś ...

Dotacje

Dotacje na rzecz Fundacji Gender Center. Jeśli chcesz finansowo ...

Więcej wyników z genderstudies.pl »

2.          [FLASH]

Fundacja Gender Center: info@gendercenter.eu Jeśli chcesz ...

www.gendercenter.eu/Untitled-1.swf‎

o    

Fundacja Gender Center: info@gendercenter.eu. Jeśli chcesz finansowo wesprzeć działalność Fundacji Gender Center,. możesz zrobić to przekazując dotację ...

3.          Fundacja Gender Center, Warszawa - Bazy NGO - NGO.pl

bazy.ngo.pl/search/info.asp?id=198909‎

o    

o      Fundacja Gender Center, Wilanowska 16/20a lok. 1, 00-443 Warszawa.

 ************

Prze­mek Hen­zel: Ka­ta­rzy­na Wiel­ka cie­szy­ła się wiel­kim po­wa­ża­niem na Za­cho­dzie, gdzie na­zy­wa­no ją nawet "Se­mi­ra­mi­dą Pół­no­cy". Ce­nio­no ją tam za sprzy­ja­nie Oświe­ce­niu, ale w rze­czy­wi­sto­ści rzą­dzi­ła swoim kra­jem twar­dą ręką. Skąd ten pa­ra­doks?

Gra­ży­na Latos: Ka­ta­rzy­na Wiel­ka była osobą in­te­li­gent­ną i bar­dzo oczy­ta­ną. Chcia­ła zmie­nić wi­ze­ru­nek Rosji - kraju po­strze­ga­ne­go jako za­co­fa­ny kul­tu­ro­wo. Za­ini­cjo­wa­ła w Rosji szcze­pie­nia prze­ciw­ko ospie, po­zo­sta­wi­ła po sobie wspa­nia­łą ko­lek­cję dzieł sztu­ki, pro­wa­dzi­ła ko­re­spon­den­cję z Wol­te­rem i Di­de­ro­tem. Ten drugi zo­stał także jej bi­blio­te­ka­rzem - gdy był w trud­nej sy­tu­acji fi­nan­so­wej wy­sta­wił na sprze­daż swoją bi­blio­te­kę; Ka­ta­rzy­na ku­pi­ła ją pod wa­run­kiem, że po­zo­sta­nie u niego aż do jego śmier­ci. Nie chcia­ła od­bie­rać mu ksią­żek, a je­dy­nie wes­przeć go fi­nan­so­wo. Także Wol­ter wy­warł na nią duży in­te­lek­tu­al­ny wpływ i to pod jego na­mo­wą chcia­ła wpro­wa­dzić w życie Rosji oświe­ce­nio­we za­sa­dy.

- Jak wy­glą­da­ły jej dzia­ła­nia w prak­ty­ce?

- Pra­cu­jąc nad in­struk­cją prze­bu­do­wy ro­syj­skie­go prawa Ka­ta­rzy­na chcia­ła zwięk­szyć sku­tecz­ność rzą­dze­nia, spra­wie­dli­wo­ści i to­le­ran­cji. Two­rząc swój do­ku­ment opie­ra­ła się m.​in. o dzie­ło Locke’a i Mon­te­skiu­sza. Osta­tecz­ny wynik jej pracy zo­stał przez nie­któ­rych hi­sto­ry­ków uzna­ny za jeden z naj­bar­dziej nie­zwy­kłych po­li­tycz­nych trak­ta­tów, jakie kie­dy­kol­wiek stwo­rzył i opu­bli­ko­wał wład­ca. W do­ku­men­cie tym Ka­ta­rzy­na m.​in. od­rzu­ca­ła i po­tę­pia­ła tor­tu­ry, chcia­ła by prawo za­pew­nia­ło bez­pie­czeń­stwo każ­de­mu oby­wa­te­lo­wi i by każdy był równy wobec prawa. Od­rzu­ca­ła także pod­dań­stwo, ale w osta­tecz­nej wer­sji do­ku­men­tu "Na­ka­zu" za­pi­sa­ła to w spo­sób nie­jed­no­znacz­ny.

- Re­zul­ta­tu rzą­dów Ka­ta­rzy­ny róż­ni­ły się jed­nak znacz­nie od jej wcze­śniej­szych za­mia­rów…

- Osta­tecz­nie jej rządy wy­glą­da­ły ina­czej niż w pew­nym mo­men­cie pla­no­wa­ła, ale też wielu rze­czy nie była w sta­nie prze­wi­dzieć - np. skom­pli­ko­wa­nia re­la­cji mał­żeń­skiej. Ka­ta­rzy­na ani przez chwi­lę nie miała łatwo, a o swoją po­zy­cję wciąż mu­sia­ła wal­czyć. Za­miast pa­ra­dok­su tej sy­tu­acji widzę ra­czej ofia­rę pew­ne­go sys­te­mu. Mądrą i wraż­li­wą Zofię, która po wielu la­tach cier­pień, sa­mot­no­ści i wy­szy­dza­nia, stała się bez­względ­ną Ka­ta­rzy­ną Wiel­ką.

- W Pol­sce Ka­ta­rzy­nę Wiel­ką oce­nia­my jed­no­znacz­nie źle. A jak oce­nia się ja obec­nie w Rosji? Czy nie po­brzmie­wa tu nutka no­stal­gii za świet­no­ścią daw­ne­go so­wiec­kie­go im­pe­rium?

- Rze­czy­wi­ście, w Pol­sce po­stać Ka­ta­rzy­ny Wiel­kiej jest oce­nia­na jed­no­znacz­nie źle, ale myślę, że wy­ni­ka to także z pew­nej nie­wie­dzy i tylko czę­ścio­we­go przed­sta­wie­nia jej syl­wet­ki na lek­cjach hi­sto­rii. Więk­szość z nas spo­tka­ła się bo­wiem z Ka­ta­rzy­ną wła­śnie za spra­wą szkol­nych pod­ręcz­ni­ków a mo­ment tego spo­tka­nia jest mo­men­tem, w któ­rym Ka­ta­rzy­na już za­sia­da na ro­syj­skim tro­nie, jest osobą silną, ukształ­to­wa­ną przez różne do­świad­cze­nia ży­cio­we, i wresz­cie osobą, która uczest­ni­czy w roz­bio­rach Pol­ski. Do tego do­cho­dzą wszyst­kie hi­sto­rie zwią­za­ne z jej ko­chan­ka­mi. W tle po­brzmie­wa także jej płeć - myślę, że gdyby pod­bo­je mi­ło­sne Ka­ta­rzy­ny były pod­bo­ja­mi ja­kie­goś męż­czy­zny, nie ob­ro­sły­by tak w le­gen­dę. I oczy­wi­ście kraj, któ­rym rzą­dzi­ła, czyli Rosja - trud­na dla Po­la­ków ze wzglę­du na różne aspek­ty pol­sko-ro­syj­skich re­la­cji i wspól­nej hi­sto­rii. Spoj­rze­nie Ro­sjan na Ka­ta­rzy­nę musi być więc inne, nie tylko ze wzglę­du na ewen­tu­al­ną tę­sk­no­tę za dawną po­tę­gą, ale także np. w związ­ku z fak­tem, że usu­nę­ła z tronu osobę knu­ją­cą prze­ciw­ko Rosji.

- Ka­ta­rzy­na Wiel­ka jest znana z licz­nych ro­man­sów. Ca­ry­ca ro­man­so­wa­ła m.​in. ze Sta­ni­sła­wem Au­gu­stem Po­nia­tow­skim. Czy to nie iro­nia, że póź­niej zo­stał on kró­lem wła­śnie  dzię­ki po­par­ciu Ka­ta­rzy­ny, która na­stęp­nie wzię­ła udział w roz­bio­rach Pol­ski?

- Zwią­zek z Po­nia­tow­skim roz­po­czął się w trud­nym, ale  i waż­nym dla Ka­ta­rzy­ny mo­men­cie. Po do­zna­niu ko­lej­nych krzywd, m.​in. po ode­bra­niu jej dziec­ka przez Elż­bie­tę, Ka­ta­rzy­na zna­la­zła w sobie siłę na prze­ciw­sta­wia­nie się tak mę­żo­wi, jak i innym, któ­rzy ją drę­czy­li. Wcho­dząc w re­la­cje z pol­skim ary­sto­kra­tą miała 25 lat, on był o trzy lata młod­szy. Czas ich ro­man­su to czas pod­upa­da­nia na zdro­wiu Elż­bie­ty oraz ko­lej­nych ma­ni­fe­sta­cji po­gar­dy wobec Rosji w wy­ko­na­niu męża Ka­ta­rzy­ny - Pio­tra. Autor książ­ki "Ka­ta­rzy­na Wiel­ka. Por­tret ko­bie­ty" pod­kre­śla przy­jaźń, która zro­dzi­ła się mię­dzy ko­chan­ka­mi. Mó­wiąc o nich, mó­wi­my o ro­man­sie, ale to nie była re­la­cja opar­ta je­dy­nie na sek­sie, ale także na przy­jaź­ni. Ka­ta­rzy­na nie tylko uro­dzi­ła ich wspól­ne dziec­ko, ale nawet po opusz­cze­niu Rosji przez Au­gu­sta wciąż pi­sa­ła do niego listy opo­wia­da­jąc mu o tym, co się dzie­je w jej życiu. Bez wąt­pie­nia go ko­cha­ła.

