Polscy Aborygeni w Parlamencie UE- Przeczołgać się do przednówka

Niech żyją, Niech żyją, Niech żyją

 

http://www.infor.pl/prawo/zarobki/zarobki-w-ue/685383,Zarobki-poslow-w-Europarlamencie.html

 

Zarobki posłów w Europarlamencie

Niedawno odbyły się w Europie wybory do Parlamentu Europejskiego. Wielu z nas zastanawia się pewnie, ile tak naprawdę zarabia eurodeputowany.

 

Podatkowa Księga Przychodów i Rozchodów 2015 (książka + CD)

Nowość! 100 pytań o obowiązek podatkowy VAT

Obowiązki pracodawcy na przełomie roku (PDF)

 

Tak było:
 

Dotychczas wszyscy eurodeputowani otrzymywali wynagrodzenie takie samo, jak ich koledzy w Polsce – wypłacane oczywiście przez Skarb Państwa. Doprowadziło to do bardzo dużych dysproporcji w zarobkach wszystkich eurodeputowanych – inne wynagrodzenie otrzymywał europoseł z Polski, a inne europoseł np. z Niemiec, a zasadniczo wykonują taką samą pracę.

A jak jest obecnie:

Dlatego też przepisy te uległy zmianie i od następnej kadencji Parlamentu Europejskiego wszyscy eurodeputowani ze wszystkich krajów będą otrzymywali jednakowe wynagrodzenie - 7665,31euro brutto miesięcznie (w przybliżeniu ok. 24 tys. zł „na rękę” miesięcznie). Wynagrodzenie to będzie wypłacane nie jak dotychczas przez kraj członkowski, z którego pochodzi eurodeputowany, alez budżetu Unii Europejskiej. Ponadto każdy poseł będzie mógł sam wybrać, czy chce płacić podatki do kasy UE czy do kasy swojego własnego kraju.

Przedstawiona wyżej kwota, to tylko wynagrodzenie zasadnicze. Oprócz tego, każdy europoseł ma prawo do:

• Diety za każdy dzień posiedzenia parlamentu, komisji lub frakcji politycznej (298 euro, ponad 4 tys. euro miesięcznie)
• Dofinansowanie działalności biur poselskich: w Brukseli – 17,5 tys. euro, biuro krajowe – 4 tys. euro)
• Każdy europoseł otrzyma z budżetu Unii Europejskiej emeryturę.

Nowy statut przewiduje także zmianę zasad rozliczania kosztów podróży służbowych. Otóż teraz będzie się on odbywał na podstawie biletów, a nie tak jak dotychczas – na podstawie oświadczenia. Wielokrotnie bowiem zdarzało się tak, że eurodeputowany dostawał zwrot pieniędzy za bilet lotniczy , a potem okazywało się, że do Brukseli przyjechał samochodem i w dodatku z kolegą.

Obecność podczas debat plenarnych i na posiedzeniach komisji nie jest obowiązkowa. Jednakże poseł, który opuści ponad połowę sesji plenarnych zostaje pozbawiony części świadczeń.

 

 

Polowanie na króliki, po ostatnim głosowaniu w Sejmie na temat przemocy spolecznej w rodzinie.

Było już to przerabiane przez Brytyjczyków w dalekiej Australii.

1.                             Polowanie na króliki (2002) - Filmweb

www.filmweb.pl/Polowanie.Na.Kroliki

 

•  
•  

 Ocena: 7,6/10 - ‎3 946 głosów

Polowanie na króliki (2002) - Molly Craig jest aborygeńską dziewczynką, która w ramach polityki australijskiego rządu została siłą odebrana rodzicom i ...

‎Pressbook - ‎Zwiastuny - ‎Recenzje - ‎Zdjęcia

 

1.                             „Przewodnia siła Narodu”. Z dziejów partii komunistycznej na

ipn.gov.pl/.../przewodnia-sila-narodu.-z-dziejow-partii-komunistycznej-...

 

•  
•  

Polska Partia Robotnicza i jej następczyni – Polska Zjednoczona Partia Robotnicza „awangarda rządzącej klasy robotniczej” i „przewodnia siła Narodu”, ...

