Mudżahedin Kononowicz

Jest taki stary dowcip: czym się różni personel szpitala psychiatrycznego od pacjentów? Personel idzie na noc do domu. Tak, wiem że ten kawał ma długą i siwą brodę – ale to jedyny (cenzuralny) sposób, w jaki można skomentować wymysły dyplomowanego lekarza psychiatry Bogdana Klicha, który z jakiegoś dziwnego powodu sprawuje w Polsce funkcję ministra obrony. Ja rozumiem oczywiście potrzebę parcia na media: w końcu armii z poboru już nie ma, zawodową dopiero się przygotuje do sformowania (i ogólnie rozbrajanie państwa postępuje w imponującym tempie), a jakoś trzeba zaznaczyć swoją obecność i uzasadnić płacenie ciężkiej kasy miernocie z mianowania… Więc minister Klich wypowiada się na różne tematy – na przykład o polskiej obecności w Afganistanie.

Wycofaliśmy się już z Iraku, do którego pojechaliśmy nie wiadomo po co, skoro sporą kosztów wystawienia naszego monstrualnego kontyngentu ponieśli Amerykanie, a inwestycje dla polskich firm odbudowujących ten nieszczęsny kraj pozostały w sferze bajania dziennikarzy. Po co w takim razie siedzim w Afganistanie? Według psychiatry Klicha – z wdzięczności, proszę państwa. Bo bez afgańskich bojowników walczących z Sowietami nie byłoby “Solidarności”, Okrągłego Stołu, wolnej Polski… No, generalnie niczego by nie było.

Gdy słyszę takie teksty, zawsze przypomina mi się kultowa dychotomia Pietrzaka: kretyn albo sabotażysta – i ministra spraw zagranicznych, który mówi o wdzięczności w kontekście wojska w polityce zagranicznej, inaczej podsumować się nie da. Z sabotażystą pół biedy – z cynikami da się jeszcze negocjować. Ale Klich mówi o zwiększaniu polskiego kontyngentu: kolejni żołnierze będą umacniać demokrację a’la Karzai (osoby, którym przychodzi do głowy bardziej spektakularny przekręt wyborczy zaakceptowany przez tzw. świat, proszone są o zgłaszanie się do autora – nagrodą będzie biografia Busha Jr.).

Więc on w to chyba faktycznie może wierzyć. O Jezu.