Taka ulica. 15. rocznica

29 czerwca 1996 roku przy placu Kleparskim w Krakowie zasłabł mężczyzna; mimo ciepłego dnia ubrany w spłowiałą, flanelową koszulę. Pogotowie ratunkowe przybyło dość szybko, ale podjęte działania nie dały rezultatu. Mało prawdopodobne, by któryś z gapiów, towarzyszących zdarzeniu, miał świadomość, że umiera na jego oczach jeden z najwybitniejszych pisarzy 2 poł. XX w. Niby skąd? Zbiegowisko rozeszło się po chwili, by kontynuować zakupy. Jego, zbędne już, pozostały na chodniku, rozsypane z plastikowej torby.

A w 15 lat później – ilu o tym wie? To znaczy – kto wtedy umarł. Bardzo prawdopodobne, że niewielu. Niewielu osobom jego nazwisko powie cokolwiek. Ci, którzy wiedzą, czyli zetknęli się z jego twórczością – wiedzą. I pamiętają. Ci, których takie spotkanie ominęło – mają przed sobą niezwykłe przeżycia, i niemałe trudności. Książki – jeśli posłużyć się Allegro jako statystycznym punktem odniesienia – utrzymują wysokie ceny, a dostępne są w nader skromnym wyborze. Większość jest, jak to się mawia, nie do zdobycia. Potwierdza to także, że ich posiadacze bardzo niechętnie się z nimi rozstają.
Reszta niech zajmuje się rankingami, nagrodami, klikalnościami, przekazami na miarę swego debilizmu. Tak bywa, choć nie musi. Literatura to indywidualna przygoda. Szlak, którym chodzi się nie wedle drogowskazów, podyktowanych i/ lub wygodnych, ale znaków, które warto stawiać samemu.

W sferze oficjalnej zresztą wcale nie jest źle. W rodzinnych Krzeszowicach odbył się właśnie dwudniowy cykl imprez. To już coś. I tak sporo wobec konsekwentnego, skrajnego autsajdera. Nagłośnienia, spędu celebrytów, ględzących na sesjach pod namiotem na Małym Rynku, roku czy choćby miesiąca poświęconego propagowaniu, upowszechnianiu itp., itd. nie należy się spodziewać. Pośmiertnych zaszczytów, Orłów – tym bardziej. Być może najwytrwalsi ze zbyt późno wtajemniczonych – doczekają wznowień książek. Kiedyś.

Tak więc z grubsza wszystko wygląda jak na zdjęciach. A nawet trochę lepiej, bo fotografie są sprzed paru lat.