V KOLUMNA - Od wytartych stołków ze sakju na Dworcowej w Gdańsku

i Grunwaldzkiej 8 -

Gdańsk Orunia z lat 80-tych ubiegłego wieku, gdy życie toczyło się na podwórkach i klatkach schodowych, wokół sznurków z praniem i trzepaków, gdy był jeden telefon na kilka ulic, a dzieci nie bały się mafioza – wspomnienia mieszkańców Sandomierskiej i Żuławskiej. Dziś część pierwsza - kamienice i domki jednorodzinne.
//Długie, kto nie ma czasu, nie czyta//

Na taborecie przy parapecie.

- U nas nawet domków jednorodzinnych nie trzeba było. Z jednej strony mieliśmy wejście do klatki, no i główna ulica, a z drugiej podwórko. Jakieś dziesięć metrów i były komórki. I my naprawdę żeśmy tam biesiadowali - spotykam się z wychowankami ulicy Sandomierskiej.

- W piżamach, nie w piżamach... my mieszkaliśmy na parterze, więc to u nas kawa zawsze jechała, bo najłatwiej. Te partery były takie niskie, więc moja mama w oknie, a z drugiej strony na ławkach sąsiadki. I było kawkowanie. I tak się zaczynało dzień. A wieczorem było radio wystawiane, jakiś jamnik na okno... I grill.

MOTTO

potem przyszli politycy w stylu Janusza Lewandowskiego

Noblista Lech Wałęsa i arcybiskup Tadeusz Gocłowski -otwarzyl dla nich wielki świat polityki

Strach ma wielkie oczy.

- A o Bananie państwo słyszeli? O postrachu oruńskim naszym? On był znany gdzieś dalej, Stogi itp., to nie był wiek, żeby się interesować mafią, ale gdzieś tam wychodzi po latach, że jakaś mafia była. Był Banan, wszyscy wiedzieli kto to jest Banan, że to jest taka szycha nad szychami. Każdy znał jego i jego samochód i wiedział, że to pięć metrów trzeba dookoła, żeby nie zakurzyć samochodu, więc Banan go nie zamykał. Bo kto w ogóle odważy się podejść za blisko. No i zostawił samochód otwarty na Sandomierskiej. A na Sandomierskiej była też taka patologiczna rodzina. Ich dzieciaki miały lat, nie wiem, siedem, pięć, wpakowały mu się do samochodu, zapieprzyły kasę i poszły! Z tego wszyscy lali, jak Banan szukał tych dzieciaków, które okradły mafioza. Dzieci okradły mafioza! Złapał je u Sklepowej, bo u Sklepowej dzieciaki wydawały pieniądze na lody.

*"Garażowa" telewizja oruńska, która jako pierwsza prywatna otrzymała koncesję na nadawanie.

__________________

Jest to część wywiadu przeprowadzonego w ramach Historii po Oruńsku. Zamieszczam go tutaj z pominięciem nazwisk i drobnymi zmianami uniemożliwiającymi identyfikację. Następna część to opowieść chłopca z bloków

Wiejska Baba z Duszą, co usłyszy to opowie.

Przecież to nasz Januszek ten Komisarz od Kasy z Eurokolchozu.

VOLKSDOUTSCHE ??? czy CHABAD ???

ALE MU PIÓRA WYROSŁY - V KOLUMNA !

http://www.tvn24.pl/polska-i-swiat,33,m/niemcy-finansowali-partie-tuska,423033.html

Niemcy finansowali partię Tuska? Źródło: tvn24 Niemcy finansowali partię Tuska? Paweł Piskorski wraca do przeszłości i ujawnia, że pierwsza partia Donalda Tuska - Kongres Liberalno-Demokratyczny - przyjmowała pieniądze od niemieckich chadeków. (http://www.tvn24.pl)

Niemcy finansowali partię Tuska? Paweł Piskorski wraca do przeszłości i ujawnia, że pierwsza partia Donalda Tuska - Kongres Liberalno-Demokratyczny - przyjmowała pieniądze od niemieckich chadeków. Ta informacja część sceny politycznej elektryzuje, u części wywołuje uśmiech politowania. Padają bowiem pytania dlaczego Piskorski, niegdyś prominentny działacz PO, o rzekomych nielegalnych machinacjach przypomniał sobie teraz, przed kolejnymi wyborami. (http://www.tvn24.pl)

ZAKAZ USTAWOWY FINANSOWANIA FUNDACJI I STOWARZYSZEŃ ZE ŹRÓDEŁ ZEWNĘTRZNYCH I DONATORÓW TYPU SOROS , FUNDACJA ADENAUERA!

bIEG WYDARZEŃ JEST TAK SZYBKI A I ZAGROŻENIA DLA BYTU PAŃSTWA RZECZYPOSPOLITEJ OGROMNE !

