Kwitnąca jesień

Ogłaszałem tu koniec lata zgodnie ze średniowiecznym kalendarzem (22 sierpnia). Protestowałem jednak potem kilkakroć przeciw ogłaszaniu jesieni i bagatelizowałem pokazywane dowody, jako przykłady wrześniowych strojów lata jedynie.  Tak jak ten płaszcz z dzikiego wina, który włożyła moja południowa sąsiadka sosna:

 

Materię płaszcza widać w zbliżeniu, niestety trochę nieostrym, bo to jednak jakieś 50 metrów, a zdjęcie robione kieszonkowym aparacikiem bez żadnego wspomagania. 

 

Pobyt lata trzeba przedłużyć, gdyż nie dokończyło ono jeszcze wielu swoich dzieł. Może niektóre zapobiegliwe mrówki już się zaopatrzyły, ale pasikoniki i im podobne lekkoduchy jeszcze buszują.

 

Nie należałoby też przerywać myśliwym korzystania z owoców ich talentów inżynierskich:

***

Dopiero teraz mają swój właściwy czas niektóre wśród Zakwitających.

Ten rdestowiec japoński, który się nieproszony rozgościł w kącie ogrodu, bujnością może dorównuje bzom –

 

– ale nie jest tak sławny, a jest wręcz napiętnowany z powodu swojej żywotności. Choć grozi innym swą ekspansją, kwitnie zbawiennie dla tych co się na kwiatach żywią.

Byłoby niesprawiedliwością zapomnieć o wytrwałych i nam dobrze znanych graczach z orkiestry Lata.  

Nasturcje snują swoje opowieści. Toczą się tam intymne konwersacje mimo widocznych już ubytków w konstrukcji tych teatrów.

 

Chyba w tym roku Lato w nich wręcz mieszka, i stamtąd śledzi życie swym zielonym okiem:

 

Może dlatego w końcu i nasturcja nauczyła się wytwarzać w głębi siebie światło, które przyciąga obserwatorów: 

 

Z nimi wierzymy, że i one odlecą jako ptaki:

 

Kto miałby serce odmówić wilcom tak pięknie się zapowiadającym?

 

Spróbujcie tylko przerwać taniec fuksji, którym aż furkoczą kankanowe spódniczki:

Jak to często bywa, są też prywatne zyski z nieodejścia lata.

Niektórzy nie zdążyli się uporać z obowiązkami. Inne klematisy już przekwitły, ale jeden spóźniony dopiero zaczął, bo się go nie przycięło i dopiero teraz przebił się przez chmielowe chaszcze ku słońcu.

Dopiero rozkwita (u mnie wyjątkowo, bo przesadzony) hyzop:

Najbardziej trzeba sobie życzyć, by odętki wirginijskie dostały więcej czasu, bo inaczej nie porozkwitają wszystkie piętra na czterech krawędziach ich piramid:

A trzykrotka Andersona – ileż ma jeszcze pąków jak pompony na fioletowych  sznurkach:

Pokazywana tu magnolia, ikona przedwiośnia, dała parę nowych kwiatów:

 

Bodajże niepotrzebnie antycypuje przyszły sezon. Za wcześnie, za wcześnie.

© A. Dąbrówka