- O ro­man­sach Ka­ta­rzy­ny krążą już mity. A jaka była praw­da? Czy ca­ry­ca była aż tak bar­dzo nie­sta­ła w uczu­ciach?

- We­dług Ro­ber­ta Mas­sie­go w sumie Ka­ta­rzy­na miała 12 ko­chan­ków, ale to ab­so­lut­nie nie zna­czy, że była nie­sta­ła w uczu­ciach. Wśród męż­czyzn, z któ­ry­mi się zwią­za­ła nie­wie­lu było wobec niej w po­rząd­ku.

Gdy po­zna­ła Pio­tra wy­da­wa­ło się, że zo­sta­ną przy­ja­ciół­mi. Byli w tym samym wieku, oboje po­cho­dzi­li z miast wcho­dzą­cych w skład Ce­sar­stwa Nie­miec­kie­go, a więc dla żad­ne­go z nich język ro­syj­ski nie był pierw­szym ję­zy­kiem, oboje byli lu­te­ra­na­mi. Ich re­la­cja a póź­niej także mał­żeń­stwo oka­za­ły się jed­nak bar­dzo trud­ne. Po ślu­bie za­czę­to na­ci­skać na spło­dze­nie po­tom­ka, tym­cza­sem do kon­sump­cji mał­żeń­stwa nigdy nie do­szło. Winą za brak po­tom­stwa obar­czo­no młodą żonę. Choć po­cząt­ko­wo cier­pli­wość Elż­bie­ty była nieco więk­sza i mał­żon­ko­wie spę­dza­li miło czas w oto­cze­niu dam dworu i ka­wa­le­rów, to z cza­sem ich kon­tak­ty z in­ny­mi oso­ba­mi zo­sta­ły mocno ogra­ni­czo­ne. Dwór opu­ści­ła także matka Ka­ta­rzy­ny oraz jej przy­ja­ciół­ka. Ka­ta­rzy­na zo­sta­ła sama.

- Jak w prak­ty­ce wy­glą­da­ło to trud­ne mał­żeń­stwo?

- Ka­ta­rzy­nie przy­dzie­lo­no ko­bie­tę, która miała ją nad­zo­ro­wać i którą Ka­ta­rzy­na znie­na­wi­dzi­ła od sa­me­go po­cząt­ku.  Pani Czo­gło­ko­wa za­po­cząt­ko­wa­ła bo­wiem sie­dem  lat prze­śla­do­wań Ka­ta­rzy­ny. Z cza­sem Ka­ta­rzy­na stra­ci­ła także przy­ja­cie­la w oso­bie Pio­tra, z któ­rym prze­sta­ło ją co­kol­wiek łą­czyć. On lubił bawić się w woj­sko i al­ko­hol, a cza­sem także znę­cał się nad zwie­rzę­ta­mi. Ka­ta­rzy­na lu­bi­ła książ­ki, ta­niec i jazdę konną. Do­dat­ko­wo Piotr trak­to­wał ją jak swoją po­wier­ni­cę i mówił jej o wszyst­kim, co wła­śnie prze­ży­wał, pod­czas gdy ona nie miała ni­ko­go z kim mo­gła­by po­roz­ma­wiać. Lubił też grać w karty, ale mu­siał wy­gry­wać, bo ina­czej wpa­dał szał, więc chcą­ca unik­nąć jego na­pa­dów zło­ści, Ka­ta­rzy­na spe­cjal­nie prze­gry­wa­ła, co jed­nak od­pła­ca­ła fi­nan­so­wo.

Piotr robił dla niej jedną rzecz - grał dla niej na skrzyp­cach. Pro­blem po­le­gał jed­nak na tym, że Ka­ta­rzy­na nie zno­si­ła mu­zy­ki i gra Pio­tra była dla niej mę­czar­nią, którą mu­sia­ła jed­nak ukry­wać. Wszyst­ko to prze­ło­ży­ło się na jej mi­gre­ny, bez­sen­ność a w końcu także roz­draż­nie­nie. Póź­niej było jesz­cze go­rzej. Zmarł oj­ciec Ka­ta­rzy­ny, och­mi­strzem Pio­tra zo­stał mąż Czo­gło­ko­wej i wobec mło­dych za­ostrzo­no re­stryk­cje. Cał­ko­wi­cie od­cię­to ich od oto­cze­nia my­śląc, że ska­za­nie ich wy­łącz­nie na sie­bie musi w końcu do­pro­wa­dzić do spło­dze­nia dziec­ka. Nic jed­nak ta­kie­go się mię­dzy nimi nie wy­da­rzy­ło, a młody Piotr idąc do łóżka ze swoją żoną pro­sił o przy­nie­sie­nie mu za­ba­wek. Miał wów­czas 18 lat. On się bawił, ona ob­ser­wo­wa­ła.

- Z czego wy­ni­ka­ło nie­co­dzien­ne za­cho­wa­nie Pio­tra?

- Piotr mógł być nie­doj­rza­ły psy­chicz­nie, praw­do­po­dob­nie cier­piał jed­nak z po­wo­du stu­lej­ki, która była także przy­czy­ną chło­du pa­nu­ją­ce­go przez pe­wien czas w sy­pial­ni Marii An­to­ni­my i Lu­dwi­ka XVI. Nie było jed­nak tak, że Piotr nie in­te­re­so­wał się ko­bie­ta­mi, po­nie­waż bywał za­ko­cha­ny o czym mówił Ka­ta­rzy­nie i, chcąc nie chcąc, ranił ją.

- W życiu Ka­ta­rzy­ny, z cza­sem, po­ja­wi­li się ko­lej­ni ko­chan­ko­wie.

- W tym trud­nym dla Ka­ta­rzy­ny cza­sie na dwo­rze po­ja­wił się 26-let­ni Ser­giusz Sał­ty­kow, dla któ­re­go uwo­dze­nie ko­biet było czymś w ro­dza­ju ży­cio­wej misji. Mniej wię­cej po roku od przy­by­cia na dwór udało mu się osią­gnąć swój cel i zo­stał ko­chan­kiem Ka­ta­rzy­ny. Był jej pierw­szym ko­chan­kiem i dał jej bli­skość, któ­rej tak bar­dzo po­trze­bo­wa­ła. Nie był to nie­ste­ty szczę­śli­wy ko­niec sa­mot­no­ści Ka­ta­rzy­ny, bo­wiem sto­su­nek Sał­ty­ko­wa do Ka­ta­rzy­ny dość szyb­ko się ochło­dził, na­mięt­ność wy­ga­sła, a ich dziec­ko prak­tycz­nie upro­wa­dzi­ła Elż­bie­ta, która wy­łą­czy­ła Ka­ta­rzy­nę z jego życia.

Wtedy po­ja­wi­li się ko­lej­ny ko­chan­ko­wie z ko­lej­ny­mi ocze­ki­wa­nia­mi. Jak Orłow, który nie był szczę­śli­wy z po­wo­du czasu, jaki Ka­ta­rzy­na po­świę­ca­ła na rządy - chciał być osobą do­mi­nu­ją­cą w tym związ­ku i li­czył na ślub. To była ko­lej­na trud­na re­la­cja. On był nie­za­do­wo­lo­ny, ona chcia­ła mu to jakoś wy­na­gro­dzić. Z cza­sem za­czę­ło do­cho­dzić mię­dzy nimi do nie­sna­sek, ale także pu­blicz­nych uwag, które Orłow wy­po­wia­dał w jej kie­run­ku. Nic dziw­ne­go, że wcho­dzi­ła w ko­lej­ne re­la­cje.

- Jakie do­świad­cze­nia ży­cio­we ukształ­to­wa­ły Ka­ta­rzy­nę II i uczy­ni­ły z niej tak bez­względ­ne­go wład­cę?

- Ogrom­ny wpływ na Ka­ta­rzy­nę wy­war­ło dzie­ciń­stwo i mał­żeń­stwo. Myślę jed­nak, że hi­sto­ria kształ­to­wa­nia Ka­ta­rzy­ny za­czy­na się w pe­wien spo­sób już wraz z nie­zre­ali­zo­wa­ny­mi am­bi­cja­mi jej matki - Jo­an­ny, która po­dob­nie jak wiele mło­dych dziew­cząt ży­ją­cych w ów­cze­snej epoce, ale nie tylko, miała ma­rze­nia, am­bi­cje i chcia­ła się roz­wi­jać, ale w pew­nym mo­men­cie sta­nę­ła przed ko­niecz­no­ścią za­mąż­pój­ścia, które po­ło­ży­ło kres jej pla­nom. Jako osoba nie­zre­ali­zo­wa­na ży­cio­wo, po­sta­no­wi­ła prze­su­nąć swoje am­bi­cje na tor ma­cie­rzyń­stwa i uro­dzić syna, który do­ko­na tego, o czym ona mogła je­dy­nie ma­rzyć. Na świat przy­szła jed­nak Ka­ta­rzy­na - wów­czas jesz­cze Zofia. W pe­wien spo­sób była więc roz­cza­ro­wa­niem matki i tok­sycz­ność tej re­la­cji od­ci­snę­ła na jej życiu pięt­no.