Image result for paw

Proszę wybaczyć, że wyjatkowo zabieram głos poza ustaloną kolejnością.

Od wytartych stołkow na Dworcowej i Grunwaldzkiej w Gdańsku

ALE MU PIÓRA WYROSŁY.

CO ZA PTAK CO SRA WE WLASNE GNIAZDO !!!

http://niezalezna.pl/55478-utrzymanki-niemieckiego-rzadu-nieustajace-zrodlo-pieniedzy

ON NAS POUCZA - SPECJALISTA OD WIZERUNKU I MANIPULACJI

WYZNANIE WIARY ?

ale mu pióra wyrosły

http://fakty.interia.pl/polska/news-po-wspolpraca-ws-miedzynarodowych-z-rzadem-szydlo-niemozliwa,nId,2023774

PO: Współpraca ws. międzynarodowych z rządem Szydło - niemożliwa

20 minut temu
Aktualizacja: 8 minut temu

Współpraca z rządem premier Beaty Szydło w sprawach międzynarodowych nie jest możliwa, bo nie jest uczciwym partnerem - oświadczyli politycy PO. Powtórzyli, że jeśli prezydent nie podejmie postulowanych przez nich działań ws. TK poprą rezolucję PE wzywającą Polskę do przestrzegania konstytucji.

Janusz Lewandowski

/Maciej Łuczniewski /Reporter

Europoseł PO Janusz Lewandowski podkreślił podczas konferencji w Sejmie, że polityka zagraniczna powinna być polem współpracy między rządzącymi, a opozycją, co nie było możliwe w ostatnich latach, bo - jak stwierdził - prezes PiS Jarosław Kaczyński jako lider "uprawiał opozycję antypaństwową". Jako przykład podał projekt rezolucji podpisany przez polityków PiS z listopada 2014 dot. nieprawidłowości w wyborach samorządowych.

- Nasza dobra wola, żeby wspólnie czuwać nad wizerunkiem Polski obracana jest w próbę wciąganiaPlatformywe współodpowiedzialność za niszczenie demokracji w Polsce. Na to nie ma zgody - powiedział Lewandowski. Według niego, ze strony obecnie rządzących "mamy do czynienia z propagandą na użytek krajowy, a nie próbą rozwiązania problemów, które zagęszczają się wokół Polski".

"Kuriozalna propozycja premier Szydło"

Lewandowski mówił również o wtorkowym wystąpieniu premier Szydło w PE podczas debaty dot. sytuacji w Polsce. Ocenił, że "był w nim czytelny fałsz w opisie sytuacji wewnętrznej w Polsce i równie czytelne uniki na konkretne pytania". "Kuriozalną" nazwał Lewandowski propozycję przedstawioną przez premier Szydło ws. Trybunału Konstytucyjnego, by ośmiu z 15 sędziów TK wskazywała opozycja. Jak zaznaczył, w ten sposób Trybunał byłby "traktowany jak partyjny podział łupów".

- Po naszych doświadczeniach chciałbym oświadczyć: współpraca z rządem pani premier Szydło w kwestiach międzynarodowych nie jest możliwa, bo nie jest uczciwym partnerem - powiedział Lewandowski.

Europoseł dodał, że PO udało się przekonać frakcję PE, do której należą europosłowiePlatformy, czyli Europejską Partię Ludową, żeby ewentualną rezolucję ws. Polski odroczyć na dwa tygodnie. - Ale co się uciecze, to nie odwlecze - dodał.

Z kolei poseł PO, b. minister sprawiedliwości Borys Budka ocenił, że na forum PE i polskiego Sejmu "padły z ust Beaty Szydło nieprawdziwe słowa". - Zapewnianie o tym, jakoby w tej kadencji nie doszło do złamania konstytucji jest zaklinaniem rzeczywistości i oczywistą nieprawdą - stwierdził.

