Poznańskie wydanie GW z dnia 27 stycznia donosi: „WYROK NA BLOGERA za nazwanie burmistrz kłamczuchą” – trzysta godzin prac społecznych i roczny zakaz publikowania artykułów - taką karę wymierzył sąd blogerowi za zniesławienie burmistrz Mosiny.
Ten wyrok, godzący w wolność słowa, jest sygnałem dla dziennikarzy funkcjonujących w społecznościach lokalnych, by mieli się na baczności – uważa Helsińska Fundacja Praw Człowieka.
Tyle Gazeta Wyborcza.
Poszło o to, że ów bloger – radny Mosiny (!) – „obdarowywał” na swoim blogu panią burmistrz miasta epitetami typu „ kłamczucha”, „kłamliwa bestia”, itp. Z oskarżenia zniesławianej sąd uznał jej rację i skazał blogera na trzysta godzin prac społecznych i roczny zakaz publikowania.
Moim zdaniem wyrok słuszny, bo piętnujący szerzący się niebezpiecznie obyczaj zupełnego nieprzestrzegania przyzwoitości publicystycznej. Zniesławianie osób publicznych stało się w Polsce dość powszechną praktyką brutalizującą życie publiczne – od gazet po sejm.
Ofiary zniesławień muszą latami dochodzić swoich racji oczyszczenia się z krzywdy pomówień, a nawet jak już uzyskali satysfakcję oczyszczenia, to i tak nie odzyskali szkód moralnych i finansowych.
Czas więc najwyższy ukrócić ten nonszalancki obyczaj publicystyczny głoszący prawo rzucanie podejrzeń o różne niegodziwości w imię „wolności słowa”, bez obowiązku dowodu. Tym bardziej, że wiemy o tym, iż wiele takich oskarżeń bywa głoszonych na zamówienie przeciwników politycznych.
Oburzone wyrokiem środowiska dziennikarskie mamią nas „obroną wolności słowa”, a tak naprawdę bronią swojej bezkarności za lekkomyślne, albo celowe zniesławianie osób publicznych (i nie tylko) dla populistycznego poklasku według zasady „a może jest coś na rzeczy?”.
Obserwator Wolności Mediów przy Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka tak między innymi ocenia blogera:
„W swoim blogu używa on często, ostrego niepublicystycznego– języka …” i dalej usprawiedliwiająco: „jego artykuły oparte są na sądach wartościujących stanowią komentarz do działań pani burmistrz.”
Według mnie, to nie jest ocena, a zaledwie opinia piszącego, w której zawarł pierwiastki prawdy wymieszane z własnym poglądem.
Tymczasem skazany bloger (radny miejski !) okazał się być zwykłym populistom zniesławiającym burmistrz swego miasta dla poklasku, bo jako radny miał możliwość i prawne podstawy do „rozliczania” pani burmistrz w ramach i na forum rady. Dlaczego tego nie robił?
Dziennikarz Gazety Wyborczej Piotr Rogowski tak skomentował wyrok: „ Sędziowie którzy wydają tego typu wyroki, zdają się nie rozumieć, jak wielkie znaczenie dla demokracji ma swoboda wypowiedzi. Można przypuszczać, że nie znają oni orzecznictwa Europejskiego Trybunału w Strasburgu, który od lat negatywnie ocenia tego typu orzecznicze ekscesy.”
Pan Rogowski zaś zda się nie rozumieć jaką wartość w demokracji ma zasada nie rzucania oskarżeń bez dowodu.
Zdumiewający jest więc ten głos krytyki sądu za stosowanie polskiego prawa stojącego na straży odpowiedzialności za słowo. Szkoda, że znany dziennikarz dla obrony – właśnie nieodpowiedzialności za dziennikarskie słowo – sięga po argument orzecznictwa Trybunału w Strasburgu, bez kszty refleksji nad meritum sprawy. Celem takiego głosu jest więc tylko obrona za wszelką cenę bezkarności dziennikarskiego zniesławiania, nawet za cenę dotkliwych krzywd zniesławianych.
I to jest powód, który skłonił mnie do napisanie tej notki.
Dziennikarze, piszcie więc rzetelnie bez insynuowania niesprawdzonych niegodziwości innym. W przeciwnym wypadku grozi wam artykuł 212 §2 kk.


Komentarze
Pokaż komentarze (2)