- Czyli to re­la­cje z matką do­pro­wa­dzi­ły do "trans­for­ma­cji" Ka­ta­rzy­ny w bez­li­to­sną ca­ry­cę?

- Re­la­cja Ka­ta­rzy­ny z matką była trud­na, jed­nak winą obar­czam po­rzą­dek w jakim obie funk­cjo­no­wa­ły a nie samą Jo­an­nę, która także jest dla mnie po­sta­cią tra­gicz­ną. Ka­ta­rzy­nie bra­ko­wa­ło oczy­wi­ście mat­czy­ne­go cie­pła i czu­ło­ści. Tro­ska jaką Jo­an­na oka­zy­wa­ła dru­gie­mu, cho­ro­wi­te­go dziec­ku spra­wia­ła Zofii ból i za­owo­co­wa­ła nie­na­wi­ścią do brata. Nie po­tra­fi­ła jed­nak nie­na­wi­dzić matki. Wciąż chcia­ła za­spo­ko­ić jej ocze­ki­wa­nia. Tym­cza­sem Jo­an­na tłam­si­ła, czy nawet tem­pe­ro­wa­ła córkę.

Nie mogła znieść jej pew­no­ści sie­bie. W końcu udało jej się wmó­wić córce, że jest brzyd­ka i bez­czel­na. To spra­wi­ło jed­nak, że Ka­ta­rzy­na   po­sta­no­wi­ła roz­wi­jać swoją mocną stro­nę, czyli po­sta­wi­ła na swój roz­wój in­te­lek­tu­al­ny. Póź­niej­sza śmierć syna spra­wi­ła, że Jo­an­na za­czę­ła kon­cen­tro­wać się na życiu córki. Miała jeden cel - do­brze wydać ją za mąż. W pe­wien spo­sób udało jej się.

- A jaka pry­wat­nie była Ka­ta­rzy­na Wiel­ka? Jaka jest "druga twarz" tej de­spo­tycz­nej wład­czy­ni?

- W ciągu swo­je­go życia Ka­ta­rzy­na wiele prze­szła. Te roz­ma­ite, trud­ne do­świad­cze­nia wpły­wa­ły na nią i zmie­nia­ły ją. Jej "druga twarz" za­le­ży od mo­men­tu, w któ­rym na nią pa­trzy­my. Ja oso­bi­ście widzę mło­dziut­ką, uro­dzo­ną w Szcze­ci­nie Zofię, która jest nie­zwy­kle in­te­li­gent­ną i ra­do­sną dziew­czyn­ką ob­da­rzo­ną ta­len­tem do wy­my­śla­nia zabaw, w które wszy­scy chcą się bawić. Dziew­czyn­kę, która w wieku 10 lat za­czy­na bywać na przy­ję­ciach, gdzie jest pre­zen­to­wa­na jako ta, o któ­rej rękę można się sta­rać, i która ma dla całej tej sy­tu­acji ogrom­ne zro­zu­mie­nie. I wresz­cie, dziew­czyn­kę, która tak bar­dzo się stara zre­ali­zo­wać ocze­ki­wa­nia in­nych, że uczy się po no­cach ro­syj­skie­go do­pro­wa­dza­jąc do swo­jej cho­ro­by.

- Ka­ta­rzy­na II cie­szy­ła się wiel­kim po­wa­ża­niem w Eu­ro­pie, która li­czy­ła się z jej siłą. Czy ca­ry­ca może ucho­dzić za "no­wo­żyt­ny" wzór sil­nej ko­bie­ty, która może wstrzą­snąć świa­tem wiel­kiej po­li­ty­ki?

- Mam na­dzie­ję, że dziś znamy tak dużo nie­zwy­kłych ko­biet, że nie mu­si­my sta­wiać sobie za wzór Ka­ta­rzy­ny, czyli tej, która nie miała szan­sy za­sta­no­wić się nad tym, czego sama by dla sie­bie chcia­ła i pod­jąć sa­mo­dziel­ną de­cy­zję o kształ­cie wła­sne­go życia. Oczy­wi­ście, jej siła, która umoż­li­wi­ła jej prze­trwa­nie nie­zwy­kle cięż­kich chwil, może być in­spi­ra­cją. Nie wiem jed­nak, czy chcia­ła­bym, by silne ko­bie­ty wstrzą­snę­ły świa­tem wiel­kiej po­li­ty­ki. Chcia­ła­bym, by w świe­cie wiel­kiej po­li­ty­ki za­ist­nie­li i byli przez nią uwzględ­nia­ni wszy­scy, bez wzglę­du na płeć, po­cho­dze­nie, wiek, zdro­wie, spraw­ność itd.

- Ka­ta­rzy­na II rzą­dzi­ła jak de­spot­ka. Nie można po­rów­ny­wać jej chyba z bar­dziej współ­cze­sny­mi ko­bie­ta­mi u wła­dzy, ta­ki­mi jak cho­ciaż­by Mar­ga­ret That­cher?

- Ko­biet spra­wu­ją­cych wła­dzę było i nadal jest tak nie­wie­le, że już przez sam fakt, że ją po­sia­da­ły mo­że­my wrzu­cać je do jed­ne­go worka. I nie bę­dzie to coś po­zba­wio­ne­go sensu, bo­wiem po przyj­rze­niu się im, zo­ba­czy­my pewne wspól­ne nie­mal im wszyst­kim do­świad­cze­nia. Np. to, że więk­szość z nich, by do niej dojść mu­sia­ła pra­co­wać o wiele cię­żej niż męż­czyź­ni, a utrzy­my­wa­nie wi­ze­run­ku "sil­nej ko­bie­ty" było nie­zbęd­ne do utrzy­ma­nia wła­dzy. Po­dob­no wszy­scy mają prawo do gor­szych dni i wszyst­kim może coś nie pójść, ale kiedy to "coś" nie pój­dzie ko­bie­cie od razu po­ja­wia się ar­gu­ment, że stało się tak wła­śnie dla­te­go, że to ko­bie­ta. Cza­sem pada także drugi - ko­bie­ty nie na­da­ją się do spra­wo­wa­nia rzą­dów. Dla­te­go tak wiele ko­biet stara się udo­wod­nić, że to nie­praw­da. Efek­ty są różne...

Autor:

Przemysław Henzel
Dziennikarz Onetu

 

 

 

PRZEZ 123 LATA NIEWOLI : ŁZY, KREW: ŻYCIE LUB ŚMIERĆ BLISKICH I RODAKÓW TAK:

 

 

 

http://www.polityka.pl/historia/230833,1,katarzyna-lozkowa.read

Order ORŁA BIAŁEGO ……MYŚLENIE MA KOLOSALNĄ PRZYSZŁOŚĆ …….

Petersburg, 1744 r. Młodziutka 15-letnia księżniczka pruska Zofia Anhalt-Zerbst przybywa do Rosji, aby poślubić o rok starszego następcę tronu rosyjskiego księcia Karola Piotra, przyszłego cara Piotra III. Nie młodzieńcza miłość ani fascynacja grały tu rolę, ale interes dynastyczny, kierowany twardą ręką ciotki Piotra, urzędującej carowej Elżbiety, nieodrodnej córki słynnego cara Piotra I. Sądziła ona, że młoda księżniczka będzie uległym i posłusznym narzędziem w jej ręku. Gdyby wiedziała, jak bardzo się myliła!

  • Katarzyna II Wielka
  • Katarzyna II Wielka – księżniczka anhalcka Zofia Fryderyka Augusta, żona wielkiego księcia, później cesarza rosyjskiego Piotra III, a po dokonaniu zamachu stanu samodzielna cesarzowa Rosji w latach 1762-1796. Wikipedia

 

Więcej pod adresem http://www.polityka.pl/historia/230833,1,katarzyna-lozkowa.read#ixzz2kBYDiZD0

Jan Larecki

 

4 listopada 2009

 .................

Ostatnie podrygi


 

W czasie gdy Mamonow w 1789 r. opuścił w niełasce pałac carowej, Potiomkin dowodził wojskami przeciwko Turcji. Skorzystano z tej okazji i podsunięto Katarzynie dowódcę warty pałacowej Płatona Zubowa, oficera gwardii. Różnica wieku była znaczna: ona miała 62 lata, on 22, ale obojgu to nie przeszkadzało. Sprytny, choć tępawy wojskowy zdobył wpływ na monarchinię i sięgnął po zaszczyty.