"PO liczy, że prezydent Andrzej Duda wykona wreszcie wyroki TK"

Poseł PO zaznaczył, że do tej pory prezydent Andrzej Duda nie odebrał przysięgi od trzech sędziów TK, którzy - co potwierdziło orzeczenie TK - zostali legalnie wybranych w październiku 2015 r. przez poprzedni Sejm.

Budka powtórzył czwartkową deklarację PO złożoną po spotkaniu szefów klubów z premier Szydło. - PO liczy, że prezydent Andrzej Duda wykona wreszcie wyroki TK (...) Jeżeli do tego nie dojdzie PO będzie popierała rezolucję PE, która będzie wzywać rząd i prezydenta do powrotu na ścieżkę legalizmu i poszanowania podstawowych wartości konstytucyjnych - powiedział posełPlatformy.

Czytaj więcej na http://fakty.interia.pl/polska/news-po-wspolpraca-ws-miedzynarodowych-z-rzadem-szydlo-niemozliwa,nId,2023774#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=chrome

TAKIE BYŁY SZLACHETNE POCZĄTKI

wytarte pufy ze skaju na ulicy Dworcowej w Gdańsku

http://www.bigmin.pl/klub%20prywatnego%20przedsiebiorcy.pdf

... FRAGMENT

Gwoli pamięci, trzeba wszakże podkreślić, że Klub Prywatnego Przedsiębiorcy był pierwszą niezależną organizacją małych i średnich kapitalistów po okrągłym stole (po kwietniu 1989 r.). Stworzył struktury noszące charakter izby gospodarczej, czyli przede wszystkim nawiązywał kontakty i zbierał oferty zachodnich firm, które chciały współpracować z firmami polskimi, choćby poprzez szkolenia. Nawiązywał też najróżniejsze inne kontakty mogące służyć przedsiębiorcom, ściągał informacje o wolnym rynku i o nowym prawodawstwie gospodarczym (które częściowo opiniował). Wreszcie – współzałożył bardzo ważną dla Pomorza instytucję pod nazwą Agencja Rozwoju Regionalnego, która stała się wzorcem dla innych części Polski. Andrzej Voigt (pierwszy dyrektor biura Klubu PP): Pamiętam wszystko, jakby to było wczoraj, choć tra- fiłem do KPP zupełnie przez przypadek. Mianowicie liberałowie mieli słabość do piłki nożnej, ja zaś grywałem pół zawodowo w „Gedanii”, a także w reprezentacji Uniwersytetu Gdańskiego. Podczas jednego z meczów towarzyskich, które oczywiście były spotkaniami ludzi inaczej myślących, natknąłem się na kopiących piłkę liberałów i tak zacząłem się z nimi kolegować. Pamiętam, że z początkiem 1990 roku, gdy wiadomo już było, że moje studia na Wydziale Handlu Zagranicznego w UG (rozpoczęte w 1985 roku) powoli się kończą, dostałem propozycję, by poprowadzić biuro formalizującej się struktury pod nazwą Klub Prywatnego Przedsiębiorcy, złożonej z niepokornych „prywaciarzy”. Konkretnie, ponieważ akurat IX. Schyłek 113 szukałem swojej drogi w życiu, wystarczyła mi jedna rozmowa w pociągu z Warszawy – z Jackiem Merkelem, w obecno- ści Andrzeja Kozakiewicza – gdzie usłyszałem krótką radę: idź tam, gdzie czujesz, że jest twoje serce. I poszedłem. Pamiętam, że wtedy nie liczyły się dla mnie zarobki, tylko misja (w KPP nigdy zresztą nie byłem na etacie, lecz po prostu dostawałem wyskrobywaną co miesiąc gażę). Jako swoje „wiano” wniosłem do Klubu przyzwoitą znajomość trzech języków obcych, co się wielokrotnie przydawało m.in. przy obfitej klubowej korespondencji z różnymi stowarzyszeniami zagranicznymi. Kiedy zaczynałem swoją pracę jako dyrektor, w KPP figurowało zaledwie 27 zdeklarowanych członków tej struktury. Gdy niespełna rok później przechodziłem do pracy w Ministerstwie Przekształceń Własnościowych, Klub liczył już blisko