Organizatorzy z Radia Plus UniewinnienI ?
http://www.tvn24.pl/pomorze,42/pozar-w-hali-stoczni-gdanskiej-wyroki-utrzymane,319777.html
Pożar w hali Stoczni Gdańskiej: wyroki utrzymane
Sąd Apelacyjny w Gdańsku utrzymał w piątek wyroki sądu niższej instancji roku więzienia w zawieszeniu na dwa lata dla organizatorów koncertu w hali Stoczni Gdańskiej w 1994 r. Podczas imprezy doszło do pożaru. Zginęło 7 osób, a ponad 280 zostało rannych.
W czerwcu 2012 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku skazał organizatorów imprezy z Agencji FM, związanej z katolickim Radiem Plus Gdańsk - Tomasza Tarnowskiego (oskarżony zgodził się na podanie nazwiska) i Jarosława K. na karę jednego roku więzienia w zawieszeniu na dwa lata.
Od tego wyroku odwołali się obrońcy oskarżonych.
Wyrok "sprawiedliwy"
Wyrok ws. Grudnia '70. Kociołek uniewinniony
- Wyrok ten jest trafny, słuszny i sprawiedliwy - powiedział w uzasadnieniu piątkowego orzeczenia SA sędzia Krzysztof Ciemnoczołowski. Jak podkreślił, obaj oskarżeni, jako odpowiedzialni za bezpieczeństwo uczestników, koncertu "zaniechali jakichkolwiek działań w celu otwarcia drzwi ewakuacyjnych".
Zdaniem sądu, nie można zgodzić się z argumentacją obrony, że na oskarżonych ciążyły obowiązki niewykonalne.
- Kwestia tak prosta, czysto życiowa, jak zainteresowanie się, czy doszło do otwarcia krat nie jest obowiązkiem niewykonalnym. Jest zrozumiałe, że gdy jest mecz na 40 tys. osób, to organizator nie będzie osobiście chodził od bramy do bramy i sprawdzał, czy są otwarte, ale wtedy może zlecić to innym. W tamtej sytuacji tych wyjść ewakuacyjnych było jednak niewiele, koncert był na kilkaset osób, a oskarżeni byli osobiście na miejscu - mówił sędzia.
Zamknięte drzwi ewakuacyjne
Jak podkreślił Ciemnoczołowski, "to instynkt samozachowawczy, czy też instynkt uchronienia osób, za które się odpowiada, powinien podsunąć oskarżonym" myśl o skontrolowaniu, czy wyjścia ewakuacyjne są drożne.
- Każdy człowiek w takiej sytuacji powinien się zastanowić nad tym, "a co będzie, jak wybuchnie pożar?". Ta hala być może nie była idealna, jeśli chodzi o bezpieczeństwo, to było dość dawno i inne czasy, ale opinie biegłych są bezlitosne: gdyby drzwi ewakuacyjne były otwarte, to nawet z tak niedoskonałej hali można się było uratować - ocenił sąd.
Zaszokowany orzeczeniem sądu
Jaruzelski o Grudniu '70: "Gdyby wyrok był wyższy, byłbym zniesmaczony"
Zszokowany orzeczeniem sądu był Tomasz Tarnowski.
- Nie jestem w stanie uwierzyć w to, co usłyszałem. Jakby 17 lat tego procesu, ujawniania faktów, nie miało miejsca. Zatrudniliśmy do obsługi technicznej koncertu ok. 60 osób i ta ekipa była prowadzona przez ludzi, którzy na co dzień tam pracowali, czyli straż przemysłową. W sumie wszystkich kluczy na hali było 25 sztuk. Jak osoba postronna, która przychodzi na krótko na tę halę, ma pootwierać wszystkie drzwi? - mówił dziennikarzom oskarżony.
Wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku jest prawomocny.
Ćwiąkalski obrońcą
Jeden z trzech obrońców Tarnowskiego, b. minister sprawiedliwości Zbigniew Ćwiąkalski, uważa, że szanse, aby wnieść w tej sprawie kasację do Sądu Najwyższego są "minimalne", ponieważ takie kroki prawne możliwe są w przypadku wyroku z bezwzględną karą więzienia.
Niewykluczone, że teraz odszkodowań wobec oskarżonych mogą żądać poszkodowani w pożarze. Od kilkunastu lat procesy cywilne w tej sprawie są zawieszone. Tarnowski przyznał, że takich żądań finansowych wobec niego jest ok. 30.
Pożar w hali Stoczni Gdańskiej
"Anna Proletariuszka" trafiła do muzeum
Pierwszy wyrok w procesie ws. pożaru hali Stoczni Gdańskiej zapadł w czerwcu 2010 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku uniewinnił wówczas Tarnowskiego, Jarosława K. oraz b. komendanta stoczniowej straży pożarnej Jana S. Jedynym skazanym był Ryszard G., ówczesny kierownik stoczniowej hali. Wobec dwóch ostatnich mężczyzn wyroki już się uprawomocniły.