Katarzynie nie wystarczał już jeden kochanek. Zubow włączył więc do wspólnych igraszek swego młodszego o dwa lata brata Waleriana. W tych zabawach uczestniczyły czasami niektóre damy dworu i dawni przyjaciele carycy, np. Sałtykow. A caryca w swym nienasyceniu zakosztować miała i miłości lesbijskiej.

Jak obliczyli skrupulatni historycy, na wszystkich swych faworytów Katarzyna wydała niebagatelną wówczas kwotę ok. 100 mln rubli. Gorzką prawdą jest, że każdy z nich odznaczany był ponadto polskim Orderem Orła Białego. Potulny i posłuszny były kochanek Stanisław August Poniatowski nie potrafił odmówić swej dawnej nałożnicy takiej drobnostki, deprecjonując rangę tego odznaczenia.



 

 

Katarzyna II zmarła w listopadzie 1796 r. po półtorej doby strasznych męczarni. Miała niecałe 68 lat. Wedle krążącej wówczas pogłoski padła ofiarą mordu, czy politycznego – wątpliwe. W siedzenie sedesu w ubikacji, z której caryca korzystała, wmontowano ukrytą sprężynę, a wyściełane siedzisko kryło w sobie ostre noże. Pod jej, niemałym zresztą, ciężarem uwolniona sprężyna spowodowała, że wbiły się one w ciało. Jak mówili współcześni – miejsce zamachu godne było stylu, w jakim żyła.

Kim był ten przemyślny, acz okrutny zamachowiec, nie ustalono.

Jan Larecki

Ważniejsze źródła: Wł. Serczyk „Katarzyna II”, L. Bazylow „Historia Rosji”, J. Figura i J. Kujawa „Władcy świata”, W. Gąsiorowski „Królobójcy”, S. Skott „Romanowowie wczoraj i dzisiaj”, Wł. Serczyk „Poczet władców Rosji”, G. Ziegler „Tajemnice rodu Romanowów”

 

Wróćmy jednak do obrazków. Okazuje się, że one też czasem coś mogą powiedzieć. Ostatnio dowiedziałem się czyj konterfekt zdobi biurko kanclerz Niemiec Angeli Merkel. Nie, to nie jest zdjęcie jej małżonka. Pani kanclerz postawiła sobie podobiznę carycy Katarzyny. No cóż: Katarzyna II (właściwie: Sophie Friederike Auguste zu Anhalt-Zerbst, ros. Jekaterína II Alekséjewna), znana jako Katarzyna Wielka (ur. 2 maja 1729 w Szczecinie, zm. 17 listopada 1796 w Sankt Petersburgu) – cesarzowa (Imperatrica) Rosji. Można zrozumieć narodowe przyczyny tej sympatii pani kanclerz do carycy. Jednak w historii Polski ta rozpustna Niemka zapisała się jak najgorzej, była sprawczynią rozbiorów i likwidacji państwa polskiego. Czy powinniśmy cieszyć się, że przywódczyni państwa sojuszniczego hołubi winną upadku Polski?

 

Z blogu:

W dniu 9 listopada 2013 19:31 użytkownik Sao Paulo  napisał:

http://www.solidarnosc.gorzow.enea.pl/wiadomosc/315/gdansk_tlumy_zegnaly_legendarna_anne_walentynowicz.html

 

21.04.2010- Gdańsk. Tłumy żegnały legendarną Annę Walentynowicz.
Dodano: 22 Kwiecień 2010r. 23:08

 

W kolegiacie Najświętszego Serca Jezusowego, niedaleko wrzeszczańskiego mieszkania Anny Walentynowicz, odprawiono mszę świętą za tragicznie zmarłą. Panią Anię - jak mówili o niej najbliżsi - obok tłumów mieszkańców żegnali m.in. Joanna i Andrzej Gwiazdowie, Antoni Macierewicz czy Tadeusz Cymański. Na mszy zjawił się również - od lat pokłócony ze zmarłą - Lech Wałęsa.

 W imieniu Solidarności Annę Walentynowicz żegnał Janusz Śniadek, przewodniczący  Komisji Krajowej NSZZ Solidarność oraz bardzo licznie przybyłe Sztandary  Związku Solidarność.„- Pani Aniu! Przyszliśmy tu pochylić głowy przed majestatem Twojego życia - mówił Śniadek. - W swoim uczciwym życiu nigdy nie oczekiwałaś zaszczytów, choć zasługiwałaś na nie jak mało kto. Trzeba było, żeby prezydentem został wielki Polak świętej pamięci Lech Kaczyński, żeby uhonorował cię najwyższym odznaczeniem.” Za swoją mowę Śniadek zebrał długie oklaski, ludzie wznieśli ręce w symbolicznym geście zwycięstwa.

O godz. 15 odbył się pogrzeb na gdańskim Srebrzysku. W przemówieniu na cmentarzu Andrzej Gwiazda podkreślił, że Anna Walentynowicz "zawsze stawała po słusznej stronie" i "walczyła o odkłamanie naszej historii". "Wiedząc, że tylko odkłamanie historii może nam przywrócić dumę i przestać czuć się zaszczutymi ludźmi w zakątku Europy, którzy muszą się kłaniać każdemu z zagranicy" - powiedział współtwórca Wolnych Związków Zawodowych."Żegnamy dziś Anię, z którą stale od 32 lat staliśmy w szeregu, chociaż nie zawsze pierwszym, czasami były to szeregi spychane usilnie na margines, ale dzisiejsza uroczystość, liczba ludzi i nastrój pokazuje, że to się nie udało" - mówił Gwiazda. Dodał, że Walentynowicz doznała w swoim życiu wiele przykrości i krzywd."Okazało się teraz przy tej wielkiej katastrofie, że zobaczyliśmy przy tym całym nawale kłamstwa i chamstwa, że naród się przeciwstawił, zapamiętał swoją historię i mam nadzieję, że nie da jej sobie odebrać i zakrzyczeć. (...) Piłsudski powiedział: "ani jedna kropla krwi nie została przelana na darmo". Miejmy to w pamięci i nie pozwólmy, żeby ta przelana krew została przelana na darmo. To od nas zależy. (...) Jej ofiara, jej śmierć na posterunku nie pójdzie na marne, dlatego, że poprowadzimy dalej walkę, o te wartości i ideały, o które walczyła Ania" - zaznaczył Gwiazda.

 

Walentynowicz zgodnie ze swoją wolą spoczęła w grobie obok męża.

 

Anna Walentynowicz 13 sierpnia skończyłaby 81 lat.

 

 

http://prawica.net/29352

Myślenie ma kolosalną przyszłość;

Dział: Opinie » autor: Romuald Szeremietiew » data: czw, 15-03-2012

Myślenie ma kolosalną przeszłość!

 

 

Żyjemy w natłoku różnych informacji, wiadomości, doniesień zalewających nas niczym lawina błota. Nośnikiem tego coraz częściej jest obraz na ekranie telewizora, czy monitora komputera. Dowiadujemy się, że ludzie coraz rzadziej sięgają po książkę, przestają czytać. Podobno około 70% Polaków nie rozumie tekstu przeczytanego w gazecie. Cóż przy czytaniu trzeba myśleć, oglądanie obrazków zwalnia z myślenia. Kwitnie więc bezmyślność!

Właściciele mediów, zabiegający o zyski, starają się złowić czytelnika, słuchacza, widza podając mu możliwie mało skomplikowane komunikaty wg wzoru, że newsem jest, gdy człowiek ugryzie psa, a nie odwrotnie. W pogoni za sensacją, która ma przykuć uwagę publiczności, podaje się relacje z wypadków i katastrof, opisuje się zbrodnie i zbrodniarzy, podaje wszystko, co odbiega od normy. Dzienniki telewizyjne stają się czymś na kształt kroniki katastrof i zdarzeń kryminalnych.

Człowiek oglądający to na ekranie telewizora nabiera przekonania, że poza jego domem i najbliższym otoczeniem świat jest kłębowiskiem wszelakiego zła i deprawacji. Widzi zresztą życie publiczne pełne agresji i wzajemnego poniżania się politycznych oponentów. Wrogość, inwektywy, wulgaryzmy stają się normą i przestają dziwić. Wielu z nas w konsekwencji zaczyna sądzić, że postawy społeczne, bezinteresowne poświęcanie się dla innych, dbałość o dobro wspólne i, chociażby patriotyzm, to życiowo nieprzydatne przeżytki dawnych czasów.

Wielki myśliciel i filozof Kartezjusz powiedział – cogito ergo sum (myślę, więc jestem). A to oznacza, że gdy człowiek przestaję myśleć, to go nie ma! Myślenie i wyciąganie wniosków jest tym co podobno wyróżnia człowieka w gronie istot żywych. Kiedy jednak oglądam zachowania wyborców, to dostrzegam więcej pomyślunku w poczynaniach mojej kotki, która wie jak coś dla niej ważnego uzyskać, niż u moich rodaków oddających bezmyślnie głosy na dewiantów i szkodników.