 

 

1.                             Partia przewodnią siłą narodu! - antyliberal.pl

antyliberal.pl/podwazanie-faktow/4367-partia-przewodnia-sila-narodu

 

•  

zapaść demograficzna oznaczająca kryzys systemu ubezpieczeń społecznych i ochrony zdrowia oraz ograniczenie potencjału gospodarczego, rosnące ...

 

http://antyliberal.pl/podwazanie-faktow/4367-partia-przewodnia-sila-narodu

 

 

Partia przewodnią siłą narodu!

 | 

                  Mija właśnie dziesięć lat od wstąpienia Polski do Unii Europejskiej i ktoś, kto mówi dzisiaj, że w Polsce nic się nie zmieniło na lepsze zasługuje na miano mędliwego upierdliwca. Bo polska wieś wyporządniała, wypiękniały nasze miasta, drogi są zdecydowanie lepsze… Lecz warto pamiętać, że tę poprawę zawdzięczamy w głównej mierze strumieniowi pieniędzy, które napłynęły do Polski z Brukseli i tylko głupiec może nie zdawać sobie sprawy, iż te miliardy nam jedynie pożyczono i będziemy je musieli kiedyś oddać. Niestety premier Tusk nie przypomina o tym bynajmniej Polakom kiedy dziś krzyczy w mediach o „dziesięciu latach świetlnych” próbując w typowy dla siebie sposób bez cienia skrupułów zawłaszczyć ten polski sukces wyłącznie dla siebie, bo jeśli w ogóle coś, to tylko to umie dobrze robić. 

                  Ale oprócz urody swojego kraju rzeczywiście szczęśliwy naród musi mieć w całości poczucie satysfakcji. Niestety za „sukcesy” premiera Polska płaci zabójczą cenę. Bowiem to rząd Tuska sprawił, że kilka milionów Polaków czuje się we własnej Ojczyźnie niczym pierwsi chrześcijanie pośród pogan. A ceną utrzymania władzy przez Platformę okazała się schizofrenia narodowa zrodzona z umiejętnie podsycanej przez rządzących nienawiści do kontr-lewackiej opozycji, która w odruchu obronnym nienawidzi ją nienawidzących, co ostatecznie skutkuje nienawiścią wszystkich do wszystkich. A to już jest złowróżbną paranoją.

                  Bo jak patrzę na te wszystkie świństwa, które od dłuższego czasu wyrządza Polsce Platforma, gdy widzę jak premier wyłącza kolejne hamulce w parciu do utrzymania władzy coraz częściej myślę, że pod tym względem chyba nawet za komuny nie było aż tak źle. Bowiem trzeba sprawiedliwie przyznać, że czerwoni przynajmniej stwarzali pozory, że liczą się z ludźmi. Natomiast arogancja, bezczelność i buta partii Donalda Tuska sprawiają, iż coraz częściej dochodzę do wniosku, iż ta partia w pomiataniu ludźmi posuwa się znacznie dalej, niż niegdyś PZPR.

 

                  I jak na dłoni już widać, że historia zatoczyła błędne koło. Pod koniec lat siedemdziesiątych ceny poszły w górę. Dziesięć lat później naród się zbuntował. Zrodziła się Solidarność. „Upadła” komuna. Odzyskaliśmy wolność. Wywalczyliśmy sobie demokrację, za co wielu zapłaciło życiem. A co było dalej? Pewien zegarmistrz światła purpurowy rezydujący przy ulicy Czerskiej zabełtał tak Polakom w głowach, iż ani się obejrzeli, gdy wrócili do modelu zarządzania Państwem prawie identycznego, jak przed czerwcem 89. Bo w kwestii sposobu rządzenia wszystko znów działa, jak za komuny, która jak starsi pamiętają chciała zabić naszą polską duszę. Tyle, że ludzie przefarbowani i wystrój zmieniony.

