Mamy jakąś arogancką modę wśród polityków (na całym świecie) na rządzenie obywatelami.
Wyróżniają dwa systemy podejmowania decyzji przez ludzi:
1)szybki - intuicyjny, emocjonalny, prymitywny;
2)powolny - wsparty zbieraniem danych i logiczną analizą sytuacji.
Twierdzą, że politycznie decyzje podejmujemy tylko metodą szybką (system 1.).
Podejrzewam, że owo przekonanie polityków to jest prawda, ale cząstkowa, bo jesteśmy perfidnie ogłupiani przez polityków (vide Chomsky). I jednocześnie wmawia się nam, że jesteśmy głupkami politycznymi (odmawia się społeczeństwu dojrzewania w demokracji).
Teraz o nowej narracji propagandowej u wolnościowców-narodowców:
Owszem, podoba mi się ta romantyka narracyjna, wzięta z Tolkiena, to ładne i inteligentne porównanie, odwołujące się do systemu 1. - emocji tłumu.
Ale taka narracja musi być też pogłębiona ścisłą korelacją z systemem 2. - analitycznym - to muszą być systemy połączone. Bo gdyby były rozdzielne (emocje odklejają się od wniosków analityki), to polityczna konkurencja Konfederacji bardzo łatwo zdemoluje ten piękny wizerunek 'drużyny pierścienia' (ja sam mógłbym to zrobić, ale nie chcę).
Ergo: te dwa systemy (1. i 2.) muszą działać łącznie - dopiero to budzi zaufanie; ponadto ludzie muszą mieć realną korzyść z władzy (niekoniecznie populistyczną).



Komentarze
Pokaż komentarze