Po raz pierwszy proces rozpoczął się w styczniu 1997 r., po dwóch latach został jednak zawieszony. Po raz drugi akt oskarżenia został odczytany w styczniu 2000 r. Proces został jednak przerwany z powodu zawieszenia w listopadzie 2001 roku w obowiązkach służbowych przewodniczącego składu sędziowskiego Wojciecha O. Sędzia, prowadząc samochód po pijanemu, spowodował kolizję.
Koncert Golden Life
Odpiłowali "Lenina" z bramy stoczni. Prokuratura umorzyła sprawę
24 listopada 1994 r. w stoczniowej hali można było obejrzeć transmisję satelitarną z wręczenia nagród MTV w Berlinie. Towarzyszył jej koncert zespołu Golden Life. W hali znajdowało się ok. 700-800 osób.
Według świadków pożaru, ogień wybuchł niemal jednocześnie na widowni, gdzie zapaliły się ławki, oraz na drewnianym dachu. Ludzie w popłochu rzucili się do wyjścia. Z pięciu drzwi hali, tylko trzy były otwarte. Przybyła na miejsce jednostka straży pożarnej nie mogła zająć się gaszeniem ognia, ponieważ musiała najpierw udrożnić drogi ewakuacyjne.
Prokuratura ustaliła w trakcie śledztwa, że pożar w hali był wywołany podpaleniem. Do dziś nie udało się wykryć sprawcy.
Pożar Hali Stoczni Gdańskiej
|
POłťAR HALI STOCZNI GDAłSKIEJ
24 listopada 1994 r. w hali widowiskowej Stoczni Gdańskiej rozegrał się dramat, który wstrząsnął Polską i odbił się głośnym echem w świecie. W tym dniu, w godzinach wieczornych, zorganizowano w wynajętej hali koncert, który zgromadził setki dzieci i młodzieży. Zabawa była udana do czasu, gdy na jednej z trybun pojawił się pożar. Zauważono go o godz. 20.55. Na trybunie można było wyczuć dziwne zapachy. Potem młodzież zgromadzona w tej części hali zmieniła miejsce, gdyż zrobiło się tam gorąco. Wszyscy przypuszczali, że to wina centralnego ogrzewania. Oznak pożaru nie dostrzegli również członkowie zawodowego posterunku asystencyjnego jak i 20 pracowników ochrony, zaangażowanych do pilnowania porządku...
EWAKUACJA
Osoby, które usiłowały wyjść z sali, natrafiały na kolejne przeszkody. Najpierw były to schody 5 stopni prowadzących w górę. Po przejściu około 1 m ludzie napotykali kolejne drzwi, o takiej samej szerokości jak te, które już mieli za sobą, z tą tylko różnicą, że tutaj zamknięte było główne wyjście, a otwarte dwa boczne skrzydła. Osoby, które natknęły się na zamknięte drzwi, zostały do nich przyparte i nie miały możliwości wykonania jakiegokolwiek ruchu. W lepszej sytuacji byli ci, którzy przesuwali się do wyjścia będąc z boku tłumu. Oni trafiali na otwarte skrzydła bocznych wyjść. Było ciemno. W hali gwałtownie rozwijał się pożar. W tych warunkach ominięcie przeszkody było losem szczęścia. Po przejściu tych drzwi i pokonaniu kolejnego metra przestrzeni czyhała następna pułapka schodki prowadzące w dół. Tutaj utknęło wiele osób, którym udało się pokonać poprzednie przeszkody. Wielu ludzi przewróciło się. Po nich przeszli następni. Ci, którzy pokonali schody i nie potknęli się o coraz większą liczbę leżących ciał idąc prosto przed siebie napotykali ostatnie już drzwi głównego wyjścia. Dla odmiany skrzydła boczne były tutaj zamknięte, a otwarte główne drzwi. Powstał niewyobrażalny chaos . Rozpychanie się, przewracanie, tratowanie. Tylko nielicznym udało się bez uszczerbku pokonać swoisty slalom wyjściowy zgotowany przez organizatorów koncertu.
O ciała leżących potykali się następni. Rosnący stos był przypierany do zamkniętych bocznych rozsuwanych drzwi, część zaś była wypychana przez napierający tłum przez otwarte główne drzwi, przesuwana po płytach chodnika i przypierana najpierw do podmurówki płotu, a w miarę podwyższania się stosu do siatki ogrodzenia. Szybkość zdarzeń i przemieszczania się była tak duża, że tylko nielicznym osobom udało się pokonać stos nie przewracając się lub wyrwać się z niego, zanim zostały przyciśnięte do kolejnej przeszkody.
Poszkodowanych, według szacunków pogotowia, było ponad 300 osób. Nie są to wszystkie osoby, bowiem część nieletniej młodzieży, która doznała mniejszych obrażeń, a w koncercie uczestniczyła bez wiedzy i zgody rodziców udała się do domów. Wraz z pierwszymi jednostkami przybył do pożaru oficer operacyjny KR PSPw Gdańsku, mł. kpt. mgr inż. Andrzej Rószkowski / Dowódca JRG 2 /, obejmując kierowanie akcją ratowniczą.