pięć razy tylu członków. Pamiętam, że równolegle zakładałem swoje kolejne firmy handlowe, m.in. obracające sprzętem komputerowym, obuwiem czy telewizorami. Dzięki temu czułem się niezależny finansowo i mogłem być także członkiem Klubu PP, a nie tylko jego biuralistą. Prowadząc własne firmy, lepiej rozumiałem problemy prywatnych przedsiębiorców (zostałem m.in. kilkakrotnie doszczętnie okradziony, podobnie jak mia- ło to miejsce dwukrotnie w biurze Klubu). Mogę bez fałszywej skromności powiedzieć, że ponieważ byłem duchem niespokojnym, ale kreatywnym i przedsię- biorczym, w 1990 r. otrzymałem z rąk Janusza Lewandowskiego i grona tzw. liberałów-seniorów coroczną, ogólnopolską nagrodę dla najbardziej obiecującego młodego liberała. Mieliśmy wtedy bardzo dobry przegląd sytuacji w Polsce, bo Janusz Lewandowski i Jan Szomburg ostro jeździli po kraju, a urzędowali w jednym biurze z nami, pokój w pokój. Dzięki temu na bieżąco wymienialiśmy uwagi o tym, co słychać zarówno w środowiskach uniwersyteckich, jak 114 Klub Prywatnego Przedsiębiorcy w Gdańsku 1989-1992 i biznesowych. Nie przypadkiem KPP – w symbiozie z Kongresem Liberałów oraz Instytutem Badań nad Gospodarką Rynkową – wciąż uczestniczył w tworzeniu i kształtowaniu nowego polskiego prawa. A gdy minister przemysłu i handlu powołał Radę ds. Przedsiębiorczości Prywatnej, która miała przygotowywać nowe ustawy związane z samorządno- ścią gospodarczą, my również opiniowaliśmy takie projekty (ja konkretnie zostałem nominowany do tej Rady, co wzbudzało różne kontrowersje, bo miałem dopiero 24 lata). Pamiętam wspólny klubowy sylwester w 1990 roku, w sopockiej restauracji „Parkowa”, na który zaprosiliśmy Janusza Laskowskiego – wówczas gwiazdę estrady, śpiewającego m.in. słynny przebój Kolorowe jarmarki. Potem zresztą dwaj członkowie naszego KPP, Michał Górski i Tadeusz Kunda, zasponsorowali Laskowskiemu wydanie płyty. Pamiętam, że zawsze mieliśmy świetne relacje z ówczesną prezydent Gdyni Franciszką Cegielską, przez którą byli- śmy wielokrotnie zapraszani na spotkania z przemysłowcami zachodnimi, np. ze szwedzkiego Aalborga – miasta siostrzanego Gdyni. Pani Franciszka była osobą bardzo aktywną. Podobnie jak ówczesny prezydent Sopotu, Henryk Ledóchowski. Pamiętam, że niedobrą zasadą stało się od pewnego momentu zabranianie politykom prowadzenia działalności gospodarczej. Wszak marny to polityk, który nie ma realnego kontaktu z prowadzeniem własnej firmy i nie zarabia własnych pieniędzy, a czasem nie staje przed widmem bankructwa. Wszystko to są przecież składniki życia. Marian Gawrylczyk (w biurze KPP asystent ds gospodarczych): Do pracy w Klubie Prywatnego Przedsiębiorcy trafiłem w czasie, gdy powstawał. Zespół tworzący „zetatyzowane” IX. Schyłek 115 biuro Klubu składał się początkowo z trzech osób: Andrzeja Voigta, Iwony Jacaszek i mnie. Najpierw przedsiębiorcy z rezerwą podchodzili do ewentualności zrzeszania się w nowej strukturze. Jednak umiejscowienie KPP przy Stowarzyszeniu „Kongres Liberałów”, a później także, po sąsiedzku, przy Instytucie Badań nad Gospodarką Rynkową, uruchomiło takie myślenie, że prowadzona u nas działalność przestaje być fikcją i warto się angażować w tę nową izbę gospodarczą. Rolą biura Klubu było wspieranie młodych kapitalistów w prowadzeniu działalności biznesowej oraz pomoc w wyszukiwaniu partnerów – zarówno krajowych, jak i