                  Dlaczego tak jest? Myślę, że odpowiedź jest oczywista. Po raz kolejny oszukano ludzi. Ale tym razem jest to mega-szachrajstwo na gigantyczną skalę.  Bo nikt nie zaprzeczy, że dzięki grubej kresce i blokadzie lustracji post-komuniści nadal dzierżą w swoich łapskach praktycznie wszystkie kluczowe stanowiska w państwie. Bo po roku 1989, żeby ludziom zamydlić oczy post-komuniści rozdzielili swoje role. Jedni schronili się pod płaszczykiem „prawicowej” Unii Demokratycznej, potem Unii Wolności, a obecnie Platformy Obywatelskiej, drudzy natomiast poszli do tak zwanych partii lewicowych. I choć stwarzano pozory separacji, obie te paczki sprawdzonych kolesiów harmonijnie współpracowały ze sobą przez ostatnie dwadzieścia lat tyle, że w formie sprytnie zakamuflowanej.

                  Obecnie uznano, że ludzie są już dostatecznie ogłupieni żeby znowu się połączyć i zagrabić dla siebie Polskę na całe dekady zarządzając krajem jak za komuny, która jak widać nie do końca upadła, a przyczaiła się tylko czekając na lepsze czasy, które właśnie dla niej nadchodzą. No bo przypomnijmy sobie.

Partia przewodnią siłą narodu

                  Pod takim hasłem rządziła PZPR. Wszystko było podporządkowane jedynie słusznej linii partii, że tylko przypomnę swojsko brzmiące hasło: „Polska Zjednoczona Partia Robotnicza jedyną nadzieją narodu!”. A cóż mamy dzisiaj? Od rana do wieczora propagandziści Tuska tłuką Polakom do głowy, że tylko Platforma może im zapewnić wiekuiste szczęście i dobrobyt. Że tylko oni wiedzą, co dobre dla Polski. A jak zobaczyłem oprawę niedawnej konwencji Platformy przypominały mi się jak żywo zjazdy PZPR w Sali Kongresowej Pałacu Kultury. Ten sam partyjniacki entuzjazm, praktycznie te same hasła  ("Razem możemy więcej!”, „Platforma Partią Sukcesu!”), ten sam spęd działaczy, to samo uwielbienie dla partyjnego przywódcy, wodzireje, zapiewajło i klakierzy… 

Propaganda sukcesu

                  W Wikipedii można przeczytać, cytuję: „Dla okresu rządów Edwarda Gierka charakterystyczna była propaganda sukcesu, której głównym celem było wyolbrzymianie dokonań ekipy rządzącej, oraz maskowanie niepowodzeń i porażek rządu, zwłaszcza w sferze gospodarczej. Posługiwano się frazesami o "dynamicznym rozwoju", "cudzie gospodarczym" i "budowaniu lepszej Polski"...”, koniec cytatu.  No i cóż tu jeszcze dodać? Trzeba tylko zamienić nazwisko towarzysza sekretarza nazwiskiem premiera Tuska, żeby się przekonać, iż wszystko działa po staremu. 

                  No może z jednym wyjątkiem. Premier Tusk zadłużył Polskę tysiąckrotnie bardziej, niż Towarzysz Gierek. Ale, tamten dług nam częściowo umorzono, a ten będziemy spłacać my, nasze dzieci, wnuki, prawnuki... i obawiam się, że go nigdy nie spłacimy.

Chleba i igrzysk

                  W czasach gierkowskich, żeby dać ludziom poczucie luksusu, od czasu do czasu rzucano na rynek banany, zwiększano deputat węglowy, bądź przyznawano talon na syrenkę. Ale te „luksusy” miały za zadanie zaszczepić w podświadomości Polaków wdzięczność dla czerwonej władzy. Dzisiaj, lansowanym przez partię Donalda Tuska symbolem życiowego komfortu stało się zjedzenie w mieście suszi, plazma na ścianie i zachodnia bryka kupiona Sic! na kredyt. A media prorządowe tłuką ludziom do głowy przy każdej okazji, że to wszystko dzięki panu premierowi i jego Platformie. I wdzięczny naród głosuje jak trzeba.

                  Lecz ludzie jeszcze nie wiedzą, że chcąc spłacić zaciągnięty kredyt będą musieli przyjąć praktycznie każdy postawiony im warunek. Więc mechanizm pozostał ten sam, tylko socjotechnika bardziej wyrafinowana.

