znalezione w sieci;
"Utarło się przekonanie, że największym „polskim” portem przeładunkowym kontenerów jest Hamburg. Ta ryzykowna teza, rzeczywiście sprawdzała się przez ostatnie lata, dopóki na rynkowej scenie nie pojawił się gdański Deepwater Container Terminal (DCT). W ciągu czterech lat od swojego powstania DCT udowodnił, że jest nie tylko silnym graczem na Bałtyku, ale również może znakomicie konkurować z prawdziwym gigantem wśród portów zachodniej i północnej Europy - Hamburgiem.
Hamburg, który w 2009 roku, podczas kryzysu, utracił swoje drugie miejsce wśród europejskich liderów przeładunków kontenerów, w 2011 roku znów wskoczył na utracone miejsce. Według statystyk za 2011 niekwestionowanym numerem jeden Europy w przeładunkach kontenerów pozostaje Rotterdam, z 31,7 procentowym udziałem w rynku, za nim uplasuje się właśnie Hamburg z 23,7 proc. udziałem. Na trzecim miejscu (w 2010 miejsce II) znalazła się Antwerpia z 23 procentami rynkowymi, zaś miejsce tuż poza podium przypadło zespołowi portów Bremerhaven-Brema z 15,7 proc. udziałem rynkowym.
Port hamburski zanotował w 2011 roku 14 proc. wzrost przeładunków (r/r), przy czym sama obsługa kontenerów wzrosła o 15,3 proc. i osiągnęła 6,8 mln teu (kontenerów dwudziestostopowych). O tym, że Hamburg stanowi wciąż potężny hub przeładunkowy kontenerów, odbieranych z dużych statków, przybywających tu z całego świata i dostarczanych na mniejsze jednostki, które rozwożą je po całym Bałtyku, świadczą statystyki. Na feedery płynące do Skandynawii załadowano tu w 2011 roku 690 tysięcy teu (wzrost wobec 2010 o 13,8 proc.) natomiast do portów południowego i wschodniego Bałtyku, w tym Rosji - 785 tysięcy teu (wzrost o 44 proc.).
Jak wynika z powyższych danych gdański DCT ma jeszcze sporo do ugrania, w swoim dążeniu przejęcia roli głównego hubu bałtyckiego. A ma ku temu solidne atuty. Z analizy przygotowanej przez brytyjskie biuro Ocean Shipping Consultans wynika, że transport kontenerów z portów azjatyckich do głównych polskich miast jest znacznie tańszy z wykorzystaniem terminalu w Gdańsku w porównaniu z terminalem w Hamburgu. OSC w swojej analizie zbadało wysokość kosztów przewozu jednego kontenera 40-stopowego z portów Południowej Korei oraz Chin do trzech polskich ośrodków - Warszawy, Wrocławia i Łodzi, z wykorzystaniem portów w Rotterdamie, Hamburgu oraz Gdańsku.
Koszt transportu 40-stopowego kontenera na trasie z Szanghaju do Warszawy statkiem wielkości 10,800-12,500 teu przez Gdańsk wyniósł 1161 euro. Wykorzystując do tego transportu port w Rotterdamie i Hamburgu, koszty te wyniosły odpowiednio 1602 euro oraz 1481 euro. Chociaż Gdańsk znalazł się między Rotterdamem (najtańszy) i Hamburgiem (najdroższy), jeśli chodzi o sam fracht, jednak w kosztach całkowitych znacznie nadrabia nad swoją konkurencją tańszymi kosztami pracowników portowych i dalszej podróży lądowej.
Ogłoszenie analizy biura Ocean Shipping Consultants w zachodniej prasie branżowej przez dyrektora zarządzajacego DCT Borisa Wenzela, wywołało spore zamieszanie w branży. Tym bardziej, że od wielu miesięcy mówi się o przeszkodach, z jakimi boryka się w tej konkurencji port hamburski. Podstawową barierą jest ciągnące się już od lat odwlekanie decyzji o pogłębieniu Łaby. Należy bowiem pamiętać, że Hamburg jest portem, do którego prowadzi stukilometrowy kanał śródlądowy. W dobie, gdy na rynku przewozu kontenerów zaczynają dominować ogromne jednostki typu post-panamax problem ten zaczyna być dla portu coraz bardziej dotkliwy. Ograniczeń takich nie ma z kolei głębokowodny terminal DCT.
Inną barierą, ograniczającą z kolei rolę „hubową” Hamburga, jest przestarzała infrastruktura Kanału Kilońskiego (szczególnie przy śluzie Brunsbuttel). To tędy właśnie prowadzi główna droga dla feederów, rozwożących kontenery po całym Bałtyku. Długotrwałe lobbowanie zarządców kanału, lokalnych władz czy wreszcie przedstawicieli portu hamburskiego wydało wreszcie owoce, oto bowiem niemiecki minister transportu Peter Rausauer zapowiedział zwiększenie budżetu federalnego na 2012 o miliard euro potrzebnych właśnie na modernizację Kanału Kilońskiego.
Przełomowym momentem rozwoju gdańskiego terminalu DCT stała się decyzja o wyborze tego portu jako docelowego (lub z funkcją hubu dla reszty Bałtyku) przez największego armatora żeglugi kontenerowej na świecie duńskiej kompanii Maersk. To właśnie włączenie przez Duńczyków DCT do swojej podstawowej trasy z Azji do Europy (tzw. serwis AE-10) otworzyło drogę do stopniowego wypierania Hamburga z bałtyckiego rynku.
Przedstawiciele hamburskiego portu na razie starają się bagatelizować polską konkurencję. Uważają, że aktualny obrót Gdańska na poziomie miliona teu rocznie i plany zwiększenia tego obrotu do 4 mln teu, to i tak niewiele w porównaniu z możliwościami Hamburga, które sięgają 20 mln teu.
Gdańskowi rośnie też konkurencja na wschodzie. Coraz poważniejszą rolę w przeładunkach kontenerów odgrywa Kłajpeda, ograniczana jednak stawianymi statkom barierami zanurzenia oraz Ust-Ługa, gdzie w 2015 roku rozpocznie działalność terminal, mogący przyjmować jednostki do 6000 teu. Ostatnio mówi się również o przyszłym możliwym zdetronizowaniu Gdańska przez nowopowstający terminal w Bałtijsku koło Kaliningradu, który docelowo będzie mógł obsługiwać 6 milionów teu rocznie i ma ambicje przejąć rolę centrum dystrybucji kontenerów na teren Rosji i byłych republik bałtyckich.
W wywiadzie udzielonym branżowej gazecie codziennej „Lloyd’s List” dyrektor zarządzający DCT Boris Wenzel umniejsza jednak to zagrożenie. „Budowa terminalu w Kaliningradzie to projekt sprzed kilku lat i na jego wykonanie potrzebnych będzie pięć lub więcej kolejnych lat, a przez ten czas Gdańsk stanie się już niekwestionowanym liderem w regionie” - powiedział Boris Wenzel. „Serwis pomiędzy Azją a Europą zmienia swój charakter. Wierzymy, że wkrótce ulegnie on podziałowi na kierunek Azja-Europa Zachodnia oraz kierunek Azja- Region Bałtycki. W takim przypadku Bałtyk będzie potrzebował dodatkowego oprócz Gdańska portu hubowego” - dodał szef DCT. "
Krzysztof Gogol
Źródło: MiO


Komentarze
Pokaż komentarze