Większość intelektualnych debat (a może dywagacji) wzbudza we mnie coraz więcej wątpliwości na temat naszej cywilizacji jako wytworu ludzkiego intelektu, powodującego nasz rozwój.
Zagadkowe reakcje i zachowania ludzi powodują jednak zasadne podejrzenie o defektach tego intelektu.
Na przykład nasze, polskie zachowania? Ciągle występuje u nas dość znaczne niezadowolenie z obecnego stanu rzeczy, choć obiektywnie rzecz biorąc nie ma powodu do aż takich niechęci. Obecny poziom życia Polaków mocna przewyższa poziom życie dawnych pokoleń tak, że powinno to być powodem zadowolenia, a nie odwrotnie.
Nie cieszy nas, że średnia życia Polaków się wydłuża. Nie cieszy nas, że śmiertelność niemowląt spada. Nie cieszy nas, że coraz więcej i liczniej korzystamy z wczasów zimowych (narty) i letnik (morze). Nie cieszy nas, że mimo wysokich cen biletów na Euro 2012, stać nas aby wykupić je z rocznym wyprzedzeniem. Nie cieszy nas rosnąca lawinowo ilość kupowanych samochodów, sprzętu AGH, komputerów, telewizorów, komórek, itd., itp.
Mimo tych oczywistych oznak naszej rosnącej zamożności, jesteśmy ciągle w czołówce narodów niezadowolonych.
Podejrzewam, że nasze mózgi zainfekowane są jakimś wirusem degradującym nasz intelekt wywołujący owe wieczne niezadowolenie, co faktycznie nas unieszczęśliwia. Ten zainfekowany intelekt wmawia nam, że za brak naszego szczęścia odpowiadają inni, od sąsiadów po rząd.
Niepokojący jest postęp tego intelektualnego karłowacenia, które wdziera się we wszystkie dziedziny życia. I tak:
W kulturze – zamiast piękna i pouczającej refleksji życia zasypują nas „utwory” wynoszące na piedestał sztuki mroczne zakamarki ludzkiej duszy, szpetoty języka, którego obrzydliwe wulgaryzmy są coraz powszechniej stosowane (używane) i skutecznie wypierają piękno języka polskiego.
W obyczajach – nawałnica propagandowa przypuściła wielki szturm na nasze umysły wmawiając nam fałsz argumentacyjny o równoprawności związków homoseksualnych z heteroseksualnymi wbrew logice biologicznej płciowości.
W religii – z okazji zbliżającej się beatyfikacji Jana Pawła II głosi się, że św. Jan Paweł II, będąc w Niebie załatwi dla Polski więcej (?) niż gdyby był na ziemi. Czyli polskie „ja to załatwię” przeniesiono przed tron Najwyższego?
W grzebalnictwie – symbole nagrobne zmarłych nagminnie umieszcza się przy trasach komunikacyjnych w miejscu wypadku zmarłego. Obyczajowi temu wbrew zwyczajom uległo już środowisko polskich elit polityczno – intelektualnych, rozszerzając ów dziwaczny zwyczaj na miejsce zamieszkania (urzędowania) ofiar wypadku (Krakowskie Przedmieście).
W polityce – nastaje epidemia nowych narodowości, które w zamyśle twórców mają ułatwić im kariery polityczne, no i oczywiście finansowe. W Polsce epidemii tej ulegli niektórzy mieszkańcy Śląska, co ma szansę rozprzestrzenić się na inne regiony z czasów Polski Dzielnicowej.
W praktykach religijnych – wprowadzono obyczaj odnawiania sakramentów (chrztu, małżeństwa), co w moim odczuciu umniejsza powagę tych sakramentów, bo sugeruje wygasanie ich wielkiej, pierwotnej wagi i znaczenia.
Czy w aspekcie w/w przykładów, wytworów ludzkiego intelektu mamy powód do poczucia szczęścia?
Z zachowań współczesnych ludzi wynika, że będzie to trudne. No chyba, że odruch powrotu do Polski Dzielnicowej spowoduje także powrót zadowolenia z tamtego poziomu życia i ograniczenie naszych potrzeb do tamtych czasów.
Jest to chyba niemożliwe, choć wszystkie religie świata wywyższają ubóstwo ponad bogactwo, które ponoć szczęścia nie dają.
Obserwując naszą rzeczywistość, coś w tym chyba jest!
Miłej, refleksyjnej niedzieli!


Komentarze
Pokaż komentarze (2)