zagranicznych. Od początku powstania biura Klubu organizowaliśmy szkolenia i spotkania biznesowe, mające na celu poszerzanie horyzontów członków Klubu oraz nawiązywanie przez nich współpracy handlowej i kooperacyjnej. Chcę z całą mocą podkreślić, że członkowie Klubu PP nie byli naszymi petentami, lecz przyjaciółmi, dlatego pracowaliśmy jakby w ciągłym uniesieniu. Moje osobiste zaangażowanie sprawiało, że do wszystkich spraw klubowych podchodziłem z wielką pasją. Tym bardziej, że kończyłem pisanie pracy magisterskiej pt. Metody i warunki wspierania małych i średnich przedsiębiorstw, toteż dzięki KPP mogłem porównywać zdobywaną wiedzę teoretyczną z praktyką. Pierwszą siedzibę KPP stanowił lokal podnajmowany od Stowarzyszenia „Kongres Liberałów” (a właściwie TNOiK) w Gdańsku Wrzeszczu przy ul Grunwaldzkiej 8. Warunki były tam spartańskie, lecz atmosfera tworzenia od podstaw nowej, ważnej instytucji w wolnej Polsce powodowała, że nikt nie utyskiwał. To tam, przy Grunwaldzkiej 8, tworzony był program rozwoju przedsiębiorczości, z udziałem przyszłych wybitnych ekonomistów i polityków. Tam szlifów 116 Klub Prywatnego Przedsiębiorcy w Gdańsku 1989-1992 nabierał obecny (lato 2009) premier Donald Tusk, przejawiający nadzwyczajne zaangażowanie i wiarę w sens tworzenia zrębów nowej, demokratycznej Polski. Kiedy przenieśliśmy się do innego, obszerniejszego biura, w kamienicy przy ul Gdyńskich Kosynierów 11 w centrum Gdańska, znów zaczęliśmy urzędować wspólnie ze Stowarzyszeniem „Kongres Liberałów” oraz Instytutem Badań nad Gospodarką Rynkową. Pamiętam osoby uczestniczące przy przeprowadzce. Obok wszystkich pracowników biura Klubu, byli to działacze Instytutu –na czele z Leszkiem Pawłowiczem, Janem Szomburgiem i Januszem Lewandowskim. Nie wynajęliśmy ani jednego człowieka do pracy przy wnoszeniu mebli. Wszystko zrobiliśmy własnymi rękami i... nogami. Wtedy z dumą uznałem, że I etap został zakończony, ponieważ założyliśmy i solidarnie rozkręcamy pierwszą w Polsce izbę gospodarczą prywatnych przedsiębiorców. Gdy wszystkie biura zainstalowały się w nowej siedzibie, rozpoczęliśmy działania ze zdwojoną siłą: szkolenia, wyszukiwanie partnerów dla członków Klubu, organizowanie mitingów. A każdorazowym przedmiotem spotkań w szerszym gronie były dyskusje nad kształtem i formułą Klubu. Atmosfera współpracy między sąsiadami, czyli Klubem Prywatnego Przedsiębiorcy, Kongresem Liberałów oraz Instytutem Badań nad Gospodarką Rynkową, wciąż okazywa- ła się bardzo profesjonalna i zarazem przyjacielska. Działo się tak dzięki wyjątkowym osobowościom, przy czym do już wymienionych należy jeszcze koniecznie dodać nieodżałowanego śp. Marka Mazurkiewicza, dyrektora biura liberałów, którego uważaliśmy za duszę wszystkich trzech organizacji. KPP stwarzał możliwości rozwoju swym członkom m.in. przez to, że wśród cyklicznie organizowanych wydarzeń znajdowały się takie inicjatywy, jak Gdańskie Fora Biznesu, Gieł- dy Ofert czy Spotkania z Osobistościami (np. z premierem IX. Schyłek 117 J.K. Bieleckim). Biuro Klubu PP wykreowało kilka osób, któ- re do dzisiaj pełnią ważne funkcje. Dla przykładu: drugi dyrektor biura Klubu (ówczesny konsul honorowy Holandii w Gdańsku),Wojciech Kolańczyk, jest obecnie ambasadorem RP w Norwegii; natomiast trzeci z kolei dyrektor biura Klubu, Andrzej Jankowski, pełni dziś funkcję radcy ambasady RP w Atenach.

