O kryzysie raz jeszcze

Co przyniesie następny dzień. Powoli niepokój związany z przebiegiem kryzysu zaczyna ogarniać nasz kraj. Niby wszystko toczy się normalnie, a jednak negatywnych informacji przybywa z dnia na dzień. 
Mimo 20 lat ćwiczenia kapitalizmu nadal przepełnia nas naiwna wiara neofitów. Czym innym bowiem było powszechne zawierzenie bankom w przypadki opcji walutowych? Dzięki opcjom walutowym zachodnie banki przeprowadzają u nas operację min minimalizacji strat spowodowanych swoimi błędnymi decyzjami. Dopiero teraz dociera do nas prawda o kapitalizmie, ustroju w którym w majestacie prawa można pozbawić kogoś całego majątku, owocu pracy całego życia. W tym wszystkim rząd RP, który najpierw udaje, że kryzysu nie ma zaklinając rzeczywistość ogłasza Polskę jedyną oazą szczęśliwości w całym morzu nieszczęść. Co gorsza rząd zgadza się na podwyżki cen energii o 40% co w przypadku firm przygniecionych ciężarem opcji walutowych okazuje się gwoździem do trumny tychże przedsiębiorstw. 
Generalnie rządy wielu krajów ogłaszają recepty na walkę z kryzysem, które przypominają zastępowanie dżumy zarazkami wąglika lub ptasiej grypy. No bo jak się mają miliardy wpompowywanie w systemy finansowe lub całe gałęzie przemysłu do walki z główną przyczyną jaką jest nadmierny konsumpcjonizm. Obywatele krajów wysokorozwiniętych wpadli przecież w pułapkę życia ponad stan zachęcani pośrednio przez administracje swoich krajów. I teraz zachęca ich się do nie ustawania w kupowaniu nowych produktów łącznie z współfinansowaniem zakupów, że nie wspomnę o „genialnym” pomyśle pani Merkel, wykładania z kasy państwa 2500 euro do każdego kupionego w Niemczech samochodu. Jak to się ma do wolnego rynku i wolnej konkurencji w Unii Europejskiej nijak nie mogę zrozumieć