Cenzura
                  W czasach komuny panoszyła się cenzura. Dzisiaj ludzie Tuska krzyczą, że cenzury już nie ma. Otóż, nic bardziej kłamliwego. Bo cenzura jest nadal i to ostrzejsza niż kiedyś, tyle, że działa pod nazwą „politycznej poprawności”. Podobnie jak niegdyś Trybuna Ludu dziś standardy wyznacza Gazeta Wyborcza. To tam stoi napisane, co należy mówić, czego i kogo słuchać, kto jest dobry, a kto zły, gdzie należy bywać, a gdzie nie wolno pod żadnym pozorem, co jest słuszne, a co głupie, co jest powodem do dumy, a co jest obciachem. Sprzeciwisz się temu jesteś „niepoprawny politycznie” i zostajesz zniszczony ostracyzmem i zmową milczenia. 

Front Jedności Narodu na straży polityki partii

                  Polska Zjednoczona Partia Robotnicza szczyciła się, że w jej szeregi mógł wstąpić każdy, co miało stanowić jej siłę. I co? Dawniej były sojusze, dzisiaj są transfery.  A Platforma, jak dworcowa dziewka odda się każdemu, byle się opłacało dla utrzymania władzy, vide: Radosław Sikorski, Antoni Mężydło, Paweł Zalewski, Bartosz Arłukowicz, Joanna Kluzik-Rostkowska i najświeższy nabytek niejaki Kamiński Michał. Czyż to nie jest współczesny Front Jedności Narodu? Toż to na odległość zalatujące padliną skisłe wysypisko śmieci, zdegenerowany twór bez rodowodu, od sasa do lasa, ad prawa do lewa, bez żadnego pomysłu na Polskę, bez ideowej wizji, byle tylko podnieść słupki sondażowe.
                  A potem już tylko rządzić i kręcić lody! W myśl słów Wisławy Szymborskiej:

 „Partia… należeć do niej, z nią działać, z nią marzyć,

 z nią w planach nieulękłych, z nią w trosce bezsennej,

wierz mi, to najpiękniejsze, co może się zdarzyć...”  

                  Krzysztof Pasierbiewicz - (nauczyciel akademicki)

                  Za: salon24.pl z 23 IV 2014 r.

 

 

Grzegorz Braun

 

https://www.youtube.com/watch?v=KI6bzTwz874

 

Grzegorz Braun o Gazecie Wyborczej MOCNE! (13.06.2013)

 

 

http://wiadomosci.onet.pl/swiat/europejskie-zarobki-europoslow/39wck

 

 

 

Europejskie zarobki europosłów

Za­rob­ki eu­ro­po­sła w Pol­sce mogą prze­kro­czyć nawet 70 tys. zło­tych mie­sięcz­nie. De­pu­to­wa­ni, któ­rzy w Par­la­men­cie Eu­ro­pej­skim za­sia­da­ją już dwie ka­den­cje, mogli za­ro­bić przez ten czas nawet 8 mln zło­tych. Jedni za­ro­bio­ne pie­nią­dze wy­da­ją na sa­mo­cho­dy i spła­tę kre­dy­tów, inni na naukę ję­zy­ka i po­sel­skie biura.

Poleć

324

Udostępnij

Share on facebookShare on twitterShare on emailShare on wykopMore Sharing Services

166

Foto: OnetStrasburg, Francja

Na re­kor­do­we wy­na­gro­dze­nie eu­ro­de­pu­to­wa­ne­go w dużej czę­ści skła­da się pen­sja w wy­so­ko­ści 6,2 tys. euro, czyli około 26 tys. zł, czy­ta­my na stro­nach Par­la­men­tu Eu­ro­pej­skie­go. Oprócz pen­sji poseł otrzy­mu­je dietę za każdy dzień pracy - 306 euro, czyli 6 tys. euro mie­sięcz­nie. Do jego port­fe­la tra­fia zatem ko­lej­ne 26 tys. zł. Je­dy­nym wa­run­kiem jej otrzy­ma­nia jest udział w po­sie­dze­niach.

REKLAMA

Poseł do­sta­je rów­nież 18 tys. euro, które może prze­zna­czyć na wy­na­gro­dze­nia dla asy­sten­tów i pra­cow­ni­ków biura. Pro­wa­dze­nie biura za gra­ni­cą nie jest jed­nak obo­wiąz­ko­we, dla­te­go więk­szość po­słów pro­wa­dzi je w kraju, w okrę­gu, z któ­re­go zo­sta­li wy­bra­ni. Utrzy­ma­nie pra­cow­ni­ków i lo­ka­lu w Pol­sce jest bo­wiem znacz­nie tań­sze niż w sto­li­cy Bel­gii.

