Polityczne reperkusje tragedii smoleńskiej to konsekwencja totalnego upolitycznienia współczesności. Dzieje się tak z powodu dziwacznego rozwoju obecnej cywilizacji, uzależniającej się nadmiernie od lawiny ingerencji legislacyjnych państwa. Zakrawa to pomału na jakąś patologię władzy owładniętej żądzą wpływania na wszystkie aspekty ludzkiej egzystencji, po najdrobniejsze szczegóły.
Prześciganie się frakcji parlamentarnych krajów demokratycznych w licytowaniu kto, ile i jakie ma przygotowane pakiety legislacyjne (od hodowli kanarków po prawo lotnicze), oraz oskarżanie rządzących za lenistwo w przedstawiania projektów ustaw, to obraz tego pędu. Na takie dictum np. rząd polski zapowiada „ofensywą legislacyjną”, co ma być dowodem jego aktywności.
W takiej atmosferze politycy nabrali przekonania, że życie można urządzić wg ich widzenia świata, bo oni są w posiadaniu zasobów mądrości popartej licencją ich demokratycznego mandatu władzy.
Ta pewność siebie powoduje ich ingerencję we wszystkie dziedziny życia, już uporządkowane proceduralnie w wielu dziedzinach, w tym „bezpieczeństwa transportu lotniczego”. Także w locie do Smoleńska zarówno politycy polscy jak i rosyjscy ingerowali w procedury, próbując „nagiąć” obowiązujące reguły dla nadrzędnego – ich zdaniem – interesu politycznego.
Polityka okazała się przekleństwem od początku tego tragicznego lotu. Karkołomna rywalizacja prezydenta Polski z premierem Polski o polityczny prymat w obchodach Rocznicy Katyńskiej, po naciski strony polskiej i rosyjskiej na niedopuszczenie do opóźnienia uroczystości w Katyniu na którą śpieszył polski prezydent.
Trafnie nazwała to Julia Łatynina – dziennikarka rosyjskiej rozgłośni radiowej Echo Moskwy – w sobotniej audycji pod tytułem: „Kod dostępu” /Otwarte kłamstwo MAK/ (GW z 17 stycznia):
„Jeśli winę za tragedię ponosi polski pilot, a winę oczywiście ponosi, bo podejmował niewłaściwe decyzje, dlatego, że nad głową stało mu szefostwo, to jasne jest, że Krasnokutski (kierownik lotniska smoleńskiego telefonował do Moskwy po instrukcje) podejmował niewłaściwe decyzje z tego samego powodu. On też miał nad głową szefostwo, które chciało, żeby Polacy sami zrezygnowali z lądowania. A na tę kwestię w raporcie MAK w ogóle nie zwrócono uwagi.”
Tak więc tragedia prezydenckiego TU-154 wydarzyła się nie tylko w oparach mgły, ale również (a może przede wszystkim) w oparach wszędobylskiej polityki.


Komentarze
Pokaż komentarze