Wojtek Wojtek
78
BLOG

Wybory prezydenckie albo plebiscyt popularności

Wojtek Wojtek Polityka Obserwuj notkę 1

Wybory prezydenckie 2020 nie mają dobrej prasy. Problem powstał tylko dlatego, że nie ma w Polsce opozycji. Opozycja to instytucja a nie koteria polityczna, z którą dzisiaj mamy do czynienia.

Wielkie polityczne załamanie państwa zaczęło się w roku 1980 a właściwie już wcześniej. W czasach, kiedy jedna tylko partia zagwarantowała sobie byt konstytucyjnym musiało dojść do wypaczeń i politycznych, i społecznych, i gospodarczych.

Wprowadzenie monopolu jednej tylko partii politycznej i zachowanie pozorów Frontu Jedności Narodu mogło odbyć się tylko pod protektoratem ponad państwowym. Tu chodzi o państwo komunistyczne, twór teoretyczny, który powstał na bazie systemu sowieckiej władzy bazującej na służbach tajnej policji inwigilującej społeczeństwo. Ten system utworzył się w czasie rewolucji w Rosji carskiej, gdzie całą rodzinę królewską zamordowano a system utrzymujący reżim zachował się w całości i przejął nadzór nad społeczeństwem.

Partia marksistowsko-leninowska uzyskała władzę totalitarną a system bezpieczeństwa państwa stał się podstawowym narzędziem "komiternu" - czyli systemu zawłaszczającego majątek wspólny Obywateli.


Dodatkowym czynnikiem, który utrwalił ten system, był faszystowski program Mussoliniego, który miał być receptą na nowoczesne państwo, w którym władzę przejęli sami obywatele. Demokracja stałą się jednocześnie  trwałym gorsetem uniemożliwiającym wprowadzenie nowych zasad.

Faszystowski system został przejęty przez nowy ruch społeczno narodowy i na bazie nacjonalistycznych haseł utworzył system przemocy państwowej. Zaszłości społeczno-gospodarcze XIX wiecznej struktury państwa pruskiego doprowadziły do totalnej wojny właściwie bez celu, bo z jednej strony niemieckie państwo szukało sojuszników w swojej polityce militarno-gospodarczej, z drugiej strony chodziło hegemonię Niemiec w ówczesnym świecie.

Czas utrwalania się szowinizmu niemieckiego został wykorzystany do rozbudowy przemysłu ciężkiego a nowe technologie prześcigały się w uzbrojeniu armii. Po gospodarczym kryzysie lat 20. XX w. nastąpił boom gospodarczy - rozwój był możliwy tylko w sytuacji zamówień publicznych. Dlatego militaryzacja gospodarki stała się faktem.

Gdy doszło do zbrojnej konfrontacji - pierwsze aneksje przeszły bez rozlewu krwi, ale ta metoda musiała jednak załamać się wcześniej czy później. Odraczanie terminu konfrontacji groziło buntem armii, która oczekiwała sukcesów militarnych. Tu agresja na Polskę miała być takim sondażem popularności partii w świecie. I niestety - nie przyniosła ona sukcesu politykom Niemiec. Do czasu, kiedy sojusznikiem Niemiec był Związek Radziecki, wszystko jeszcze układało się jako tako, ale ruch podziemny zaczynał o sobie dawać znać. Musiał on tez mieć oparcie w państwach nie uczestniczących w wojnie. Może nie w oficjalnej polityce tych państw, ale w świadomości obywateli rozumiejących rosnące zagrożenie.

Gdy doszło już do konfrontacji zbrojnej i niemieckie oddziały pojawiły się na terenie państwa radzieckiego, było już "po ptokach". Praktycznie cały przemysł zbrojeniowy Związku Radzieckiego był już ewakuowany daleko od przewidywanego obszaru agresji Niemiec. A że był nastawiony na produkcję obronną, produkcję uzbrojenia, więc z masową produkcją broni nie było problemu.

Koalicja antyhitlerowska także nie zasypiała gruszek w popiele. O ile cały kontynent europejski był opanowany przez oddziały niemieckie bądź sojusznicze, Wyspy Brytyjskie nadal broniły się przed inwazją. Stąd też kierowano oporem przeciwko najeźdźcy we wszystkich krajach.