Poza tym, każdy poseł otrzy­mu­je rów­nież 4 tys. euro na tzw. "wy­ko­ny­wa­nie man­da­tu". Pie­nią­dze te po­win­ny być prze­zna­cza­ne na dzia­łal­ność po­sel­ską, czyli pracę biura lub szko­le­nia. W prak­ty­ce pie­nią­dze te wy­da­wa­ne są na książ­ki i re­stau­ra­cje, któ­rych Unia nie roz­li­cza. Eu­ro­po­seł może rów­nież otrzy­mać 2 tys. euro na kursy kom­pu­te­ro­we, a także 5 tys. euro na kursy ję­zy­ko­we, które można zre­ali­zo­wać np. na Wy­spach Ka­na­ryj­skich. Unia gwa­ran­tu­je rów­nież swoim par­la­men­ta­rzy­stom 2 prze­lo­ty sa­mo­lo­tem i do­da­tek za od­le­głość w wy­so­ko­ści 200 euro. Poza tym każdy eu­ro­po­seł do­sta­je lap­top, te­le­fon, służ­bo­wy rower i 800 euro na tzw. do­dat­ko­we wy­dat­ki.

Po za­koń­cze­niu ka­den­cji każdy poseł do­sta­je od­pra­wę w wy­so­ko­ści 6 mie­sięcz­nych pen­sji, czyli ponad 100 tys. euro. Pia­sto­wa­nie urzę­du eu­ro­po­sła gwa­ran­tu­je rów­nież przy­zna­nie eme­ry­tu­ry po 63. roku życia. Jej wy­so­kość uza­leż­nio­na jest od stażu pracy. Z per­spek­ty­wy unij­nej nie jest ona jed­nak wy­so­ka. Osoba, która prze­pra­co­wa­ła całą ka­den­cję, może li­czyć na ok. 1,1 tys. euro, czyli nie­ca­łe 4,5 tys. zł.

Su­mu­jąc wszyst­kie czę­ści po­sel­skiej pen­sji, osta­tecz­nie do port­fe­la posła PE tra­fia 17 tys. euro, czyli około 70 tys. zł mie­sięcz­nie. Daje to 840 tys. zł rocz­nie i ponad 4,2 mln zł w ciągu całej ka­den­cji. Dla po­rów­na­nia zwy­kły poseł w Pol­sce za­ra­bia około 11 tys. zł mie­sięcz­nie, czyli 132 tys. rocz­nie i 528 tys. w ciągu ka­den­cji.

Dom za unij­ne pie­nią­dze

W oświad­cze­niu ma­jąt­ko­wym Zbi­gniew Zio­bro, można prze­czy­tać, że po 5 la­tach w Par­la­men­cie Eu­ro­pej­skim zwięk­szył swój ma­ją­tek pie­nięż­ny trzy­krot­nie. Jego stan konta z 17 tys. zł i 8 tys. euro zmie­nił się w 92 tys. zł i 10 ty­się­cy euro. Dzię­ki unij­nej pen­sji udało mu się rów­nież spła­cić kilka kre­dy­tów, w tym kre­dyt na sa­mo­chód wart ponad 66 tys. zł, kre­dyt hi­po­tecz­ny wart pra­wie 50 tys. zł, po­życz­kę hi­po­tecz­ną w wy­so­ko­ści pra­wie 150 tys. zł i po­życz­kę go­tów­ko­wą na 50 tys. zł.

Par­tyj­ny ko­le­ga Zbi­gnie­wa Zio­bry, poseł Jacek Kur­ski, który we­dług or­ga­ni­za­cji ba­da­ją­cej ak­tyw­ność po­słów w eu­ro­par­la­men­cie Vo­te­Wat­chEu­ro­pe jest jed­nym z naj­mniej ak­tyw­nych par­la­men­ta­rzy­stów, rów­nież znacz­nie pod­wyż­szył swój ma­ją­tek. Unij­ne za­rob­ki za­in­we­sto­wał w po­li­sy na życie i sa­mo­cho­dy, BMW X5 i Mer­ce­de­sa klasy S. Udało mu się rów­nież spła­cić kre­dyt hi­po­tecz­ny o war­to­ści 245 tys. zło­tych.

