Przypadek jest biały i ma czarne łatki. Przynajmniej jeśli chodzi o mój przypadek.
Pojawił się gdzieś na początku mojej przygody z fotografią. Zajrzał na chwilę przez okno i zniknął.
Fotografowałem w tym miejscu przez kolejne miesiące. I na koniec pojawił się znowu.
Sytuacja była podobna, ale zdjęcie gorsze.
Troche mnie to zastanowiło. Byłem w tym barze ze czterdzieści razy na przestrzeni dziewięciu miesięcy. Tak dużo czasu potrzebowałem, żeby sytuacja się powtórzyła, bym miał drugą szanse na zdjęcie.
Ale jednak to nastąpiło, wystarczyło poczekać
Minęło troche czasu, tak z dziewięć lat. Mój przypadek, mijał mnie czasami, ale nie były to żadne fotograficzne sytuacje.
I w końcu pojawił się znowu.
Zapadły mi te moje "przypadki" w pamięć.
Gdy opowiadam komuś o ciekawym, wieloznacznym zdjęciu reportażowym. O tym jak może ono wyglądać. Wymyślam sytuację: plaża, niebieskie niebo i żółty piach, popołudniowe słońce, stojąca zakonnica, dziewczynka w komunijnej sukience, biegnąca w podskokach z czerwonym balonikiem i z drugiej strony nadbiegający dalmatyńczyk - mój "przypadek"
Czekam i wierzę, że kiedyś mnie to spotka. Wierzę w ten przypadek, trzeba dać mu tylko trochę czasu i być gotowym.
Komentarze
Pokaż komentarze (6)