Usytuowanie obiektu płonącej hali w długim ciągu budynków stoczni wzdłuż ulicy Jana z Kolna nie pozwoliło mu na pełne rozeznanie sytuacji. Jednak to, co zobaczył wystarczyło aby zażądać od RSK skierowania do akcji maksymalnych sił i środków. RSK spełniło to żądanie.
Od strony głównego wyjścia z hali, prowadzącego na chodnik szerokości około 2,5 m, ograniczony z jednej strony murem obiektów stoczni, z drugiej zaś 0,8 m podmurówką, na której ustawiony był 1,5 m plot z siatki rozpiętej na stalowych ramach przyspawanych do słupków oddzielający chodnik od torów tramwajowych, znajdowało się wysokie na 1,5 m "kłębowisko" ludzi, powalonych na chodniku, splecionych ze sobą w kilku warstwach, przyciśniętych do podmurówki i do siatki, naciskanych przez ludzi leżących w bramie wyjściowej i znajdujących się w holu przed bramą. Za stosem ciał szamotali się ludzie, którzy w panice usiłowali znalełşć wyjście z ogniowej pułapki. Część ludzi gołymi rękami próbowała wyrwać rozsuwane skrzydła boczne (zamknięte na kłódkę) bramy wyjściowej, zbudowane z mocnych krat stalowych. Pierwsze działania ratownicze podjęły załogi samochodów z JRG nr 4 z Gdańska. Zmierzały one do stworzenia warunków dla jak najszybszej ewakuacji. Stos ludzkich ciał był tak ze sobą spleciony, że nie było możliwości wydobycia zeń człowieka bez obawy uszkodzenia innych, a także samego ratowanego. "Rozebranie" stosu od końca nie było możliwe, ponieważ kończył się on za bramą wyjściową i ciągle napierali nań nowi ludzie, parzeni gorącymi gazami pożarowymi. Wejście strażaków ratowników do środka hali było niemożliwe.
W tej sytuacji podjęto decyzję usunięcia 4 przęseł płotu oraz otwarcia bocznych skrzydeł głównego wyjścia. Zadanie to w normalnych warunkach bardzo proste tutaj okazało się bardzo trudne. Ciała przyparte do płotu na całej jego wysokości oraz liczne ręce uczepione jego elementów uniemożliwiały użycie sprzętu mechanicznego w tym również piły do cięcia metalu" Postanowiono wyłamać plot łomami. Czas naglił, bo pożar coraz gwałtowniej się rozprzestrzeniał, w hali stawało się coraz bardziej gorąco, O czym świadczyły reakcje znajdujących się tam osób. Strażacy, którzy otrzymali zadanie wyłamania płotu, wyszukiwali miejsca, gdzie można było przyłożyć łom bez obawy zranienia ludzi. Często zachodziła potrzeba oderwania od płotu rąk i przytrzymania ich na czas pracy łomem. Na szczęście spawy łączące ramy ze słupkami nie byty mocne. Wyrwanie przęseł sprawiło, że kłębowisko ciał nacierane nieustannie przez tych, którzy byli wewnątrz hali obsunęło się na tory tramwajowe, rozlułşniło się. Powstały warunki do ewakuacji poszkodowanych.
Strażacy, którzy otrzymali rozkaz otwarcia bocznych skrzydeł głównego wyjścia, mieli również bardzo trudne zadanie. Potężnych krat nie byli w stanie wyrwać łomem, a użycie piły utrudniali ludzie leżący obok lub uczepieni krat. Najprostszym rozwiązaniem było przecięcie kłódki, którą zamknięto kraty. Nie można było jednak do niej podejść, bo znajdowała się od wewnątrz hali i przyciśnięci byli do niej ludzie napierani przez ogarnięty paniką tłum z tyłu. Postanowiono więc wyciąć pręty w górnej części kraty, nad leżącymi ludłşmi.
Po wycięciu pierwszego pręta i odchyleniu go, powstałym otworem zaczęli wyskakiwać poszkodowani. Dalsze operowanie piłą stało się niemożliwe. Przybyły na teren działań dowódca akcji widząc taką sytuację oraz wiedząc, że od strony stoczni działania gaśnicze i ratownicze podejmują siły miejscowej ZSP podjął decyzję, aby wszystkie siły i środki przybywające pod halę od strony ul. Jana z Kolna przystąpiły do ewakuacji poszkodowanych.
Ciężej poszkodowanych przenoszono na trawnik znajdujący się po przeciwnej stronie ul. Jana z Kolna. Na początku akcji była to czynność niebezpieczna, ponieważ na jezdni ulicy odbywał się normalny ruch samochodowy. Policjanci będący przy akcji, początkowo zdezorientowani usiłowali wyciągnąć ludzi ze stosu ciał.
Około godziny 21.00, w pomieszczeniu usytuowanym na II kondygnacji w pobliżu głównego wyjścia z hali, nastąpiła eksplozja. Posypało się szkło ze zbitych szyb. Szybkość cząstek szkła była tak duża, że poodbijały one lakier na samochodzie pożarniczym stojącym w odległości około 10 m od hali. Huk eksplozji jak gdyby poruszył leżących ludzi. Niektórzy z nich w przypływie energii wywołanej lękiem podjęli próby wyzwolenia się o własnych siłach. Udało się to tylko nielicznym.