Ważny też był udział Japonii w tej wojnie, bowiem jej oddziały praktycznie nie miały przeciwnika, w którego poszukiwaniu niefortunnie zaatakowano Stany Zjednoczone Ameryki Północnej - dotychczas kraju nie biorącego aktywnego udziału w walkach. Atak na Pearl Harbor zmienił wszystko i uruchomił działania wojenne w skali całego świata. Tu były dwie przeciwstawne sobie tendencje. Jedna zmierzała do powstrzymania Niemiec w kierunku działań wojennych i okupacyjnych, druga zmierzała do neutralizacji Związku Radzieckiego jako silnego państwa zdolnego do konkurencji w skali światowej. I ta rola zdecydowanie przyspieszyła działania zmierzające do zakończenia II wojny światowej i likwidacji państwa niemieckiego.

Jednak to zamierzenie nie było skuteczne w wyeliminowaniu Związku Radzieckiego i jego udział w podziale "stref wpływów" stał się faktem.

Dominacja Związku Radzieckiego zaowocowała również wpływem na politykę państw w przyszłości tworzących   "Układ Warszawski". Ze szkodą dla polskiego społeczeństwa. Moskiewski protektorat utrwalił obcy w Polsce system "władzy ludowej" ze wszystkimi negatywnymi konsekwencjami społeczno-gospodarczymi. Silna władza bazowała na niezależnym systemie "urzędów bezpieczeństwa" likwidującym wszelki opór wobec systemu wyboru władz państwa i dopiero protest z sierpnia 1980 roku pozwolił na pewne zmiany, jednak nie do końca zrealizowano ideę państwa demokratycznego. I tak jest do dzisiaj.

Przez lata utrwalił się podział na niewielką grupę osób zarządzający państwem i resztę społeczeństwa, która ma zadowolić się tym, co im jest dane.  

Dlatego możemy dostrzec większość społeczeństwa, która uważa państwo jako instytucję gwarantującą przestrzeganie prawa

jednakowego dla wszystkich oraz sprawiedliwości społecznej i niedużą część społeczeństwa, dla której państwo jest tylko narzędziem samorealizacji.

Do roku 2015 państwem zarządzały środowiska liberalne z nazwy, które reprezentowały tych, dla których państwo jest narzędziem gwarancji statusu. Jednak w 2015 roku władzę uzyskała druga część społeczeństwa, dotychczas pomijana we wszystkich podziałach dóbr wszelakich, jakie niesie ze sobą PAŃSTWO.

Od tamtych wyborów sukcesywnie następuje rugowanie "liberałów" z ich nienależnych przywilejów i stąd ten krzyk.

Teraz, po serii wyborów - samorządowych, do parlamentu UE i parlamentarnych, ostatnim możliwym aktem zaistnienia w polityce są wybory prezydenckie. Nic więc dziwnego, że jest taki wielki protest przed wyborami w dniu 10 maja, bowiem kandydaci "opozycji" wypadli nadzwyczaj marnie. Czarnym koniem tych wyborów miała być Małgorzata Kidawa Błońska, ale jej popularność wyraźnie zmalała. Opozycja ma co prawda jeszcze kilka kandydatur, ale i one raczej nie wróżą sukcesu i tutaj nadzieją oPOzycji jest takie przeprowadzenie protestów, aby uzyskać możliwość podmiany kandydatów na urząd prezydenta tak, aby te wybory wygrać. Jednak kalendarz wyborczy jest nieubłagany a notowania oPOzycji są coraz bardziej tragiczne...

Ostatnim wołaniem PO jest uznanie, że nie są to WYBORY prezydenta, ale plebiscyt popularności Andrzeja Dudy, aktualnego prezydenta państwa.

Cóż, demokracja ma swoje wymagania, ma terminy na zgłaszanie kandydatów a wyborcy mają prawo do oceny ich dorobku.

Jak dotąd, żadne z ugrupowań opozycyjnych wobec Zjednoczonej Prawicy nie przedstawiło programu godnego uwagi, ba - nie przedstawiło w ogóle programu działania a to, co potrafią - mieliśmy możliwość widzieć aż przez dwie nieprzerwane kadencje... Tyle, że jest to nasze obiektywne spostrzeżenie na polityków.

image

Słupki poparcia kandydatów na urząd prezydenta, czerwony - poparcie sondażowe A. Dudy, zielone - kandytatów "opozycji"...



Sami politycy oPOzycji widzą wyłącznie siebie i to bezkrytycznie   





Wojtek
O mnie Wojtek

O mnie świadczą moje słowa...  .

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (1)

Inne tematy w dziale Polityka