O tym, że najgorszym systemem władzy w państwie jest demokracja, wiadomo nie od dziś. Znawcy tematu dopowiadają, że nie znaleziono niczego innego... co byłoby lepsze.
O funkcjonowaniu partii wodzowskiej możemy przekonać się naocznie śledząc procedurę wyborów. Ordynacja wyborcza wyraźnie wskazuje - w jaki sposób należy przeprowadzić procedurę wyborczą. Niestety, ta Ordynacja wyraźnie preferuje duże komitety wyborcze, które są w stanie utworzyć ofertę na znacznym obszarze kraju i zaproponować obsadę możliwie największej liczby mandatów w parlamencie.
W państwie demokratycznym mamy dwa rodzaje tej demokracji - albo demokrację bezpośrednią - w zasadzie trudną do zrealizowania, albo też demokrację pośrednią - która jest stosowana. Założenie polega na przyjęciu, że poseł reprezentuje swoich wyborców. W demokracji parlamentarnej "proporcjonalnej" zakłada się, że posłowie reprezentują poszczególne środowiska wyborców proporcjonalnie do ich liczebności.
W praktyce w wyborach uczestniczą partie polityczne, które skupiają może 5, może nawet i 10% wyborców - którzy wpływają na politykę parlamentu i rządu. Jednocześnie pozostała część społeczeństwa w praktyce nie posiada swojej reprezentacji w parlamencie - bo nie ma komitetu wyborczego reprezentującego interes osób niezrzeszonych w żadnej partii politycznej.
Tym samym można wprost wyprowadzić, że los społeczeństwa zależy wyłącznie od lidera partii politycznej. Jeżeli wódz partii jest prawdziwym społecznikiem - społeczność może być spokojna, jeżeli jednak wódz ma apodyktyczne zapędy - to jest już tylko krok od tyranii...
Pewną próbą rozwiązania tego problemu jest zmiana ordynacji. O ile duża partia typu wodzowskiego jest w stanie przyporządkować sobie parlamentarzystów - to ordynacja wyborcza oparta na okręgach jednomandatowych mogła by mieć mniej wad. TU zasada jest prosta. Obszar państwa dzieli się na okręgi wyborcze w liczbie równej liczbie mandatów do obsadzenia. Wybiera się wyłącznie kandydata wywodzącego się z okręgu wyborczego, który będzie on reprezentował a granice okręgów dobiera się tak, aby każdy z nich był sobie prawie równy liczebnie.
To rozwiązanie jest o tyle ciekawe - że tylko wyborcy decydują, kto będzie ich reprezentował.
Nie wyklucza się przynależności kandydata do partii politycznej. Ten fakt może być dla niego także i atutem, jeżeli partia polityczna cieszy się szacunkiem społeczeństwa. Ale wódz partii może tylko popierać kandydata, jego rola jest wyłącznie doradcza, ale nie decydująca o wyborze. Tak wybrany poseł zależy wyłącznie od swoich wyborców w odróżnieniu od kandydata wyznaczonego przez lidera partii politycznej...
Oba rozwiązania mają swoje wady, ale tęż nie są sobie równoważne. Ostatnie wybory są okazją do wyciągnięcia ocen - na ile warto jest któryś z tych wariantów demokracji wprowadzić skutecznie w życie...


Komentarze
Pokaż komentarze (7)