Optymizm pierwszy, to list o. Ludwika Wiśniewskiego wystosowany do nuncjusza apostolskiego, otwarcie poruszający problemy polskiego kościoła katolickiego w kontekście jego politycznych uwikłań. List upubliczniony u schyłku 2010 r. zmusił do refleksji nad szkodliwością doktryn politycznych, zagrażających jedności kościoła, kiedy kapłani wykorzystują status ambony do popierania jakiejś opcji politycznej. Optymizm wynika z tego, że list ten może rozpocząć proces uzdrowienia postaw wielu zagubionych kapłanów w politycznym zaangażowaniu i ich powrót do ekumenizmu chrześcijańskich idei.
Drugi optymizm, to list ministra Michała Boniego – przewodniczącego Komitetu Stałego Rady Ministrów w sprawie OFE. U progu nowego roku 2011 uspakajający głos tego autorytetu rządowego, o pięknym życiorysie bojownika o socjalny ład i demokratyczny porządek wolnorynkowego państwa demokratycznego, jest oliwą wylaną na wzburzone morze dyskusji (dywagacji!) o sprawności systemu emerytalnego z udziałem OFE, wynaturzonego przez kolejne ekipy rządowe brakiem respektowania obowiązujących reguł systemu.
Przesłanie listu brzmi:„Jak pogodzić sens reformy emerytalnej z wydolnością i bezpieczeństwem finansów publicznych?”.
Szacunek budzi otwartość tekstu, który odkrywa zamierzone gmatwanie problemu przez wielu populistów szukających poklasku w krytyce – za wszelką cenę – wszystkich poczynań rządu, bez względu na ich wartość merytoryczną. Autor tak to podsumował:
„Zarówno ci, którzy w imię rzekomej sprawiedliwości społecznej mówią o opcji dobrowolności, jak i ci, którzy chcą zabłysnąć jako mężowie opatrznościowi polskich finansów publicznych, używają najprostszych narzędzi. Trzeba pamiętać iż taki klimat debaty publiczne jest w Polsce dosyć powszechny. Więc przejdźmy nad tym do porządku dziennego, by skupić się na tym co merytoryczne.”
W dalszej części listu (trzeba go koniecznie przeczytać) Boni merytorycznie rozprawia się z mitami rozpowszechnianymi przez populistów, że:
- OFE nie będą miały pieniędzy i upadną.
- Są zabierane pieniądze z dwu filarowego systemu i przekazywane do ZUS.
- Od tego kompromisowego rozwiązania na pewno zmaleją przyszłe emerytury.
- Głownie OFE są winne kłopotom w finansach publicznych.
Na koniec nie owijając w bawełnę, szczerze postuluje niezbędność dalszych niepopularnych kroków dla efektywności systemu emerytalnego:
- Utrzymać i rozwijać Fundusz Rezerwy Demograficznej.
- Rozmawiać ze związkowcami służb mundurowych o modyfikacji ich systemu emerytalnego.
- Zacząć poważną dyskusję o utrzymaniu KRUS, ale i jego modyfikacji.
- Wrócić do wyższej składki rentowej.
- Pracować dłużej.
Zarówno list o. Ludwika Wiśniewskiego jak i list Michała Boniego nie wzbudzają entuzjazmu wszystkich czytelników, a w szczególności tych, którym nie w smak harmonia społeczna, bo to studzi nastroje i stapia szeregi przeciwników obecnej władzy.
Oba listy są optymistycznym sygnałem o przerwaniu milczenia przez ludzi zacnych w sprawach przemilczanych z powodu ich społecznej niepopularności i rozzuchwalające głosy (krzyki) populistów na rzecz ich egoistycznych celów grupowych.
Jest nadzieja, że oba listy dodadzą odwagi innym autorytetom do wygłaszania niepopularnych prawd. Wszak prawdy domagają się wszyscy!


Komentarze
Pokaż komentarze