Około godziny 21.12 na teren akcji przyjechała pierwsza karetka pogotowia ratunkowego z Portowej Straży Pożarnej "Florian". Otoczyła ją grupa poszkodowanych, przeważnie dzieci. Załoga karetki widząc dużą liczbę osób wymagających pomocy medycznej wezwała przez radiostację centralę Miejskiego Pogotowia Ratunkowego, prosząc o zadysponowanie dużej liczby karetek. Na noszach ułożono przyniesioną przez strażaków ratowników dziewczynkę, która była w stanie omdlenia, z licznymi poparzeniami twarzy, rąk i tułowia. Do karetki zabrano jeszcze 6 dzieci będących w stanie szoku, z poparzonymi twarzami i rękoma. Poparzenia zabezpieczono jałową gazą, a dziewczynce na noszach dodatkowo podawano tlen. Chorych przetransportowano do Szpitala Wojewódzkiego. Tak rozpoczęło się rozwożenie chorych do 11 szpitali Trójmiasta.
Część ludzi wydobytych z kłębowiska nie odniosła obrażeń. Ci o własnych siłach oddalili się z miejsca tragedii. Dużo ludzi było poparzonych, potłuczonych, ze złamaniami. Tych strażacy przenosili lub przeprowadzali na trawnik, skąd byli zabierani przez karetki, radiowozy, taksówki i inne przygodne samochody i przewożeni do szpitali. Po "rozebraniu" stosu ciał na chodniku okazało się, ze pod samym murkiem siatki leży kilkunastoletnia dziewczyna. Nienaturalne skręcenie ciała pozwalało sądzić, ze jest połamana i ma uszkodzony kręgosłup. Po przeniesieniu jej na trawnik, lekarz stwierdził zgon.
Około godziny 21.12 główne wyjście z hali zostało udrożnione. Osoby znajdujące się jeszcze za bramą po stronie hali mogły już spokojnie wyjść. Były one jednak tak zestresowane, że biegały wzdłuż otwartej bramy, parzone coraz bardziej gorącymi gazami pożarowymi i nie zauważały, że zrobienie dwóch kroków w bok oznacza ratunek. Dowódca akcji wprowadził więc za bramę kilku strażaków w aparatach izolujących, którzy wyprowadzili tych ludzi na zewnątrz. Niektórymi wystarczyło potrząsnąć, aby wrócili do siebie i wskazać im drogę wyjścia z hali
W chwilę po ewakuowaniu wszystkich osób zgromadzonych przy głównym wyjściu runął dach hali. Była godzina 21.14. Znacznie wcześniej, bo o 21.04, kierownik akcji ratowniczej planując działania gaśnicze zażądał od RSK wezwania służb miejskich w celu wyłączenia spod napięcia trakcji tramwajowej i zasilania energetycznego obiektów oraz wyłączenia sieci gazowej w miejscu akcji.
https://www.youtube.com/watch?v=SzXcjAqbw1o
Golden Life - Oprócz błękitnego nieba
Gdańsk: 17 lat temu podczas koncertu Golden Life wybuchł pożar w hali stoczni. Zginęło 7 osób Data dodania: 2011-11-24 08:55:21 Ostatnia aktualizacja: 2011-11-24 09:52:12
Czytaj więcej: http://www.dziennikbaltycki.pl/artykul/475669,gdansk-17-lat-temu-podczas-koncertu-golden-life-wybuchl-pozar-w-hali-stoczni-zginelo-7-osob,id,t.html?cookie=1
1. (1994) Pożar w hali Stoczni Gdańskiej - YouTube
www.youtube.com/watch?v=6I1oxsB_iSk
20 lis 2009 - Przesłany przez: zwierzaqgdansk
Pożar wybuchł podczas koncertu zespołu Golden Life z okazji nagród ... Koncert zabezpieczała Zakładowa ...
https://www.youtube.com/watch?v=6I1oxsB_iSk
(1994) Pożar w hali Stoczni Gdańskiej
Przesłany 20 lis 2009
24 Listopada 1994 r w Gdańsku przy ul Jana z Kolna. Reportaż o tej tragedii z cyklu "Z Archiwum Telewizji Gdańsk", wyemitowany 5.05.2009 r w TVP Gdańsk.
Pożar wybuchł podczas koncertu zespołu Golden Life z okazji nagród MTV. Na ten koncert wybrało się wielu nastolatków, pamiętam iż ja również chciałem iść. Jednak nikt nie spodziewał się że na trybunie wybuchnie pożar. Koncert zabezpieczała Zakładowa Straż Pożarna - Stoczni Gdańskiej. Tuż po 18-stej dodatkowo na posterunku asystencyjnym pojawił się GBA 2.5/16 - Star 244 z pięcio-osobową obsadą.
20:55 Dowódca posterunku zgłasza do punktu alarmowego zakładowej straży pożarnej fakt powstania pożaru. Minutę później na miejsce wysyłane zostają GCBA 6/32 - Jelcz 004, SLRt - Lublin i zostaje powiadomione Rejonowe Stanowisko Kierowania PSP w Gdańsku.
