Zdumienie i niedowierzanie wywołała obszerna publikacja Elżbiety Isakiewicz w Tygodniku Powszechnym ( Nr 1 z 1/2 stycznia) pt. „W zaciszu ekspertów” o sygnaturce: wyższa szkoła plagiatu.
Opisane przez autorkę fakty intelektualnych kradzieży dokonanych przez różnych autorów prac naukowych zawierających cudzy dorobek zamieszczany bez skrupułów jako własny, budzi nie tylko oburzenie, ale przede wszystkim przerażenie moralną degrengoladą środowisk akademickich.
Uczucie takie jeszcze bardziej potęguje świadomość (fakt), że kradzieży takich dopuścili się Akademicy piastujący na różnych uczelniach kierownicze funkcje. Poza tym jako nauczyciele akademiccy zaliczani są do wychowawców młodzieży.
Oto niektóre z wymienionych przez autorkę postaci:
- Prof. Aniela Puszko z Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu – posądzoną o 9 plagiatów(!),
- prof. Michał Płachta - Uniwersytet Gdański – dziekan wydziału prawa – kradnie 60 stron z pracy magisterskiej absolwentki tego uniwersytetu,
- prof. Ryszard Andrzejak – rektor Akademii Medycznej we Wrocławiu – 90 fragmentów cudzych prac, fałszywe badania,
- prof. Grażyna Bartkowiak – Uniwersytet Ekonomiczny w Poznaniu – przywłaszcza część pracy magisterskiej absolwentki, której była promotorką,
- prof. Aldona Kamela-Sowińska – rektor prywatnej Wyższej Szkoły Handlu i Rachunkowości – dwa plagiaty,
- dr Mieczysław Tarasiuk – pastor Wyższej Szkoły Teologiczno-Humanistycznej w Podkowie Leśnej – przerobił swoją pracę magisterską,
- ks. dr Andrzej Małachowski – prorektor ds. nauki Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu – w swojej pracy habilitacyjnej „zapożyczył” dwa fragmenty innych autorów,
- ks. dr Aleksander Sobczak – (wiceprezydent Trybunały Gnieźnieńskiego, sądu metropolitarnego) – skopiował cudzą prace doktorką z KUL).
Ta moralna degrengolada akademickich elit naukowych, wychowawców młodych kadr inteligenckich (naukowych), które miast dawać przykład swoim wychowankom (studentom) naukowej rzetelności i solidności wysiłku twórczego sięgają po tytuły naukowe niskim szalbierstwem równym marginesowi społecznemu. Szczególny niesmak wzbudzają przykłady z murów uczelni teologicznych, gdzie walory moralne są (powinny być) główną cechą wychowawczą i postępowania.
Znając te zachowania, a może nawet obyczaj, łatwiej zrozumieć zachowanie naszych elit – od polityków po duchowieństwo – skoro matactwo, szalbierstwo i lekceważenie cudzej własności staje się normą stosowaną w edukacyjnych ośrodkach kształtowania osobowości młodego pokolenia. To także przyczynek do zrozumienia niepokojów o. Ludwika Wiśniewskiego o etykę środowisk duchowieństwa katolickiego.
Trafnie spointował ten stan rzeczy prof.. Maciej Kosewski słowami:
BEZ MYŚLENIA KATEGORIAMI DOBRA WSPÓLNEGO TWORZY SIĘ BŁĘDNE KOŁO DEMORALIZACJI.
I to jest sedno naszych współczesnych kłopotów dotyczących etyczno-moralnego zaniku obyczajów współżycia społecznego.


Komentarze
Pokaż komentarze (3)