Marcin B. Brixen Marcin B. Brixen
226
BLOG

Tata Łukaszka na tropie agenta, część 3, ostatnia

Marcin B. Brixen Marcin B. Brixen Polityka Obserwuj notkę 3
Po tygodniu dramatycznych zmagań tata Łukaszka zdecydował się na konfrontację z tatą Waldka. Próbował zostawić to tak, jak jest, ale coś nie dawało mu spokoju. Może sumienie, może chęć zemsty, a może po prostu ciekawość - jak żyje ten, który na niego donosił, czy ma jakąś refleksję na ten temat, czy opłaciło mu się to co robił.
- Jadę z tobą - zadecydował Łukaszek.
- O - wzruszył się tata. - Chcesz zobaczyć...
- Chcę ci pomóc - rzekł twardo jego syn. - Pewno nie umiesz się bić, więc będę ci podpowiadał.
- Nie będzie żadnej bijatyki! - mama postanowiła, że też jedzie. - Ktoś musi powstrzymać ten zwierzęcy antykomunizm!
I pojechali. Waldek z rodzicami mieszkał w jednym z najnowszych i najdroższych apartamentowców - Valonki Towers. Zaparkowali jednak obok, na starym osiedlu z wielkiej płyty, wybudowanym w latach siedemdziesiątych minionego wieku. Przyczyna była bardzo prozaiczna. Valonki Towers, dwa bliźniacze wieżowce z betonu i szkła, o elewacjach udekorowanych fantazyjnie słomą, zajmowały prawie całą, wysoko opłotowaną działkę. Nie było parkingów, drzew, placów zabaw, tylko alejki prowadzące od ogrodzenia do drzwi bloku.
Wjechali windą, drzwi otworzył tata Waldka. Tata Łukaszka przywitał się krótko, weszli do środka, rzucili przelotne spojrzenie na przestronne, bogato urządzone mieszkanie. Przeszli do pokoju, w którym Waldek oglądał dobranockę z serii Krwawe Kreskówki. Tata Łukaszka położył na stale papiery, które studiował wieczorami w kuchni i zapytał:
- Wiesz co to jest?
- Nie - tata Waldka grał twardo.
- To donosy na mnie składane przez pewnego TW.
- To nie ja - tata Waldka próbował dalej.
- "W grudniu razem z nim pojechałem w delegację do Gdańska"... - odczytał tata Łukaszka z jakiejś kartki. - Pojechaliśmy wtedy we dwóch, tylko ty i ja.
- Zostaw, co to da, to rozdrapywanie ran? - załamała ręce mama Łukaszka. - Wtedy wszyscy donosili, chcesz znienawidzić cały kraj?
- Ja nie donosiłem! - krzyknął tata Łukaszka.
- Ja też nie donosiłem! - krzyknął tata Waldka.
- To jest twoje zobowiązanie do współpracy - tata Łukaszka wyjął z teczki jakiś papier.
- Ja tylko z nimi trochę rozmawiałem - zaczął pękać tata Waldka. - Nikomu krzywdy nie zrobiłem!
- Jak to nie? Ty sobie pojechałeś na stypendium za granicę a ja nie! Ty dostałeś mieszkanie służbowe a ja nie! Ciebie awansowali a mnie nie!
- To jest krzywda?
- Tak, krzywda! Niesprawiedliwość!
- Zmusili mnie!
- Ciekawe czym. Paszportu ci nie chcieli dać?
- Nie, zabrali mi prawo jazdy. Po pijaku jechałem, a bez prawa jazdy... Żona daleko, dziecko małe... Złamali mnie...
W pokoju zrobiło się cicho - to Waldek wyłączył telewizor.
- Donosiłeś na mnie za prawo jazdy? - tata Łukaszka był zły. - Nie kłam! Patrz, tu są pokwitowania wypłat!
- Tata, ty kablowałeś? - spytał wstrząśnięty Waldek.
- Kablował i jeszcze brał za to kasę! - wyjaśnił mu tata Łukaszka.
- Jak możesz mówić takie rzeczy dziecku! - oburzyła się mama Łukaszka.
- Nie donosiłby to bym nie mówił - zareplikował tata Łukaszka.
- To wszystko sfałszowane! - spróbował w inny sposób tata Waldka.
- Akurat wszystko? Te z dawnych lat też? Wszystkie dokumenty, co do jednego?
- Ta...a...k... - wybąkał tata Waldka.
- Tata, kiedyś jak skłamałem to dałeś mi lanie i powiedziałeś, żebym więcej nie kłamał - powiedział cicho Waldek. Tata Waldka milczał.
- No powiedz mi tak prosto w oczy, że to wszystko fałszerstwo. Wszystkie kartki. Że nie donosiłeś. Że nie brałeś pieniędzy - powiedział tata Łukaszka. - Zaprzecz. Powiedz coś.
Tata Waldka milczał.
- No i widzisz do czego doprowadziłeś? - powiedziała mam Łukaszka do taty Łukaszka. - Lepiej ci? Zniszczyłeś temu człowiekowi szczęście domowe i w imię czego? Co zyskałeś?
Teraz tata Łukaszka milczał.
- Łukaszku, pożegnaj się z tatą Waldka - nalegała mama. Ale Łukaszek jakoś nie chciał. Spojrzał spode łba i wycofał się w stronę drzwi.
- Nie podaję ręki kablarzom - wycedził. Zapanowała konsternacja.
- Mój stary nie jest kablarzem - Waldek był cały czerwony na twarzy i wyglądał jakby miał się rozpłakać.
- Jak nie jest, jak jest - logika Łukaszka była nieubłagana. - Przecież kablował. Jest kablarzem i świnią bo jeszcze kłamie i się wypiera! - teraz tata Waldka zrobił się czerwony i wyglądał jakby miał się rozpłakać.
- Ależ Łukaszku! - strofowała go mama. - Przecież przeprosił...
- Nie przeprosił! - upierał się Łukaszek. - Kablował, kłamał i nie przeprosił! U nas w szkole to dostałby po ryju i nikt nie chciałby z nim siedzieć w ławce! I oczywiście nikt nie grałby z nim w nogę!
- Waldkowi jest przykro - próbowała dalej mama.
- Sorry, ale to nie Waldek kablował tylko jego stary - Łukaszek był jak natchniony. - Jak siora tego okularnika z trzeciej ławki kablowała nauczycielce, to czy on dostał bęcki albo nie chcieliśmy grać z nim w nogę?
- Bęcki dostał - zabuczał cicho Waldek.
- Dostał, ale za coś innego. A w nogę z nim graliśmy?
- Graliśmy.
- No. Ale wy - Łukaszek wskazał dorosłych palcem - zróbcie jak chcecie.
Tata Łukaszka dziwnie milczał i oglądał uparcie swoje buty. Wreszcie odezwał się:
- Zazdroszczę wam chłopcy.
- Ja też - ledwo, ledwo słyszalnie powiedział tata Waldka.

Nie biorę żadnej odpowiedzialności za to co robi Łukaszek, a tym bardziej za to, co mówi Gruby Maciek. A tak poza tym, to fikcja, czysta fikcja. UWAGA! Podczas czytania nie należy jeść i pić! Nie zaleca się czytania pokątnie w obecności szefa! Opluty monitor czyścimy specjalną chusteczką, a klawiaturę szczoteczką do zębów (by Redpill)

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (3)

Inne tematy w dziale Polityka