Manifest pomocy

W Warszawie ciągłe zmiany. Od kilku lat (poprawią mnie kibice Legii) w tym zespole udziały posiada ITI. Szybkie zmiany, zakazy i nowe reguły wyznaczane przez prezesa Miklasa spowodowały pojawienie się na horyzoncie konfliktu z kibicami. Ten horyzont zbliżał się nieubłagania, a w poprzednim sezonie przelał swoją własną czarę goryczy, która leje się hektolitrami do dziś. Wczoraj mieliśmy kolejny początek kolejnego etapu.

Ostatnio zmiana trenera, o której nawet sam wspomniałem. Wczoraj wygrana w Pucharze Polski, która w konsekwencji oznaczała pożegnanie się z tymi rozgrywkami. 60 minuta meczu - Grzelak zdobywa bramkę, zresztą nie pierwszą w tej rundzie, i zaczyna się cieszyć.

Niby logiczne, jednak nie do końca. Piłkarz biegnie w stronę budowanych jeszcze trybun i zaczyna coś wymachiwać, jakgdyby tam siedzieli fani Legii. Z przeciwnej strony można usłyszeć buczenie i wyraz niezadowolenia zgromadzonych na stadionie.

W końcu zawodnik klubu zamanifestował swoją niezależność oraz pokazał dla kogo grają piłkarze. Oczywiście dla kibiców, a co niektórzy powiedzą, że dla pieniędzy. I jedni i drudzy mają rację. Drużyna nie może istenieć zarówno bez pieniędzy jak i kibiców. Legia od dłuższego czasu na swoim stadionie gra bez nich.

Smutne jest kiedy w zespole dzieje się źle, a nawet piłkarze otwarcie wyrażają swoje niezadowolenie, bo tak właśnie należy ten gest odczytywać. Cieszę się, że to miało miejsce, bo od wczoraj ten człowiek jest na pierwszych stronach gazet - mówię o Grzelaku oczywiście.

Chcemy grać dla kibiców, przy kibicach i czuć ich wsparcie. Właśnie wtedy gdy gramy i nadal mamy szansę na mistrzostwo. Do końca rozgrywek pozostało dziewięc spotkań, a przynjamniej kilka z nich zagramy na tym stadionie. Pomóżcie nam, a my się odwdzięczymy i zdobędziemy mistrza - zdawał się mówić zawodnik.

Bo na pewno nie chciał przez to powiedzieć, że wypina się na kibćów i ma ich w poważaniu.