Z kolei Jacek Pro­ta­sie­wicz, który też upla­so­wał się na końcu listy po­słów ak­tyw­nych, przez 5 lat w Par­la­men­cie Eu­ro­pej­skim nie tylko zwięk­szył wy­so­kość oszczęd­no­ści, z 45 tys. zł i 8 tys. euro do 75 tys. zł i 16 tys. euro, ale i zgro­ma­dził oszczęd­no­ści w innej wa­lu­cie. Na kon­cie ma ty­siąc fun­tów i 900 fran­ków. Oprócz tego w 2010 roku za­cią­gnął kre­dyt miesz­ka­nio­wy o war­to­ści pra­wie 700 tys. zł i roz­po­czął bu­do­wę domu. W spra­woz­da­niu ma­jąt­ko­wym w 2013 roku oświad­czył, że dom, który bu­du­je, ma war­tość 1,7 mln zł.

Pod­pis na li­ście obec­no­ści

Wy­so­kie za­rob­ki eu­ro­po­słów budzą wąt­pli­wo­ści, zwłasz­cza w ze­sta­wie­niu z ak­tyw­no­ścią nie­któ­rych eu­ro­de­pu­to­wa­nych. Część z nich wy­spe­cja­li­zo­wa­ła się w po­zo­ro­wa­niu ak­tyw­no­ści po­sel­skiej. Jak po­da­je or­ga­ni­za­cja Vo­te­Wat­chEu­ro­pe, naj­lep­si są w tym po­sło­wie Jacek Kur­ski, Mi­chał Ka­miń­ski oraz Jacek Pro­ta­sie­wicz. Do li­de­rów nie­obec­no­ści na gło­so­wa­niach w Par­la­men­tu Eu­ro­pej­skie­go na­le­żą rów­nież Ja­nusz Woj­cie­chow­ski, Jacek Wło­so­wicz, Ry­szard Czar­nec­ki, Zbi­gniew Zio­bro, To­masz Po­rę­ba i Marek Si­wiec.

- Zga­dza się, nie­któ­rzy po­sło­wie nie chcą się ode­rwać od po­li­ty­ki kra­jo­wej, wolą spę­dzać swój czas w War­sza­wie niż w Bruk­se­li. Dla­te­go cześć z nich po­ja­wia się w par­la­men­cie, by pod­pi­sać listę obec­no­ści, zgar­nąć dietę za dzień po­sie­dze­nia i znik­nąć - mówi Ewa Mo­drze­jew­ska ze Sto­wa­rzy­sze­nia 61 two­rzą­ce­go por­tal "Mam prawo wie­dzieć". - Nie mo­że­my jed­nak uogól­niać. Nie wszy­scy po­sło­wie to bu­me­lan­ci. Więk­szość na­praw­dę ak­tyw­nie uczest­ni­czy w po­sie­dze­niach - do­da­je.

Czy­taj dalej na na­stęp­nej stro­nie: za­rob­ki za wy­so­kie, ale jeśli ob­ni­żać, to w całej Eu­ro­pie...

Ciąg dal­szy ar­ty­ku­łu...