20:58 Dojazd wozów ZSP Stocznia Gdańska. Jak się okazało czynne jest tylko jedno wyjście z płonącej hali, ludzie się tratują, dochodzi do wielkiej paniki, tuż przed budynkiem obok torów cały chodnik ludzi splątanych między sobą. Do północy przybywały kolejne zastępy - ciężkie i średnie, podnośniki i wozy nie tylko z Gdańska ale i z Sopotu, Gdyni, Rumi.
21:14 Walił się dach hali.
23:00 Pożar hali ugaszony, jednak żywioł objął pomieszczenie biurowe i magazynowe.
02:28 Przyjazd grupy operacyjnej KG-PSP i KW-PSP Toruń.
7:35 Kończą się ostatecznie działania strażaków i ratowników. Bilans:
Użyto 33 samochodów pożarniczych (92 osoby).
20 pojazdów z PSP i 13 od zakładowych straży pożarnych.
Podziękowania dla Jacka (Jacas21) Lesia za udostępnienie książki wydanej po tym pożarze, dzięki tobie opis by nie powstał.
· Kategoria
· Licencja
- Standardowa licencja YouTube
Przesłany 11 cze 2011
Golden Life - Oprócz błękitnego nieba
Daria Jankiewicz Prześlij Drukuj Dodaj komentarz Kiedy 17 lat temu w hali Stoczni Gdańskiej, przy ul. Jana z Kolna, rozpoczynał się koncert znanego trójmiejskiego zespołu Golden Life, nic nie wskazywało, że skończy się on tragicznie. Publiczność bawiła się znakomicie. Muzycy promowali swoją najnowszą płytę, a koncert połączony był z bezpośrednią transmisją satelitarną z Berlina z rozdania nagród MTV. W sumie bawiło się na nim około 700-800 młodych ludzi. ZOBACZ ARCHIWALNE ZDJĘCIA z pożaru w hali Stoczni Gdańskiej Około godziny 21, czyli niecałą godzinę po tym jak zespół wszedł na scenę, zaczęły płonąć materace składowane pod trybuną. Publiczność się tym jednak nie przejęła, traktując to jako dodatkowy efekt świetlny. Pożar bardzo szybko się jednak rozprzestrzeniał i chwilę później paliły się już kurtyny oraz drewniany dach. Największa panika wybuchła jednak wtedy, kiedy zgasło światło. Wszyscy rzucili się do wyjścia. Sprawna ewakuacja okazała się jednak niemożliwa. Z pięciu możliwych wyjść z hali tylko trzy okazały się czynne. Pozostałe były zamknięte na kłódkę. Gdańsk: Obrońcy w procesie pożaru Hali Stoczni - oskarżeni kozłami ofiarnymi Wyjście główne było otwarte tylko częściowo, bo z dwóch stron ograniczała je krata. To właśnie tam rozegrały się iście dantejskie sceny. Uczestnicy koncertu, chcąc się wydostać na zewnątrz, tratowali innych. Kolejny problem pojawiał się po wydostaniu z hali. W bliskiej odległości znajdował się bowiem prawie dwumetrowy płot. Straż pożarna, która przyjechała na miejsce, zanim zaczęła gasić pożar, musiała najpierw udrożnić drogi ewakuacyjne. Akcja wyprowadzenia uczestników koncertu trwała około 20 minut. W tym czasie temperatura w hali sięgała tysiąca stopni Celsjusza. Gdańsk: Pożar hali stoczni - wyrok odroczony W wyniku pożaru w Stoczni Gdańskiej zginęło w sumie siedem osób, w tym dwie na miejscu, a kilkaset osób zostało mocno poparzonych. Poszkodowanych rozlokowano we wszystkich gdańskich szpitalach. Ci, którzy byli w najgorszym stanie, zostali przewiezieni do Specjalistycznego Szpitala Leczenia Oparzeń w Siemianowicach Śląskich. W czasie śledztwa prokuratura ustaliła, że przyczyną pożaru było podpalenie. Jego sprawcy lub sprawców do dziś nie udało się jednak ustalić. Gdańsk: Jest wyrok w sprawie pożaru hali Stoczni. Organizatorzy niewinni, kierownik hali - 2 lata w zawieszeniu Rok temu zakończył się natomiast proces sądowy, w wyniku którego ówczesny kierownik hali Stoczni Gdańskiej usłyszał wyrok dwóch lat więzienia w zawieszeniu na cztery lata. Prokurator zarzucał mu nieumyślne spowodowanie tragedii. Zdaniem sądu, jego obowiązkiem było zapewnienie osobom przebywającym w hali bezpieczeństwa i możliwości ewakuacji z obiektu. Organizatorzy koncertu oraz komendant straży pożarnej Stoczni Gdańskiej zostali uniewinnieni. Sześć lat temu żona jednego z muzyków napisała piosenkę w hołdzie ofiarom tragedii w Stoczni Gdańskiej, a grupa Golden Life nagrała utwór pt. "24.11.94", który szybko stał się hitem numer jeden trójmiejskich rozgłośni radiowych. Przed budynkiem, w którym się rozegrała tragedia, stanęła zaś tablica z fragmentem tekstu piosenki "Życie, choć piękne, tak kruche jest". Urzędnicy już nie pamiętają o pożarze w hali stoczni
