Dzień Edukacji Narodowej

Popularnie zwanym dniem nauczyciela, został ustanowiony dokładnie 40 lat temu w 1972 roku na mocy ustawy z 27 kwietnia. Teoretycznie na pamiatkę powstania Komisji Edukacji Narodowej z 1773 roku, przez ostatniego króla polskiego, za zgodą ambasadora rosyjskiego. I tak „wspaniale” w peerelu obchodzony jako „święto”, kiedy to dzieci pięknie ubrane przynoszą „pani” kwiatki, śpiewają piosenki i mówią wierszyki.

Nie wiem jak dziś obchodzi się ten dzień w szkołach i czy w ogóle. Na pewno mógłby być okazją do publicznej dyskusji na temat pracy nauczycieli, ich obowiązków, praw i roli w społeczeństwie. Po przeglądzie najważniejszych portali z prawa i lewa, tylko prof. Nalaskowski odezwał się z sprawie „edukacji seksualnej” dla gimnazjalistów. Poza tym WIELKIE NIC.

A można by dziś podjąć debatę o tym jak motywować nauczycieli do pracy. Nie tylko do rzetelnego prowadzenia lekcji i innch zajęć ale przede wszystkim do tego by potrafili samodzielnie myśleć i podejmowac decyzje. I tu odpowiadam wszystkim, którzy zaczęli się zastanawiać nad formami motywacji: najlepszą jest godna wypłata. Taka, która pozwala nie myśleć o tym czy kupić chleb czy ziemniaki. Wszystkim mądralom, którzy twierdzą, że nauczyciele mają tak „strasznie dużo pieniędzy” i tak „strasznie mało pracują” pozwolę sobie przypomnieć, że nauczyciele to grupa zawodowa, która najbardziej ze wszystkich ma wpływ na przyszłość kraju. Nawet politycy nie mają takiego wpływu. Nauczyciele bowiem mają nieograniczoną moc kształtowania ludzkich umysłów i osobowości. Powinni więc mieć najwięcej przywilejów i powinni najlepiej zarabiać. Tak jak służba zdrowia i ci, którzy bronią porządku i bezpieczeństwa. U nas jest zupełnie odwrotnie.

I NIKT DZIŚ O TYM SIĘ NIE ZAJĄKNIE?

Gdzie jesteście profesorowie kształcący nauczycieli i sami doświadczeni nauczający nasze dzieci i młodzież? Dlaczego milczycie?

Dobrze by było żeby jakiś wpływowy dziennikarz wytłumaczył w końcu wszystkim ignorantom, którzy mylą nauczyciela z pedagogiem i pedagoga z nauczycielem.