Dzięki myśleniu ludzkość zdołała osiągnąć wszystko, czym człowiek może się chlubić. I odwrotnie, ludzie mają powody do wstydu, kiedy myślenie, jako zdolność do refleksji nad własnymi zachowaniami, było zastępowane bezmyślnym wykonywaniem nakazów różnych obłąkanych ideologii. To brak myślenia, a nie jego nadmiar prowadził do zbrodni, przemocy, niewolenia narodów i społeczeństw. Czy ludzie żyjący w XXI wieku nakłaniani do zdobywania coraz to nowych dóbr konsumpcyjnych, odczuwają potrzebę zastanawiania się nad przyszłością własnego narodu, nad sobą? Czy myślą co powinni w życiu osiągnąć, i czy są dla nich jeszcze wartości cenniejsze od nowego telewizora, „komórki”, samochodu? A czy my, współcześni Polacy, powinniśmy myśleć o Polsce, o możliwych zagrożeniach i czy powinniśmy troszczyć się o bezpieczną przyszłość naszej Ojczyzny?

Wróćmy jednak do obrazków. Okazuje się, że one też czasem coś mogą powiedzieć. Ostatnio dowiedziałem się czyj konterfekt zdobi biurko kanclerz Niemiec Angeli Merkel. Nie, to nie jest zdjęcie jej małżonka. Pani kanclerz postawiła sobie podobiznę carycy Katarzyny. No cóż: Katarzyna II (właściwie: Sophie Friederike Auguste zu Anhalt-Zerbst, ros. Jekaterína II Alekséjewna), znana jako Katarzyna Wielka (ur. 2 maja 1729 w Szczecinie, zm. 17 listopada 1796 w Sankt Petersburgu) – cesarzowa (Imperatrica) Rosji. Można zrozumieć narodowe przyczyny tej sympatii pani kanclerz do carycy. Jednak w historii Polski ta rozpustna Niemka zapisała się jak najgorzej, była sprawczynią rozbiorów i likwidacji państwa polskiego. Czy powinniśmy cieszyć się, że przywódczyni państwa sojuszniczego hołubi winną upadku Polski?

http://xamipl.wordpress.com/tag/postkomuna/

Czerwiec 15, 2012xami.plDodaj komentarz

 

 

Rate This

 

W tych spotkaniach Komorowskiego trudno nie zauważyć pewnej prawidłowości. Wszystkie miały charakter tajny, we wszystkich wzięli udział Rosjanie zamieszani w katastrofę Smoleńską lub w jej wyjaśnienie albo inne szemrane towarzystwo (patrz – syn dyktatora, znienawidzonego przez cały Zachód i popieranego przez Wschód).W dodatku kolejne rozmowy miały miejsce mniej więcej co pół roku. Wygląda to tak, jakby prezydent Polski prowadził własną zakulisową politykę i chciał ukryć przed opinią publiczną jakieś informacje.

Międzylądowanie i spotkanie

W grudniu 2011 roku prezydent Komorowski udał się do Chin. Właściwie nie wiadomo po co (może załatwiał ekipy do budowy autostrad), bo jak dotychczas szczególnych więzi gospodarczych Polska z „państwem środka” nie miała. Spotkania, do których doszło podczas tej wizyty zostały potraktowane w mediach bardzo po macoszemu. Jeszcze mniej miejsca Kancelaria Prezydenta i zaprzyjaźnione z nią media poświęciły trasie podróży głowy państwa. W samym locie nie byłoby nic ciekawego, gdyby nie fakt, że odbywał się on z międzylądowaniami w Rosji. Co więcej – w czasie owych międzylądowań prezydent odbył przynajmniej jedno spotkanie z rosyjskim oficjelem.

Prezydent udał się do odległego o 6900 km Pekinu samolotem Embraer 175, którego zasięg lotu wynosi tylko 3700 km (nawiasem mówiąc, jest on trzykrotnie niższy od zasięgu maszyn, które powinny przewozić VIPów). Międzylądowania w Rosji były więc „uzasadnione technicznie”. Powstaje jednak jedno „ale” – spotkania, do których doszło w ich trakcie. Oto 17 grudnia 2011 roku, w czasie przelotu do Pekinu prezydencki samolot wylądował w Jekaterynburgu, gdzie Komorowski, na osobności, spotkał się z Aleksandrem Charłowem, ministrem współpracy gospodarczej z zagranicą obwodu swierdłowskiego. Charłow jest politykiem związanym ze środowiskiem Władimira Putnia a „przy okazji” także absolwentem szkoły wojskowej w Kijowie. Miesiąc wcześniej, w listopadzie 2011 roku Charłow został odznaczony medalem „Za osiągnięcia w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego” za pomoc w organizacji międzynarodowej konferencji ws. bezpieczeństwa. Konferencja ta odbyła się z udziałem byłego szefa FSB Nikołaja Pastuszewa oraz gen. Stanisława Kozieja – szefa BBN. O spotkaniu Komorowskiego z Charłowem poinformowały tylko rosyjskie portale internetowe, które napisały, że jego przedmiotem była współpraca gospodarcza pomiędzy Polską a obwodem swierdłowskim.

Wynika z tego, że prezydent Rzeczypospolitej Polskiej załatwia interesy z lokalnym ministrem Putina. W dodatku obwód swierdłowski, położony na granicy Europy i Azji, na Uralu, jest oddalony od Polski o tysiące kilometrów. Dlaczego z tamtejszym, lokalnym ministrem spotyka się prezydent? Czyżby z powodu „wojskowej” przeszłości ministra i jego prawdziwej „specjalizacji”? Po tym spotkaniu Komorowski poleciał dalej… do Irkucka na Syberii. Tam znowu odbyło się międzylądowanie, tym razem uzasadnione koniecznością wypoczynku załogi. Informacji na temat tego, czy w Irkucku też doszło do jakiegoś spotkania Komorowskiego brak. Identyczne międzylądowania miały miejsce, gdy prezydent z Chin wracał. I znowu – żadnych szczegółów.

O co chodzi?

Oczywiście, skoro polskiego państwa nie stać na wynajęcie samolotu, którego zasięg umożliwiałby przelot bez międzylądowań, ani na zabranie na pokład załogi, która mogłaby zmienić osoby pilotujące samolot, to międzylądowania nie podlegają żadnej dyskusji. Czy się to komuś podoba, czy nie – Komorowski to VIP. Można nawet założyć, że w takim przypadku lokalne władze nie tylko robią wszystko, aby zapewnić VIPowi bezpieczne lądowanie i start, ale także wysyłają swego przedstawiciela na wypadek, gdyby VIP miał jakieś życzenia albo żeby go powitać. Ale jeśli tak, to dlaczego władze Irkucka nie wysłały Komorowskiemu żadnego ministra? A przede wszystkim – spotkania międzynarodowe odbywają się zawsze na „równym szczeblu” – premier z premierem, minister z ministrem, prezydent z prezydentem. Komorowski odbył rozmowy z lokalnym ministrem, co by oznaczało, że dla Rosji głowa państwa polskiego jest równoważna z lokalnym urzędnikiem. Tak jakby Polska była rosyjską gubernią. Chyba, że Komorowski rozmawiał z Charłowem nie o współpracy gospodarczej, tylko o czymś zupełnie innym. Jest to niewykluczone, bowiem nie było to pierwsze tego typu spotkanie Pana Bronka Ruskiej WSI.

Jeszcze nie prezydent…

Do podobnie podejrzanej sytuacji doszło 21 czerwca 2010 roku, kiedy Komorowski, wówczas jeszcze marszałek Sejmu, p.o. prezydenta Polski, po śmierci Lecha Kaczyńskiego, wracał z Afganistanu. Było to, co istotne – dzień po I turze wyborów prezydenckich. Samolot Komorowskiego wylądował wówczas w stolicy sojuszniczej wobec Rosji Armenii – Erewaniu. Komorowski spotkał się tam z ministrem spraw zagranicznych tego kraju -Edwardem Nalbandianem, o czym poinformowała tylko służba prasowa ormiańskiego MSZ (znowu głowa państwa spotkała się z ministrem). Polski MSZ „taktownie” sprawę wizyty przemilczał.
Dokładnie w tym samym dniu, na tym samym lotnisku, wylądowała delegacja rosyjskich wojskowych i również spotkała się z Nalbandianem. Sprawa nie zainteresowała polskich mediów, ale na temat tego, czy spotkanie nie miało aby charakteru trójstronnego, zaczęli spekulować ormiańscy dziennikarze. Co zadziwiające, w tym momencie w ich artykuły wtrąciła się… Rosja. Tamtejsza agencja informacyjna
 regnum.ru podała, że 21 czerwca żadna rosyjska delegacja w Armenii nie przebywała, a dziennikarze wzięli ubranego w mundur Komorowskiego za… wysokiej rangi rosyjskiego oficera. Tłumaczenie tyleż głupie, co nieprawdziwe, bowiem, abstrahując od faktu, że polskie dystynkcje wojskowe różnią się od rosyjskich i to znacznie, na zdjęciu opublikowanym przez ormiańskie MSZ widać, że Komorowski nie jest w mundurze (poza tym, czy ktoś kiedykolwiek widział Komorowskiego w mundurze?! No chyba że Ruscy). Z jakiegoś powodu Rosjanom zależało na ukryciu obecności swej delegacji wojskowej w tym samym miejscu i czasie co marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Czyżby dlatego, że jednak do spotkania doszło i dwa miesiące po Smoleńsku czołowy polski polityk spotykał się rosyjskimi wojskowymi? A jeśli takiego spotkania nie było, to dlaczego kancelaria marszałka Sejmu nie zareagowała na wmieszanie Komorowskiego w rosyjskie gry? Czy dlatego, że pół roku później prezydent odbył kolejne „ciekawa” spotkanie?