Czytaj więcej: http://www.dziennikbaltycki.pl/artykul/475669,gdansk-17-lat-temu-podczas-koncertu-golden-life-wybuchl-pozar-w-hali-stoczni-zginelo-7-osob,id,t.html?cookie=1
https://www.youtube.com/watch?v=JqDWrsBWBhw#t=117
Golden Life - 24.11.94
Przesłany 8 paź 2006
Golden Life i przyjaciele dla ofiar pożaru
www.tygodnikprzeglad.pl/na-poczatku-byl-krzyk-ogien/
Na początku był krzyk i ogień
Na początku był krzyk i ogień
Połączył ich pożar w hali Stoczni Gdańskiej. Wzięli ślub
Nazywają siebie parą pożar-pożar, bo gdyby nie tragedia w hali stoczni osiem lat temu, pewnie nigdy by się nie poznali. On i ona, Agnieszka z Pruszcza Gdańskiego i Marko z Gdyni. W samym momencie katastrofy nawet nie wiedzieli o swoim istnieniu, nie spotkali się też w szpitalu – Marko leżał w Siemianowicach na Śląsku, a Agnieszka w Trójmieście. Po raz pierwszy zobaczyli się rok po pożarze, w podbydgoskim Szteklinie na wyjeździe poparzeńców. Przemknęły wtedy Markowi przed oczami zielone martensy Agnieszki, zielone buty jak sen, jedyny punkt zaczepienia. A potem była jeszcze ostatnia pożegnalna dyskoteka. Zostali sami na sali, bo wszyscy już się dobrali w pary. Gdy on poprosił ją do tańca, odmówiła, tylko popatrzyła mu w oczy i coś się z nim stało. Już wówczas poczuł, że jest mu pisana. Żadna tam superlaska, zwyczajna dziewczyna w rozciągniętym swetrze, bez makijażu, z krótkimi włosami, trochę zahukana, niepewna, jeszcze dziecko.
Przez następny rok ciągle się mijali w przelocie na integracyjnych spotkaniach z psychologami, adwokatami i lekarzami. Zaczął już nawet powoli ją zapominać, gdy zadzwonił ktoś ze Stowarzyszenia Osób Poparzonych w Hali Stoczni i zaproponował wyjazd do Pragi. Poszedł, sprawdził listę i na rezerwowej zobaczył jej nazwisko. Gdy wsiadł do autobusu, już tam była, sama, na siedzeniu pod oknem.
Po Pradze nie umiał bez niej żyć. Kiedy pojechała z klasą do Francji, stęskniony wyjechał jej naprzeciw. Pociąg złapał w Laskowicach Pomorskich i przeszukał cały, przedział po przedziale. Gdy ją w końcu odnalazł, nawet się nie zdziwiła, tak jakby zdarzyła się najoczywistsza rzecz na świecie.
Przez następny rok spotykali się już systematycznie o 6.30 rano na przystanku kolejki w Gdyni-Orłowie. W pogodę i niepogodę spacerowali nad morzem, przysiadali na ławkach i rozmawiali. Potem on odprowadzał ją na godz. 8 do liceum plastycznego i pędził do swoich obowiązków. Zaś w weekendy wpadali do Cafe nr 5 w Sopocie. Mieli tam swój ulubiony pokoik ze stołem, świecą i kubkiem gorącej herbaty. Dziś też chcieli mnie tam zaprosić, ale lokal, jak na złość, był zamknięty.
Oswajanie koszmaru
Agnieszka uważa, że miała wiele szczęścia, ponieważ przerażony tłum wyniósł ją na zewnątrz płonącej hali niczym piórko. Ściśnięta tak, że nie mogła oddychać, płynęła w powietrzu, a wokół krzyczeli, płakali, wyli, histeryzowali ludzie, wyciągając błagalnie ręce, z których skóra schodziła jak papier. Ogromny podmuch ognia, tuż przy wyjściu, rzucił ją na trawnik, pozbawiając na chwilę przytomności. Obudził ją wilgotny chłód trawy i pierwszy, swędzący, nieprzyjemny ból. Machinalnie zdjęła z puchnących palców pierścionki i podeszła do stojącej taksówki, mówiąc: \”Do Pruszcza, proszę\”, ale kierowca zawiózł ją do lekarza.
