W komentarzu do niedawno odbytego Nadzwyczajnego Konwentu UPR, który odbył się 14-go maja 2011 roku w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą, którego zadaniem było przyjęcie zmian w statucie i będzie regulował w nowy sposób pracę partii, ujmę to takim eufemizmem: szkoda, że NARESZCIE, bo zaoszczędziłoby to wielu niepotrzebnych i złych działań. Grupa ludzi, która wykazała się zdrowym rozsądkiem może być z siebie dumna.
Szkoda tylko, że niektórym, często już byłym członkom nie starcza wyobraźni by dojrzeć prawdę o minionych 20 latach Unii Polityki Realnej, ogromnych szkód, jakie poniosła partia w wyniku wielu sporów i kłótni niejednokrotnie wynikających z konstrukcji samego statutu. Chcę tu wyraźnie zaznaczyć, że nie sam statut był lub jest przeszkodą a ludzie, których cele nie zawsze były tożsame z celem partii, a niejednokrotnie lub wyłącznie z celami osobistymi. Słuszna przecież idea konserwatyzmu i liberalizmu zamiast się umacniać, została ośmieszona nie tyle przez wrogów, co przez wewnętrzne, często samolubne poczynania niektórych byłych już liderów.
Prawdą jest też to, że będzie niezwykle trudno by wejść na scenę polityczną do pierwszego szeregu, gdzie mamy prawo być, ale nikt nie mówił, że prawdę jest głosić łatwo, prawdę, która jest niewygodna, prawdę, która zmusza do refleksji.
Działania podjęte w okresie mojej prezesury miały na celu zmiany, które dostosowałyby UPR do realiów, które są DZIŚ, a przy tym by partia nie straciła swego celu i charakteru. Dlatego NIE wolno nam zapominać o naszej przeszłości, o tym skąd wywodzą się nasze idee. Nie wolno nam zapominać o naszej misji.
Komentarze
Pokaż komentarze (4)