W roku 1988-89 służby wiły gniazdka dla przyszłych beneficjentów TRANSFORMACJII USTROJOWEJ.

Jednym z NICH był Janusz LEWANDOWSKI - konspirator a późniejszy lider MINISTER PRZEKSZTAŁCEŃ WŁASNOŚCIOWYCH. Ten od sprzedaży makaronów w Malborku - DANUTA - i likwidacji URSUSA wespól-zespół z Janem Krzyszttofem Bieleckim

"kONSPIROWAŁ" jako lider opozycji demokracyjnej w restauracji PARKOWA obok opery leśnej w Sopocie pod czujnym okiem służb, które nie wątpliwie były na sali.

Później były "WYBORY" na Uniwersytecie Gdańskim.

Wybrali samych swoich bo tak skonstruowany był KONGRES LIBERALNO_DEMOKRATYCZNY z błogoslawieństwem arcybiskupa Goclowskiego.

Nawet udało się wydać kilka pisemek po czym zbankrutowali.

Pojawił się bogaty sponsor: Fundacja Adenaeura.

http://niezalezna.pl/55478-utrzymanki-niemieckiego-rzadu-nieustajace-zrodlo-pieniedzy

Utrzymanki niemieckiego rządu. Nieustające źródło pieniędzy

Politycy związani z Platformą Obywatelską oraz z dawnym środowiskiem Kongresu Liberalno-Demokratycznego i Unii Wolności zasiadają w radach i zarządach organizacji sponsorowanych przez niemieckie fundacje. Część pieniędzy trafiających do liberałów pochodzi wprost z budżetu Niemiec - pisze „Gazeta Polska”.

Sponsorowanie Kongresu Liberalno-Demokratycznego przez niemiecką CDU, o którym napisał niedawno Paweł Piskorski, i przekazanie 132 tys. marek Władysławowi Bartoszewskiemu przez niemiecką fundację Roberta Boscha, słusznie wywołują oburzenie opinii publicznej. Niestety, to niejedyne przypadki dziwnych przepływów pieniędzy z Niemiec do środowiska polskich liberałów. Proceder ten, mający swój początek u progu transformacji, trwa do dzisiaj.

Europarady za pieniądze od Merkel?

Kluczową rolę w niemieckim finansowaniu inicjatyw środowiska polskich liberałów odgrywają tamtejsze fundacje, powiązane z partiami RFN. Chodzi przede wszystkim o Fundację Konrada Adenauera (powiązaną z CDU, partią Angeli Merkel), Fundację im. Friedricha Naumanna (związaną z FDP) i Fundację im. Friedricha Eberta („podczepioną” pod SDP).

Najaktywniejsza w Polsce Fundacja Konrada Adenauera sponsoruje m.in. Polską Fundację im. Roberta Schumana, założoną w 1991 r. i promującą ideę integracji z Unią Europejską. Współzałożycielem Fundacji Schumana był Tadeusz Mazowiecki, pierwszy premier III RP, przewodniczący Unii Demokratycznej (UD) oraz Unii Wolności (UW). Dziś w Radzie Fundatorów Fundacji Schumana zasiada m.in. senator PO Michał Wojtczak, a przewodniczącym Rady Programowej jest były poseł UD i UW Piotr Nowina-Konopka. Do 2007 r. prezesem Fundacji Schumana była zaś Róża Thun, obecna europosłanka Platformy.

Jak dowiedziała się „GP”, tylko w 2013 r. Polska Fundacja im. Roberta Schumana otrzymała z Fundacji Konrada Adenauera ćwierć miliona złotych. Przypomnijmy, że prezesem Fundacji Konrada Adenauera jest niemiecki europoseł Hans-Gert Pöttering, prominentny polityk CDU, a 97 proc. budżetu tej organizacji pochodzi z niemieckich środków publicznych. Oznacza to, że Fundacja Schumana – organizująca m.in. coroczne Parady Schumana i zrzeszająca tzw. szkolne kluby europejskie w całej Polsce – utrzymuje się w dużej mierze z pieniędzy niemieckiego rządu.