Gdy ona z popalonymi na filc, śmierdzącymi włosami siedziała na korytarzu stoczniowego szpitala, z jego okien wciąż mogła obserwować płonącą halę. W tym ogniu gdzieś był Marko. Pożar zastał go na środku sali. Nie zdążył nawet dobiec do drzwi, gdy paliły się już ściany i sufit. Przerażony tłum powalił go na podłogę i pewnie by zadeptał, gdyby ktoś nie krzyknął, że trzeba się odsunąć, gdyż na ziemi leżą ludzie. Ten jeden, anonimowy, wielki głos uratował mu życie… Potem pamięta jeszcze tylko strażaka, który przecinał kraty piłą, a uwięzieni ludzie panikowali, że lecące spod niej iskry spotęgują ogień. Jakiś człowiek w rozpaczy przebiegł mu dosłownie po głowie, zrywając czapkę. Gdzieś zgubił zegarek, którego gumowy pasek się stopił, zostawiając na przegubie wypalony ślad. Wywleczony w ostatnim momencie, półprzytomny, w policyjnej nysce trzymał na kolanach zaczadzoną dziewczynkę, wątłą, kruchą, z kręconymi blond włosami, bez żadnego skaleczenia, piękną jak śpiąca lalka…
Chociaż zaraz po tragedii psychologowie, terapeuci i lekarze nalegali, oni nie potrafili o tym mówić. Skupiali się raczej na teraźniejszości, na opatrunkach, przeszczepach, rehabilitacji, bólu. Marko przeszedł aż pięć poważnych operacji i 70 zabiegów. Przez dwa lata nosił na rękach specjalne rękawiczki uciskające. Z młodego, sprawnego chłopaka nagle został inwalidą (dziś III grupy, bez prawa do świadczeń), a mimo to nie tragizował. Tragizowali zdrowi. Bywało, że rozhisteryzowane matki wpadały na oddział i krzyczały do córek: \”Jezu, jak ty wyglądasz, włosy masz całe popalone, twarz zeszpeconą! Jak ty będziesz dalej żyć?!\”. Jedna z nich zarządziła nawet, by jej latorośli rozczesano włosy pod narkozą. Lekarze też nie zawsze umieli ukryć przerażenia. Agnieszka pamięta, że podczas zmiany opatrunku jej doktor zawsze odwracał głowę, aby nie patrzeć.
– Dziś mógłby już spojrzeć – śmieje się, wyjmując z rękawiczek dłonie bez żadnej blizny. Marko też pokazuje swoje, choć są pokancerowane, zaczerwienione i szorstkie.
– Ten pieprzyk przeniesiono mi z uda razem z płatem skóry – żartuje zawadiacko.
To, że teraz tak swobodnie o tym rozmawia, jest zasługą swoistej terapii, jaką przeszli razem z Agnieszką. Dopiero po trzech latach od pożaru, gdy już się dobrze nawzajem poznali, zaczęli ostrożnie analizować tamte emocje. Najpierw było jedno słowo, jakieś luźno rzucone wrażenie, potem słowa zaczęły łączyć się w zdania. Powoli, mozolnie oswajali zamknięty w sobie koszmar.
– Może to niesamowite – mówią – ale przełom nastąpił dopiero rok temu, gdy zaproszono nas do telewizyjnej audycji. Razem z ekipą pojechaliśmy na miejsce tragedii i chociaż byliśmy tam wiele razy, dopiero wówczas wydarzyło się coś naprawdę. Nagle cały świat przestał istnieć, nie widzieliśmy ani kamer, ani dziennikarzy, byliśmy tylko my, nasz strach, nasz ból, nasze przerażenie i nasza bezradność, która nam obojgu od pożaru sznurowała usta. To była nasza wizja lokalna, tylko my znamy jej prawdziwą wagę.
Wreszcie razem
Pierwszy raz Marko oświadczył się Agnieszce zaraz po maturze, ale odprawiła go z kwitkiem. Potem systematycznie ponawiał próby, nie zrażając się kolejnymi odmowami. W tym czasie wzajemnie uczyli się siebie. To dzięki niej zrobił wieczorową maturę, kupił komputer i zainteresował się grafiką. To ona wprowadzała go w świat sztuki, wcześniej mu nieznany. On w zamian obwoził ją na swoim czarnym motorze po całej Polsce, zapraszał na dyskoteki i do kina. Powtarzał, że jest piękna, a ona rozkwitała z dnia na dzień.
Kiedy latem tego roku wreszcie zgodziła się na małżeństwo, najpierw był wniebowzięty, a potem się zdenerwował. Z ceremonii ślubnej najbardziej pamięta to zdenerwowanie, kiedy biegał po zakrystii. Uspokoił się dopiero, gdy dosiadł swojego czarnego suzuki, a welon Agnieszki płynął mu nad głową niczym biała chmura.
W podróż poślubną wybrali się do Grecji, oczywiście motorem. Pokazują mi opasły album, w nim zdjęcia z dzikich biwaków, plaż i opuszczonych pasterskich chat. Nie stać ich było na wytworne hotele z basenem i sauną. Zresztą nawet o nich nie marzyli.
Niedługo po powrocie Marko został zwolniony z zakładu pracy chronionej, gdzie pracował jako monter urządzeń wentylacyjnych. Nawet nie dano mu czasu do namysłu, decyzja zapadła z dnia na dzień. Nieoczekiwanie trafił na bruk z górą niezapłaconych rachunków, z wakacyjnymi długami i studiującą żoną na utrzymaniu. Po pierwszym załamaniu wziął się w garść i dosłownie cudem znalazł nowe zajęcie w małej firmie poligraficznej, właśnie jako grafik. Chociaż pracuje od świtu do nocy i zarabia zaledwie tysiąc złotych, nie narzeka, bo zawsze mogłoby być gorzej. Tego dystansu wobec przeciwności losu nauczyła go przeżyta tragedia.