Róża Thun, która jest eu­ro­de­pu­to­wa­ną od 10 lat, a w Par­la­men­cie Eu­ro­pej­skim zaj­mu­je się spra­wa­mi rynku we­wnętrz­ne­go i ochro­ną kon­su­men­tów, nie ro­zu­mie cią­głych oskar­żeń o wy­so­kie za­rob­ki eu­ro­po­słów. - I w Bruk­se­li, gdzie są po­sie­dze­nia ko­mi­sji, i w Stras­bur­gu, gdzie są po­sie­dze­nia ple­nar­ne, życie jest dro­gie. Po to mamy te diety, by móc się utrzy­mać na nor­mal­nym po­zio­mie. Mój ka­len­darz jest to­tal­nie wy­peł­nio­ny, nie mam czasu bie­gać po wy­prze­da­żach. Muszę za­pra­szać do re­stau­ra­cji eu­ro­po­słów, eks­per­tów, z któ­ry­mi chcę prze­dys­ku­to­wać jakąś spra­wę. Muszę miesz­kać w nor­mal­nym ho­te­lu, żeby potem za­su­wać jak mały sa­mo­cho­dzik. A noce i tak są bar­dzo krót­kie. Dzien­ni­ka­rze czę­sto zbyt szyb­ko mio­ta­ją oskar­że­nia: cza­sem poseł się pod­pi­sał i szyb­ko wy­szedł, ale mógł iść na spo­tka­nie np. do Ko­mi­sji Eu­ro­pej­skiej. Bo po­dob­nie jak w pol­skim par­la­men­cie, tak i w PE waż­niej­sze de­cy­zje po­dej­mo­wa­ne są w ko­mi­sjach i na nie­for­mal­nych spo­tka­niach - mó­wi­ła w roz­mo­wie z Agatą No­wa­kow­ską w Ga­ze­cie Wy­bor­czej.

Za­rob­ki za wy­so­kie, ale jeśli ob­ni­żać, to w całej Eu­ro­pie

Li­cząc, że prze­cięt­ny Polak za­ra­bia śred­nią kra­jo­wą w wy­so­ko­ści 3650 zł mie­sięcz­nie, to rocz­nie za­ra­bia on 43,8 tys. zł, czyli około 10 tys. euro. W po­rów­na­niu z za­rob­ka­mi w Unii Eu­ro­pej­skiej pol­skie za­rob­ki wy­da­ją się ni­skie, bo­wiem śred­nia w całej Unii, jak po­da­je GUS, wy­no­si 21,5 tys. euro, a wy­so­kość za­rob­ków w 10 kra­jach Unii zde­cy­do­wa­nie tą śred­nią prze­kra­cza. W Ir­lan­dii jest to 21,9 tys. euro, w Fin­lan­dii 23,3 tys., w Niem­czech 24,9 tys., a w Luk­sem­bur­gu aż 27,1 tys. Unij­ne za­rob­ki wy­da­ją się jed­nak ni­skie w po­rów­na­niu z za­rob­ka­mi eu­ro­po­słów. De­pu­to­wa­ny do Par­la­men­tu Eu­ro­pej­skie­go mie­sięcz­nie za­ra­bia 70 tys. zł, a więc rocz­nie 840 tys. zł, czyli około 210 tys. euro.

W ba­da­niu prze­pro­wa­dzo­nym przez In­sty­tut Badań Pu­blicz­nych "Par­la­ment Eu­ro­pej­ski. Spo­łecz­ne za­ufa­nie i (Nie)wie­dza" Po­la­cy, za­py­ta­ni o za­rob­ki pol­skich eu­ro­de­pu­to­wa­nych, od­po­wia­da­ją, że za­rob­ki te są zde­cy­do­wa­nie za wy­so­kie i nie­spra­wie­dli­we wobec in­nych Po­la­ków. - Nie po­win­ni aż tyle za­ra­biać, żeby to była wie­lo­krot­ność pen­sji prze­cięt­ne­go Po­la­ka - mówi jeden z an­kie­to­wa­nych. Ale gdy za­py­tać tych sa­mych an­kie­to­wa­nych, o to, czy za­rob­ki po­win­ny być ob­ni­żo­ne, od razu po­ja­wia­ją się głosy sprze­ci­wu. - Z ja­kiej racji pol­ski eu­ro­po­seł ma za­ra­biać mniej niż fran­cu­ski eu­ro­po­seł? - py­ta­ją an­kie­to­wa­ni. I po­mi­mo, że w dużej mie­rze za­rob­ki i kom­pe­ten­cje eu­ro­po­słów są kry­ty­ko­wa­ne, w ra­por­cie prze­bi­ja­ją się rów­nież głosy roz­sąd­ku. - Żeby zo­stać eu­ro­po­słem, to jed­nak trze­ba coś sobą re­pre­zen­to­wać, trze­ba prze­ko­nać do sie­bie ludzi, trze­ba pod­jąć kilka bar­dzo do­brych de­cy­zji, by lu­dzie za­gło­so­wa­li na cie­bie, więc wy­da­je mi się, że... ja nie mam nic do tego, ile oni za­ra­bia­ją.