a baba się z listonoszem puszcza, jak głosi stare przysłowie. Z różnych stron słyszymy, jak to Ukraina jest strategicznym partnerem (bo będziemy wspólnie organizować imprezę dla stadionowej dziczy), jak to łączą nas więzy, i chcemy się jednać, bo przecież Polaków na Wołyniu wymordowali nieznani sprawcy – małe zielone ludziki z Marsa, ewentualnie bezpaństwowi “naziści”. Próba postawienia w Warszawie pomnika ofiar masakr wołyńskich skończyła się skoordynowanym wrzaskiem ze strony “salonu” – no, można by tak wyliczać jeszcze długo i namiętnie, tylko jest to zajęcia średnio produktywne.
W tym samym czasie ekipa Juszczenki w najlepsze stawia pomniki różnym specom od czystek etnicznych, nazywa ich imionami ulice, pisze na nowo historię i generalnie próbuje budować nową ukraińską tożsamość w oparciu o OUN-UPA. Ponieważ kolejne polskie rządy – niezależnie od opcji politycznej – płaszczą się przed Kijowem jak leci i (w trosce diabli wiedzą o co) boją się nawet słowem wspomnieć o Wołyniu, spadkobiercy faszystów spod znaku tryzuba czują, że mogą sobie pozwolić na coraz więcej.
Inna sprawa że wierchuszka ukraińskiej polityki to naprawdę ciężki dramat: promienny Janukowycz (któremu za plecami dyszą prorosyjscy oligarchowie z Donbasu), uroczy Juszczenko (śmierdzący samogonem chuch niedobitków UPA) i “piękna” Julia Tymoszenko (którą w pewnym momencie ścigali listami gończymi i Rosjanie, i Amerykanie). Ale to tak na marginesie.
W każdym razie sygnał z Kijowa idzie jasny: Lachami nie ma się co specjalnie przejmować i niższe szczeble administracji biorą to sobie do serca.
http://fakty.interia.pl/swiat/news/bitwa-o-historie-kto-zabil-polakow-po...
Nie do końca w sumie rozumiem, o co się oburzają mieszkający na Ukrainie Polacy – że niby nie podoba im się określenie “ofiary lokalnych konfliktów” ? A nasz ukochany Kartofel to niby jak się wyrażał podczas spotkania z Juszczenką w Pawłokomie? Że nie wspomnę o hasłach rzucanych na festiwalu kultury ukraińskiej, nad którym Kartofel objął patronat (odżegnując się w tym samym czasie od konferencji IPN na temat Wołynia)... Tak się o was, Rodacy, troszczy wolna samorządna i tak dalej Rzeczpospolita Polska.
Zresztą, powyższy link do informacji na interii to ładny przykład na skuteczność tej tresury. W imię neutralności światopoglądowej (pojmowanej w cokolwiek specyficzny sposób, no ale takie pewnie byłoby oficjalne uzasadnienie gdyby tam kogoś dopytać), piszemy o “bitwie o pamięć”, cytując (krótko) jakiegoś anonimowego urzędasa, a potem (obszernie) jakiegoś nawiedzonego miłośnika tryzuba. O spytaniu o zdanie ludzi ze stowarzyszenia, które chce uczcić pamięć ofiar, nikt nie pomyślał. Bo i po co? Jeszcze przylgnie do nas łatka oszołomów i reklamodawcy sobie pójdą...
A cały nasz polski strach przed własnym cieniem jest pod adresem Ukrainy – kraju, który jakoś nie bardzo jest w stanie się ogarnąć gospodarczo czy politycznie. Kryzys prawie ich rozłożył na łopatki, z EURO mają szanse wyjść nici: ale czy ktoś w polskim rządzie pomyślał o dociśnięciu Kijowa w kwestiach polityki historycznej, na których nam zależy?
Co ja się w sumie, stary a głupi, dziwię – czego tu wymagać od ludzi o mentalności sługusów… Można wyhodować sztuczną nerkę, ucho albo tkankę skórną – ale kręgosłupa niestety nie.
Komentarze
Pokaż komentarze (2)