O Unii, Karze Śmierci i Jarosławie "Hamulcowym" Kaczyńskim

Zapamiętajmy tę datę. Oto, 10 października 2007, pierwszy w historii Europejski Dzień Przeciwko Karze Śmierci. Świętuje go zgodnie prawie cała Unia Europejska, za wyjątkiem sporego kraju Europy Środkowej, którego premier tak uparcie protestował, że w końcu Rada Europy wypięła się i wyznaczyła święto nie oglądając się na maruderów z Polski. Ramię w ramię z Białorusią pokazaliśmy światu, że żaden portugalski urzędas, tymczasowo szefujący Komisji Europejskiej, nie będzie nam wskazywał, jakie święto obchodzić, a jakie nie.

Szef rządu słusznie zauważył, iż mija się z celem manifestowanie solidarności z krajami które już śmiercią nie karzą. Po co obchodzić dzień przeciwko karze śmierci, skoro i tak w Zjednoczonej Europie od takiej kary dawno się odeszło. Co innego obchodzony 17 lutego Światowy Dzień Kota, celebrowany w Polsce od ubiegłego roku. Wszak wiemy, że przynajmniej jedna ważna osoba w państwie ma w domu sierściucha. A przypominanie o zasadności odejścia od kary śmierci? Nie ma sensu.

Swoim zdecydowanym NIE polski rząd pokazał wielki hamulcowy potencjał, jaki weń drzemie. Nie po raz pierwszy zresztą, na arenie międzynarodowej, skutecznie zaprezentował niebywałe zdolności w tej materii. Mniejsza z tym, że reszta pojechała dalej, jak w przypadku ustanowienia rzeczonego dnia. Dość, że udało nam się trwać w pozie niezłomnej i już nikt nie może mieć wątpliwości, czy aby nie jesteśmy podatni na sugestie i europejski „owczy pęd”.

Pozostaje tylko problem, jak logicznie wytłumaczyć Unii podjętą przez rząd decyzję, by nie narazić się na ostracyzm. Jakkolwiek bowiem by nie patrzeć, dzięki takiej właśnie postawie PiSu, wychodzimy na barbarzyńców nie nadążających za powszechnym już w Europie trendem, by o odejściu od kary śmierci mówić jednogłośnie i donośnie. A w najlepszym razie na głupków, których reprezentanci decydują się stanąć okoniem wtedy, gdy wiadomo, że nie może to przynieść żadnej rzeczywistej korzyści. Może trzeba było siedzieć cicho i pozwolić Unii ustanowić święto jednogłośnie. Lepiej – jak mawiają – milczeć i wydawać się głupim, niż coś powiedzieć i rozwiać wszelkie wątpliwości.

A jednak jest logiczne uzasadnienie dlaczego Dzień Przeciwko Karze Śmierci nie jest nam na rękę. Tego samego dnia, od lat, obchodzimy już przecież... Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego. Premier dał wyraźny sygnał – skoro z psychiką nie jest w rządzie najlepiej, pozwólcie nam załatwić ten problem jako pierwszy. Gdy kondycja się poprawi – zgodnie z logiką Jarosława Kaczyńskiego – święto przestanie być potrzebne i zrobi się wolne okienko.