Czas Wielkanocny to okres pogłębionej refleksji na temat sensu i celu wiary chrześcijańskiej.
W Kościele Katolickim poświęcone są temu rekolekcje wielkanocne mające pokrzepić wiarę i wyprostować krzywe ścieżki ludzkiego życia.
Temat ten jest także obecny w mediach, częściej dla usatysfakcjonowania katolickich odbiorców i kleru niż z potrzeby ducha. A przecież te potrzeby są najważniejsze, bo żyjemy i postępujemy często sprzecznie z ideą chrześcijaństwa, choć w powołaniu się na nie.
Czy rekolekcje i publikacje wielkanocne spełniają swoją rolę? Owszem, ale tylko częściowo, bo w sferze przybliżania kanonów wiary. Jednak zbyt mało poświęcane są nawoływaniu wiernych do porzucenia zachowań niechrześcijańskich, tak bardzo psujących życie społeczne, zapełnione w nadmiarze demonstrowaniem różnic między nami, zamiast argumentów na rzecz ich niwelowania.
Być może jest to zadanie za trudne dla współczesnych kaznodziei rekolekcyjnych, o czym wspomina ks. Adam Boniecki – do niedawna redaktor naczelny Tygodnika Powszechnego:
„Wielkanoc jest niełatwym dniem dla kaznodziei. Już św. Paweł zauważył, że jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara. A wcale nie jest oczywiste, w jaki sposób mówić o czymś tak nieprawdopodobnym jak zmartwychwstanie. Zawsze mam wrażenie, że moim słuchaczom bliżej jest do Tomasza, który nie mógł uwierzyć, niż do tych, którzy nie widzieli, a uwierzyli.”
Skoro tak trudno uwierzyć w zmartwychwstanie – fundament wiary – to tym bardziej trudno dostosować własne życie do reguł wiary na zmartwychwstaniu właśnie opartej. Dlatego podczas rekolekcji wielkanocnych chciało by się usłyszeć napomnienia o obowiązku dostosowania życia do wyznawanej wiary w Zmartwychwstałego, jako drogowskazu życia zasługującego na wieczne zbawienie.
Brak takich napomnień może błędnie utwierdzać wiernych, zadufanych w słuszność własnych postaw, oddalonych od nauk ewangelicznych i w ich postępowanie, bo skoro nie jest ono przedmiotem nagany to znaczy, że jest nienaganne.
Tymczasem obserwujemy nieomal codziennie mnóstwo przykładów postępowania nagannego wobec ewangelii i nie zauważanego przez kaznodziei nie tylko rekolekcyjnych, co powinno być zauważone, aby nieustannie przypominać, że dla wierzącego idee chrześcijaństwa są wytyczną w życiu, za jakość którego odpowiemy na Sądzie Ostatecznym.
Brak wyrazistego akcentowania tego problemu osłabia moc przesłania rekolekcji wielkanocnych. Taki jest mój pogląd.
WESOŁYCH ŚWIĄT!


Komentarze
Pokaż komentarze (4)