Polska Fundacja im. Roberta Schumana organizuje także od 1994 r. Polskie Spotkania Europejskie, w trakcie których przyznaje Polską Nagrodę Europejską. Wśród dotychczasowych laureatów byli m.in. dzisiejsi eurodeputowani PO Jacek Saryusz-Wolski i Danuta Hübner, były szef Unii Wolności Leszek Balcerowicz oraz „Gazeta Wyborcza”.

W 2013 r. współfinansowana z niemieckich funduszy rządowych Polska Fundacja Schumana wydała manifest, w którym czytamy:„Polska powinna wejść do strefy euro. Członkostwo będzie korzystne dla polskiej gospodarki i polskich konsumentów. Zapewni Polsce pełny wpływ na decyzje zapadające w Unii Europejskiej. Przebywanie poza eurostrefą rodzi ryzyko pozostania poza głównym nurtem decyzyjnym”.

Za pieniądze niemieckich fundacji (głównie Fundacji Adenauera) swoje projekty realizuje także Centrum Stosunków Międzynarodowych (CSM). Ten zarejestrowany w 1996 r. ośrodek zajmuje się – jak twierdzą jego założyciele – polską polityką zagraniczną i najważniejszymi problemami polityki międzynarodowej. W Radzie Programowej CSM zasiadają same liberalne tuzy, m.in. Henryka Bochniarz, Jerzy Buzek, Hanna Gronkiewicz-Waltz, Andrzej Olechowski, Dariusz Rosati, Hanna Suchocka i Jan Szomburg.

Niemieckie euro na Projekt: Polska

Niemieckie fundacje sponsorują także inne polskie organizacje, które zakładali dzisiejsi politycy Platformy Obywatelskiej. Najbardziej znaną jest Instytut Studiów Strategicznych (ISS), założony w 1993 r. w Krakowie przez Bogdana Klicha, obecnie senatora PO, a wcześniej ministra obrony. Dziś prezesem ISS jest żona Klicha – Anna Szymańska-Klich, a wśród sponsorów Instytutu znajdujemy m.in. chadecką Fundację Konrada Adenauera, liberalną Fundację im. Friedricha Naumanna oraz socjaldemokratyczną Fundację im. Friedricha Eberta. Każda z nich otrzymuje środki finansowe od niemieckiego rządu.

„Projekt: Polska to liberalne środowisko łączące ludzi, którzy wierzą, że Polska przeżywa jeden z najlepszych okresów w swojej 1000-letniej historii” – czytamy z kolei na stronie internetowej fundacji Projekt: Polska, której współzałożycielem jest Szymon Gutkowski, doradca społeczny prezydenta Bronisława Komorowskiego. 44-letni Gutkowski, będący jednocześnie przewodniczącym rady fundacji, zasłynął ostatnio jako członek zarządu firmy, która wygrała konkurs na produkcję niezwykle drogiego spotu promującego 10 lat Polski w Unii Europejskiej.

Na konto fundacji Projekt: Polska co roku wpływają pokaźne sumy z Fundacji im. Friedricha Naumanna, powiązanej z niemiecką partią FDP. Jak sprawdziła „GP”, łącznie w latach 2009–2012 Niemcy przekazali na rzecz Projektu: Polska aż 600 tys. zł. Wśród projektów współorganizowanych przez Projekt: Polska i Fundację Naumanna była m.in. antyklerykalna debata pt. „Kościół: przyjaciel czy wróg wolności?”, w której jako eksperci uczestniczyli były dziennikarz „Gazety Wyborczej” Mikołaj Lizut, były redaktor naczelny „Newsweeka Polska” Wojciech Maziarski oraz współpracowniczka skrajnie lewackiej „Krytyki Politycznej”.

Niemieckie pieniądze trafiały również do Fundacji „Klub Obywatelski”, założonej w 1998 r. przez Janusza Lewandowskiego, Leszka Balcerowicza, Hannę Suchocką, Mirosława Czecha i Tadeusza Syryjczyka. Fundacja Naumanna sponsorowała m.in. wydawane przez „Klub Obywatelski” publikacje, np. raport o edukacji gimnazjalnej oraz książkę „Polska i Unia Europejska”. Redaktorem tej ostatniej pozycji był Mikołaj Dowgielewicz, późniejszy pełnomocnik rządu Donalda Tuska ds. polskiej prezydencji w UE.

Więcej w najnowszym numerze tygodnika „Gazety Polska”