77. miesiąc
\”Życie tak piękne, choć krótkie jest\”, śpiewał potem zespół Golden Life, w jednej z piosenek poświęconej ofiarom pożaru w hali stoczni. Dla kogoś, kto nie przeżył żadnego koszmaru, te słowa mogą wydawać się banalne. Lecz dla Agnieszki mają niezwykły ciężar.
– Kiedy szłam na ten \”pożar\”, wspomina, strasznie się zadręczałam, że nie zdążę wykonać projektów do szkoły, a potem w szpitalu, gdy sobie o tym przypomniałam, zachciało mi się śmiać z samej siebie, że mogłam się przejmować takimi głupstwami…
Przeżyty koszmar nie tylko ich połączył, ale też nadał ich życiu inne, istotniejsze punkty odniesienia. Pamięć tamtej pułapki wyzwoliła w nich potrzebę przestrzeni. Kochają rozległe krajobrazy, motocykl, wiatr we włosach i umykający spod kół asfalt. Za rok, dwa, gdy odłożą trochę pieniędzy, chcą pojechać do Hiszpanii, ale najbardziej marzą o Stanach. – Przejechać taką niekończącą się autostradą przez prerię, to byłoby coś – wzdychają zachwyceni. Nawet swoje mieszkanie tak urządzili, by nie przytłaczało ich nadmiarem. Szafy w ścianach, żadnych półek, bibelotów, przesady, tylko lustra \”powiększające\” rozmiary ich kawalerki.
W życiu są minimalistami. Nie mówią o karierze, pieniądzach ani luksusie. Potrafią cieszyć się drobiazgami. Zwłaszcza we wzajemnych relacjach pielęgnują szczegół. Swoje bycie razem liczą miesiącami, mija właśnie 77. miesiąc ich znajomości. 12. dnia każdego miesiąca na pamiątkę pierwszego spotkania robią święto, obdarowując się nawzajem. Wystarczy jabłko, czekolada, a gdy skromne finanse pozwolą – wypad do kina czy do ulubionej kawiarenki. Dzisiaj Marko zdumiał Agnieszkę po raz kolejny, zostawiając jej na stole liścik, a wiadomo, że nie cierpi pisać.
Oboje nie znoszą też fanfaronady, przesady, pompy. Pewnie dlatego nie wzięli udziału w tegorocznej mszy w kościele św. Brygidy, poświęconej ósmej rocznicy pożaru hali stoczni.
– Bez naszej zgody w ostatnim momencie przeniesiono uroczystość z godz. 18.30 na 11 rano, psując w ten sposób cały klimat spotkania – mówią zdenerwowani. – Tymczasem on był najważniejszy, zawsze potem szliśmy do pubu, aby powspominać, pogadać, zobaczyć innych. Niepotrzebne nam widowisko z zatrzymywaniem ruchu, gapiami, VIP-ami, kamerami, bo to pozór, tym boleśniejszy, im więcej wokół nas obojętności.
Chociaż świat pamięć ma krótką, w nich do końca żyć będzie cień tamtej tragedii.
– Przez kilka lat pracowałem nad tym, aby Agnieszka wreszcie zaczęła się uśmiechać – mówi Marko w zamyśleniu, patrząc na żonę. A ta tylko kiwa głową, przyznając, że już nie potrafi śmiać się jak dawniej z byle czego.
Helena Leman
Ramka:
Pożar w hali stoczni wybuchł 24 listopada 1994 r. tuż po koncercie rockowej grupy Golden Life. Poparzonych zostało ok. 300 osób, a siedem straciło życie. Od początku podejrzewano podpalenie. Jednak do tej pory nie ustalono sprawcy.Zarzuty postawiono jedynie odpowiedzialnym za zapewnienie bezpieczeństwa. Sprawą zajął się gdański sąd. Jednak dwukrotnie zawieszano postępowanie, raz z powodu choroby oskarżonego, drugi raz z powodu zatrzymania jednego z sędziów za jazdę po pijanemu. Niedawno proces wznowiono. Niektórzy poszkodowani sami wystąpili do sądu, ubiegając się o odszkodowanie. Występujący w reportażu Marko Wasilewski procesował się sześć lat.
Płonie hala produkcyjna na terenie stoczni Gdańskiej | Aktualności
wolnapolska.pl489 × 325Wyszukiwanie obrazem
Strawiona pożarem hala znajduje się tuż obok szczątków tej, która spłonęła 24 listopada 1994 roku podczas koncertu grupy Golden Life.
NIEZNANI SPRAWCY
W czasach niepokoju uważajcie KOCHANI, NA SIEBIE, NA BLISKICH, NA SĄSIADÓW i OTOCZENIE.
ŻYCIE CHOĆ PIĘKNE TAK KRUCHE JEST...
Komentarze
Pokaż komentarze