NIE DZIWIĘ SIĘ REAKCJI ŻYDÓW

Można się oburzać, że po awanturze w sprawie uboju rytualnego prasa izraelska i żydowska jeździ po Polakach jak po burej suce ewentualnie łysej kobyle, a naszego ambasadora wzywają w Tel-Avivie na dywanik i traktują z dyplomatycznego buta. Można się oburzać, ale dziwić już raczej nie.

Jak inaczej traktować bowiem państwo, które pozwala, by jego Prezydent i najważniejsi dygnitarze zginęli w smoleńskim błocie? I które udaje, że nic właściwie nic się nie stało? Które, oplute przez Putina i jego kagiebowców utrzymuje, że to deszcz pada? Które boi się nazwać ludobójstwo swoich obywateli po imieniu?

Państwo, którego jedynym pomysłem na rozwój gospodarczy jest czekanie na unijną jałmużnę?

Państwo, z którego młodzi ludzie uciekają jak z tonącego okrętu? Państwo, którego władze patrzą spokojnie, jak społeczeństwo powoli wymiera?

Państwo rządzone przez ludzi, którzy zgodzą się na każde żądanie ościennych mocarstw, czy to w sprawie likwidacji stoczni, czy zakopania rury pod dnem morza, czy pomocy dla bogatszych od Polski państw Unii, byle tylko nie podpaść i nie zaprzepaścić szans na ciepłą posadkę w Unii lub innych organizacjach międzynarodowych. Przez Prezydenta, który obrywa jajkiem i uśmiecha się potem jak wesoły Romek? Przez Premiera, który w kraju robi groźne miny, ale za granicą pokornie pozwala się protekcjonalnie klepać po ramieniu?

Moim zdaniem trudno się dziwić, bo III RP jest traktowana dokładnie tak, jak na to zasługuje.

PS. Ciekawe, czy doczekamy się również reakcji muzułmanów. I jaką przyjmie ona formę.