Lunch ze zbrodniarzem i pogawędka z agentem

W styczniu 2011 roku pan prezydent miał dwa szczególnie ciekawe spotkania. Jedno oficjalne i jedno nieoficjalne. To oficjalne, to spotkanie z Nikołajem Patruszewem – byłym szefem FSB, człowiekiem, który oskarżał Polskę o szpiegostwo, a który przybył
na obchody dwudziestolecia BBN. Jak poinformowała Kancelaria Prezydenta „Kurtuazyjna rozmowa Pana Prezydenta z sekretarzem Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej dotyczyła
 m.in. współpracy w sferze bezpieczeństwa między strukturami prezydenckimi obu stron, której podstawą stał się podpisany „Plan Współpracy na lata 2011-2012 między Biurem Bezpieczeństwa Narodowego i Aparatem Rady Bezpieczeństwa FR”. Rzecz w tym, że nawet taka „kurtuazyjna rozmowa” powinna zostać zabezpieczona przez ABW i Kontrwywiad Wojskowy. Tyle tylko, że obie służby uparcie odmawiają wyjaśnienia, czy do takiego zabezpieczenia doszło.
Do spotkania nieoficjalnego doszło w Davos, gdzie Komorowski udał się na szczyt, odbywający się w ramach Światowego Forum Ekonomicznego. Nikt nie odmawiał mu ani samolotu, ani krzesła i nie mówił, że go na tym szczycie „nie potrzebuje”. Ale też nikt nie zainteresował się bliżej spotkaniami pana Komorowskiego. Szkoda, bo przynajmniej jedno z nich było bardzo interesujące. Podczas tego szczytu na specjalny lunch zaprosiła polskiego prezydenta Fundacja Wiktora Pinczuka – jednego z najbogatszych i najbardziej kontrowersyjnych ukraińskich oligarchów, zięcia byłego postkomunistycznego prezydenta Ukrainy Leonida Kuczmy. Komorowski z zaproszenia skorzystał. W lunchu, oprócz organizatora i prezydenta Polski, uczestniczyli także Oleg Deripaska – właściciel zakładów, które remontowały polskiego tupolewa, oraz Saif al-Islam al-Kaddafi – ścigany za zbrodnie przeciwko ludzkości syn libijskiego dyktatora.
Co prawda Komorowski już wtedy nosił „dumny” przydomek „Wpadka”, ale lunch ze zbrodniarzem przeciwko ludzkości? Czy którykolwiek polityk na świecie byłyby tak głupi, żeby poważyć się na taki krok? Czyżby to dlatego informacja o tym lunchu została utajniona? A może stało się tak z powodu udziału w lunchu Olega Deripaski? Na tę drugą możliwość wskazywałoby kolejne spotkanie pana prezydenta, do którego doszło (znowu!) pół roku później.

Pracowite lato

Jak pisze „Gazeta Polska”, 11 lipca 2011 roku w Sopocie prezydent Komorowski ponownie spotkał się z generałem Nikołajem Patruszewem.
Co ciekawe, sam Patruszew 6 lipca, a więc dosłownie na kilka dni przed wyjazdem do Polski, spotkał się z… Władimirem Putinem, Dmitrijem Miedwiediewem, szefem Służby Wywiadu Zagranicznego (SWR) Michaiłem Fradkowem oraz ministrem spraw zagranicznych Siergiejem Ławrowem. W spotkaniu brał udział także były agent KGB Siergiej Czemiezow (w kontrolowanych przez jego koncern zakładach, remontowano silniki samolotu TU-154, który rozbił się pod Smoleńskiem). Po przybyciu do Polski, według informatorów „Gazety Polskiej”, Patruszew poruszał się po Sopocie porsche panamera na polskich numerach rejestracyjnych, pochodzącym z autosalonu jednego z najbardziej znanych w mieście dealerów samochodowych, który, żeby sprawa była jeszcze ciekawsza, ów salon odkupił pod koniec 2010 roku od bliskiego znajomego Jacka Karnowskiego – prezydenta Sopotu (tego od afery korupcyjnej).
Podczas wizyty byłemu szefowi FSB towarzyszyła ochrona w jasnym bmw, zarejestrowanym na mieszkańca Gdańska, Mirosława B. Informacja o ewentualnym spotkaniu Patruszewa z prezydentem Polski została całkowicie przemilczana w mediach, a pytana o nią Kancelaria Prezydenta „nie potwierdza i nie zaprzecza”. Co tak naprawdę robił w Sopocie Patruszew? A jeśli do spotkania z Komorowskim rzeczywiście doszło, to o czym rozmawiał z prezydentem Polski tuż po spotkaniu z własnym szefem? Przekazywał kolejne instrukcje? Czy można zakładać, że spotkanie Komorowskiego z tym samym człowiekiem, zaufanym Putina, dwa razy w przeciągu pół roku jest przypadkiem? I co na możliwość takiego spotkania ABW oraz kontrwywiad? Pół roku później, w czasie oficjalnej podróży, Komorowski znów odbywa spotkanie. Tym razem z człowiekiem, który współpracował z Patruszewem. Czy to zbieg okoliczności, czy stoi za tym coś więcej?

Komu i jakie meldunki składa Komorowski?

W tych spotkaniach Komorowskiego trudno nie zauważyć pewnej prawidłowości. Większość miały charakter tajny, we wszystkich wzięli udział Rosjanie, zamieszani w katastrofę Smoleńską albo inne szemrane towarzystwo (patrz – syn dyktatora, znienawidzonego przez cały Zachód i popieranego przez Wschód). W dodatku kolejne rozmowy miały miejsce mniej więcej co pół roku. Wygląda to tak, jakby prezydent Polski prowadził własną zakulisową politykę i chciał ukryć przed opinią publiczną jakieś informacje. Oczywiście tajne spotkania nie są „wynalazkiem” Komorowskiego, musiał je odbywać chociażby Aleksander Kwaśniewski, bez którego zgody w Polsce nie byłoby możliwe ulokowanie tajnych więzień CIA. Tyle tylko, że w przypadku Komorowskiego duże zaniepokojenie powinny budzić osoby, z którymi się spotyka i okoliczności tych spotkań. Ludzie związani z FSB, syn dyktatora, szefowie zakładów, w których „remontowano” TU 154M. Wygląda to tak, jakby Bronisław Komorowski – prezydent Rzeczypospolitej Polskiej co pół roku odbierał od kogoś instrukcje i składał komuś raporty. Komu kojarzony z WSI prezydent swoje raporty składa? Dlaczego ukrywa swoje kontakty ze spec-służbami rosyjskimi? Czy nie mają one związku z ukrywaniem prawdy o Smoleńsku? Czy odpowiedzi na te pytania brakuje dlatego, że byłaby ona zbyt straszna dla Polski i Polaków?

Autor: Aldona Zaorska

Źródło: Warszawska Gazeta.

Kategorie:Polityka, WiadomościTagi:Katastrofa smoleńska, pancerna brzoza, postkomuna, TU-154M, zamach, Zamach smoleński

Maj 23, 2012xami.pl1 komentarz

 

Rate This

 

Lech Wałęsa był tajnym współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa o pseudonimie Bolek, donosił na kolegów i brał za to pieniądze – czytamy w oświadczeniu podpisanym przez 712 osób m.in. ze świata nauki, kultury, mediów, działaczy opozycji demokratycznej w czasach PRL, duchownych czy działaczy społecznych.

Warszawa, 19 maja 2012 r.

Oświadczenie

Od 20 lat mamy do czynienia z wciąż ponawianymi próbami zakłamywania biografii Lecha Wałęsy, a w konsekwencji również i polskiej historii. W tym destrukcyjnym dziele, niestety, uczestniczą również sądy. Wydają one wyroki sprzeczne z udokumentowaną wiedzą historyczną. Ofiarą tak pojętej „prawdy sądowej” stał się m.in. Krzysztof Wyszkowski.

