W czasie konferencji prasowej „Komisji Millera” – 18 stycznia – byliśmy świadkami prób wciągnięcia jej przewodniczącego w dyskurs o winnych lub niewinnych katastrofy smoleńskiej.
Jerzy Miller z klasą dyplomaty uniknął wypowiedzi uprzedzających werdykt ciał kompetentnych o orzekaniu winy i wskazaniu sprawców tragedii.
Zachowanie takie zintensyfikowało zainteresowanie osobą Jerzego Millera i jego cechami charakteru tak pozytywnie wyróżniającego się przecież na tle histerycznej bylejakości zachowań innych postaci polskiej sceny politycznej.
Cechy te czytelnie uwypuklił Piotr Zaręba w Tygodniku Powszechnym (Nr 4 z 23 stycznia) przypominając meandry dotychczasowej kariery p. Jerzego.
Autor podkreśla rzetelność urzędniczą osoby opisywanej dobrze ocenianej przez wszystkie siły polityczne w Polsce. Pisze: „Jerzy Miller, dziś 59 letni, zaczynał karierę jako inżynier z wykształcenia, specjalista od automatyki cyfrowej po krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej. W przeciwieństwie do wielu polityków strony solidarnościowej, nie był znany ze związków z antypeerelowską opozycją – dopiero III RP stworzyła mu szansę na porzucenie instytutu badawczego i zajęcie się państwową służbą.”
A przebieg tej służby (bezpartyjnego fachowca) jest imponujący:
- Wiceminister finansów w rządzie AWS,
- Wiceprezes NBP (u Balcerowicza),
- Szef Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w rządzie L. Millera.
- Szef Narodowego Funduszu Zdrowia (u Belki i Marcinkiewicza).
- Doradca prezydenta Gruzji Eduarda Szewerdnadze.
- Kandydat Jarosława Kaczyńskiego na wiceministra finansów.
- Wojewoda Małopolski.
- Minister Spraw Wewnętrznych w rządzie Tuska.
Jerzy Miller zyskał opinię państwowca, fachowego pragmatyka nie zaangażowanego w polityczne gry, spokojnie i kompetentnie wykonującego swoją misję w imię służby państwowej.
Przyjemnie jest wiedzieć, że mamy w Polsce ministrów zasługujących na powszechne uznanie wszystkich opcji politycznych. To wielce optymistyczne.


Komentarze
Pokaż komentarze (15)