Chcąc przerwać ten proces destrukcji polskiego życia publicznego, my, niżej podpisani – po zapoznaniu się z opracowaniami badawczymi oraz zawartymi w nich dokumentami historycznymi, których prawdziwość nie została podważona przez żadne poważne publikacje naukowe – stwierdzamy, iż według aktualnego stanu wiedzy:

1. Lech Wałęsa był w latach 70. (rejestracja czynna obejmuje okres 1970-1976) tajnym współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa o ps. „Bolek”;
2. Donosił na kolegów i brał za to pieniądze;
3. W okresie urzędowania Lecha Wałęsy jako Prezydenta RP, wypożyczył on podstawowe dokumenty dotyczące swojej osoby, z których najważniejsze zaginęły i nigdy nie zostały zwrócone do archiwum.

W obronie prawdy historycznej oraz wolności słowa apelujemy do wszystkich ludzi dobrej woli o dołączenie się do naszego oświadczenia.

Protest ma charakter otwarty. Wszystkich, którzy pragną złożyć swój podpis pod oświadczeniem zapraszamy do wysyłania zgłoszeń na adres:

listwobroniewyszkowskiego@gmail.com

- z podaniem imienia, nazwiska, miasta i profesji -

lub do odwiedzenia strony http://www.petycje.pl

Sygnatariusze Oświadczenia (stan na środę, 23 maja 2012, godz. 12.00)

1. ks. dr Adam Adamski Cor – UAM
2. Przemysław Alexandrowicz – KIK
3. Anna Amanowicz – dziennikarka
4. Mirosław Andrałojć – archeolog

               

 

                                                (FRAGMENT)

 

1.         Boże, coś Polskę – Wikipedia, wolna encyklopedia

  pl.wikipedia.org/wiki/Boże,_coś_Polskę‎

o    

o    

Po uzyskaniu niepodległości śpiewano już Ojczyznę wolną pobłogosław Panie, ... o przywrócenie wolności Ojczyźnie: Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie.

‎Rozwój - ‎Inspiracje - ‎Ciekawostki - ‎Przypisy

2.           Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie" | TELEWIZJA NIEZALEŻNA ...

►►

vod.gazetapolska.pl/566-ojczyzne-wolna-racz-nam-...‎

o    

12 paź 2011

"Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie". pomiń reklamę. Jak co miesiąc w Archikatedrze warszawskiej ...






 

1.     Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie…” Komunistyczna bezpie

ipn.gov.pl/.../ojczyzne-wolna-racz-nam-wrocic-panie-komunistyczna-be...‎

o    

o    

Tomasz Balbus, Katarzyna Stróżyna, „Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie…” Komunistyczna bezpieka wobec kardynała Henryka Gulbinowicza w latach ...

 2.            Boże, coś Polskę - Dziedzictwo - ekai.pl

dziedzictwo.ekai.pl/text.show?id=435‎

o    

o    

Zwrot Ojczyznę wolną racz nam wrócić, Panie i w PRL. 1. Boże, coś Polskę przez tak liczne wieki. Otaczał blaskiem potęg i chwały, Coś ją osłaniał tarczą swej ...

3.          10.04.2011 Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie - YouTube

► 1:25► 1:25

www.youtube.com/watch?v=Qdq0F_M2aSA‎

o    

11 maj 2011 - Przesłany przez: Alboviem

10.04.2011 Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie - YouTube.Subscribe 2. Changes to YouTube comments ...

4.            Olbrychski: Śpiewanie „Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie, to ...

www.fronda.pl/.../olbrychski-spiewanie-ojczyzne-wolna-racz-nam-wroci...‎

o    

3 dni temu - Mamy nowego specjalistę od tego, co jest bluźnierstwem, a co nim nie jest. Daniel Olbrychski uznał, że gdy ktoś śpiewa „Ojczyznę wolną, racz ...

 5.           OK! Olbrychski: OJCZYZNĘ WOLNĄ RACZ NAM ZWRÓCIĆ ...

www.prawy.pl/.../4195-szok-olbrychski-ojczyzne-wolna-racz-nam-zwro...‎

o    

2 dni temu - Olbrychski: OJCZYZNĘ WOLNĄ RACZ NAM ZWRÓCIĆ, PANIE... bluźnierstwem Daniel Olbrychski tym razem wszedł w rolę eksperta i poucza ...

 


http://hej-kto-polak.pl/wp/?p=4420





 




http://info.wiadomosci.gazeta.pl/szukaj/wiadomosci/andrzej+gwiazda+order

Maciej Sandecki

Odznaczona pierwsza "S"

Andrzej Gwiazda i Anna Walentynowicz otrzymali z rąk prezydenta RP najwyższe odznaczenia państwowe - Ordery Orła Białego. Joanna Duda-Gwiazda, Henryka Krzywonos-Strycharska, Tadeusz Szczudłowski oraz pośmiertnie Alina Pienkowska i Lech Bądkowski zostali uhonorowani Orderami Odrodzenia Polski

czytaj dalej

http://hej-kto-polak.pl/wp/?p=51541







http://swkatowice.mojeforum.net/post-vp33562.html



 

 

postWysłany: Pią Lis 05, 2010 6:57 am    Temat postu: Order ORŁA BIAŁEGO dla Adama Michnika, bp. A. Orszulika !!!

Odpowiedz z cytatem

 

http://swkatowice.mojeforum.net/post-vp33562.html 

SKANDAL _Order ORŁA BIAŁEGO Dla 


 
Adama Michnika , bp Alojzego ORSZULIKA


 _ 
NOBILITACJA MAGDALENKOWCÓW wykrzyknik! 


 

VIDEO 
http://www.tvn24.pl/12690,1680978,0,1,michnik--bielecki-i-hall-z-orderem-orla-bialego,wiadomosc.html 


 

śp. Zbigniew Herbert o Michniku 

VIDEO 


http://www.youtube.com/watch?v=7zNEbvYKSxI&feature=related 

Szczególnie polecam > 1989-2009 < : dwadzieścia lat 

VIDEO 

http://www.youtube.com/watch?v=rcNo5Bvapzo&NR=1 

Michnik: 
"Ważne jest, żeby wiedzieć kto był agentem" n
 


 VIDEO 
http://www.youtube.com/watch?v=JkNLdwC-pXs&feature=related 

https://ssl.gstatic.com/apps/gadgets/youtube/youtube.gifYouTube - Videos from this email

 

 

Translate message

Turn off for: Polish

http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114873,8649164,Hall__

 Michnik_zasluzyl_na_Order___Byl_w_czolowce_walczacych.html

Hall: Michnik zasłużył na Order. "Był w czołówce walczących o wolność"

 


To już sobie naprawdę jaja robią Albatrosie...

Jeśli taka akcja była by naprawdę, a ten policmajster

przyjął by to odznaczenie z rąk Bula to byłby szczyt wszystkiego

Sao

 


http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114873,8649571,_Potrzebny_jest_gest_w_kierunku_innych_srodowisk__.html

 

 

"Potrzebny jest gest w kierunku innych środowisk". Order Orła Białego dla... Macierewicza?

 

 

 

Kto zasłużył na najważniejsze polskie odznaczenie Order Orła Białego? - Może warto wykonać teraz gest w kierunku innych środowisk - sugerował w TOK FM Tomasz Lis. Tomasz Wołek zgłosił kandydaturę Antoniego Macierewicza, za działalności w czasach komunizmu. Lis proponuje Adama Małysza.

Bielecki, Hall, Michnik odznaczeni Orderem Orła Białego. Przeczytaj

Pierwszymi osobami, które odebrały z rąk prezydenta Bronisława Komorowskiego Order Orła Białego byli Jan Krzysztof Bielecki, Aleksander Hall i Adam Michnik. Najwyższym polskim odznaczeniem prezydent wyróżnił również biskupa Alojzego Orszulika. - To piękny, znaczący gest. Tych ludzi kiedyś tak wiele różniło. Ale to odeszło w przeszłość, ich poglądy zaczęły się zbliżać - komentował w TOK FM Tomasz Wołek. Zdaniem publicysty przy okazji wręczenia odznaczeń można zacząć dyskusję o tym, kto jeszcze powinien zostać wyróżniony najwyższym polskim odznaczeniem.

 

A może Macierewicz?

- Zastanawiam się czy prezydent nie powinien wykonać jakiegoś gestu wobec tych 20-30 proc., które nie są objęte przez środowiska reprezentowane przez pana Michnika, Bieleckiego i Halla? Czy nie byłoby ładnym gestem, gdyby odznaczyć np. senatora Romaszewskiego - powiedział Lis. - Romaszewski jest dobrym przykładem, ale cię przebiję... - powiedział Tomasz Wołek. I zgłosił swojego kandydata.

Według Wołka na Order Orła Białego zasłużył kontrowersyjny polityk Prawa i Sprawiedliwości Antoni Macierewicz. - To jest człowiek o ogromnej odwadze w czasach PRL, wręcz heroicznej. Macierewicz to jest właściwie twórca KOR-u, Jacek Kuroń nawet ten honor mu oddawał. To człowiek, który dla niepodległości Polski zrobił bardzo wiele. Jest kwestią do dyskusji, czy jego późniejsze ekscesy są w stanie zatrzeć te zasługi - dla mnie nie są - argumentował.

PiS-u walka o wyjaśnienie przyczyn katastrofy smoleńskiej. na czele zespołu stanął Antoni Macierewicz.

Jak dodał Tomasz Wołek dla niego Macierewicz to "Dr Jekyll i Mr Hyde". - Choć jestem jego przeciwnikiem przyznałbym mu order - podsumował.

- Czytamy od 20 lat absolutnie szalone wypowiedzi Andrzeja Gwiazdy. Ale sam Adam Michnik uznał, kiedy prezydent Lech Kaczyński przyznał Gwieździe order, stwierdził że się należy - tak pomysł Wołka skomentował Tomasz Lis.

Dla obu dziennikarzy znakomitym kandydatem do najwyższego polskiego odznaczenia - za wybitną działalność w antykomunistycznej opozycji - jest także marszałek Senatu Bogdan Borusewicz.

"Orzeł z Wisły musi być Orłem Białym"

Ale zdaniem komentatorów Poranka Radia TOK FM prezydent nie powinien ograniczać się wyróżniając tylko sceny politycznej. - Polityka odznaczeniowa powinna iść w stronę "Polski obywatelskiej". Owsiak, siostra Chmielewska - ci ludzie robią kawał fantastycznej roboty i czynią atmosferę w Polsce dużo lepszą. To są ogromne zasługi - mówił Tomasz Lis.

Zgłosił też kandydata do Orderu Orła Białego, który reprezentuje dziedzinę jeszcze bardziej daleką od polityki. - Nie wiem czy kolega Małysz doleci jeszcze do kolejnych medali, ale do orderu myślę że spokojnie tak - stwierdził szef tygodnika "Wprost". - "Orzeł z Wisły" musi być Orłem Białym - apelował Jacek Żakowski.

Ustanowiony w 1705 roku Order Orła Białego to najważniejsze polskie odznaczenie przyznawane za zasługi cywilne i wojskowe. Pierwszymi osobami wyróżnionymi tym odznaczeniami po 1989 roku byli Jan Paweł II i król Szwecji Karol XVI Gustaw.

Komentarzy 23Przeczytaj i zostaw swój komentarz

Początek formularza

PYTANIE Kto powinien otrzymać Order Orła Białego?

 

 Bogdan Borusewicz

 

 Siostra Małgorzata Chmielewska

 

 Adam Małysz

 

 Antoni Macierewicz

 

 Jerzy Owsiak

 

 Zbigniew Romaszewski

 

 Wisława Szymborska                                                 

Dół formularza

 

 

Polish

English

   Translate message

Turn off for: Polish

http://info.wiadomosci.gazeta.pl/szukaj/wiadomosci/hall+order




Bartoszewski, Hall i Penderecki w kapitule Orderu Orła Białego

Władysław Bartoszewski, Aleksander Hall, Krzysztof Penderecki oraz prof. Henryk Samsonowicz zostali powołani przez prezydenta Bronisława Komorowskiego w skład kapituły Orderu Orła Białego Kancelarii Prezydenta

czytaj dalej



http://www.solidarnosc.gorzow.enea.pl/wiadomosc/315/gdansk_tlumy_zegnaly_legendarna_anne_walentynowicz.html

21.04.2010- Gdańsk. Tłumy żegnały legendarną Annę Walentynowicz.
Dodano: 22 Kwiecień 2010r. 23:08

 

Gdańszczanie pożegnali legendarną suwnicową Annę Walentynowicz ,która zginęła w Katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem..

W 1950 r. Walentynowicz zaczęła pracować w Stoczni Gdańskiej jako spawacz i operator urządzeń dźwigowych. 9 sierpnia 1980 r. zwolniono ją z pracy, na pięć miesięcy przed emeryturą. Jej zwolnienie przyczyniło się do rozpoczęcia strajku w stoczni 14 sierpnia 1980 r., który doprowadził do powstania Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Solidarność. Walentynowicz została członkinią Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej. Odeszła ze związku jeszcze w latach 80., krytykując ówczesne kierownictwo związku skupione wokół Lecha Wałęsy. W lipcu 2006 r. gdański oddział Instytutu Pamięci Narodowej ujawnił, że Annę Walentynowicz w 1981 r. inwigilowało ponad 100 funkcjonariuszy i tajnych współpracowników SB, planowano jej otrucie. 13 grudnia 2005 w Waszyngodebrała na rzecz Solidarności od Amerykańskiej Fundacji Ofiar Komunizmu Medal Wolności. Honorowym przewodniczącym Fundacji jest były prezydent Stanów Zjednoczonych George W. Bush.Prezydent Lech Kaczyński odznaczył  Annę Walentynowicz Orderem Orła Białego 3 maja 2006. W 2007 roku niemiecki reżyser Volker Schloendorff nakręcił film Strajk inspirowany życiorysem Anny Walentynowicz

W kolegiacie Najświętszego Serca Jezusowego, niedaleko wrzeszczańskiego mieszkania Anny Walentynowicz, odprawiono mszę świętą za tragicznie zmarłą. Panią Anię - jak mówili o niej najbliżsi - obok tłumów mieszkańców żegnali m.in. Joanna i Andrzej Gwiazdowie, Antoni Macierewicz czy Tadeusz Cymański. Na mszy zjawił się również - od lat pokłócony ze zmarłą - Lech Wałęsa.

 W imieniu Solidarności Annę Walentynowicz żegnał Janusz Śniadek, przewodniczący  Komisji Krajowej NSZZ Solidarność oraz bardzo licznie przybyłe Sztandary  Związku Solidarność.„- Pani Aniu! Przyszliśmy tu pochylić głowy przed majestatem Twojego życia - mówił Śniadek. - W swoim uczciwym życiu nigdy nie oczekiwałaś zaszczytów, choć zasługiwałaś na nie jak mało kto. Trzeba było, żeby prezydentem został wielki Polak świętej pamięci Lech Kaczyński, żeby uhonorował cię najwyższym odznaczeniem.” Za swoją mowę Śniadek zebrał długie oklaski, ludzie wznieśli ręce w symbolicznym geście zwycięstwa.

O godz. 15 odbył się pogrzeb na gdańskim Srebrzysku. W przemówieniu na cmentarzu Andrzej Gwiazda podkreślił, że Anna Walentynowicz "zawsze stawała po słusznej stronie" i "walczyła o odkłamanie naszej historii". "Wiedząc, że tylko odkłamanie historii może nam przywrócić dumę i przestać czuć się zaszczutymi ludźmi w zakątku Europy, którzy muszą się kłaniać każdemu z zagranicy" - powiedział współtwórca Wolnych Związków Zawodowych."Żegnamy dziś Anię, z którą stale od 32 lat staliśmy w szeregu, chociaż nie zawsze pierwszym, czasami były to szeregi spychane usilnie na margines, ale dzisiejsza uroczystość, liczba ludzi i nastrój pokazuje, że to się nie udało" - mówił Gwiazda. Dodał, że Walentynowicz doznała w swoim życiu wiele przykrości i krzywd."Okazało się teraz przy tej wielkiej katastrofie, że zobaczyliśmy przy tym całym nawale kłamstwa i chamstwa, że naród się przeciwstawił, zapamiętał swoją historię i mam nadzieję, że nie da jej sobie odebrać i zakrzyczeć. (...) Piłsudski powiedział: "ani jedna kropla krwi nie została przelana na darmo". Miejmy to w pamięci i nie pozwólmy, żeby ta przelana krew została przelana na darmo. To od nas zależy. (...) Jej ofiara, jej śmierć na posterunku nie pójdzie na marne, dlatego, że poprowadzimy dalej walkę, o te wartości i ideały, o które walczyła Ania" - zaznaczył Gwiazda.

Walentynowicz zgodnie ze swoją wolą spoczęła w grobie obok męża.

Anna Walentynowicz 13 sierpnia skończyłaby 81 lat.

Więcej zdjęć-Galeria zdjęć-Historyczne.




powrót…

 

 

W dniu 9 listopada 2013 19:31 użytkownik Sao Paulo  napisał:

To już sobie naprawdę jaja robią Albatrosie...

Jeśli taka akcja była by naprawdę, a ten policmajster


 

przyjął by to odznaczenie z rąk Bula to byłby szczyt wszystkiego

 

Sao

 

 

 

 

Zakorzeniony w historii Polski i Kresów Wschodnich. Przyjaciel ludzi, zwierząt i przyrody. Wiara i miłość do Boga i Człowieka. Autorytet Jan Paweł II

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (4)

Inne tematy w dziale Polityka