Problem z powszechną akceptacją związków homoseksualnych istnieje „od zawsze” i długo nie wygaśnie.
Postęp cywilizacyjny oraz demokratyzacja społeczeństw łagodzi napięcia na tle obyczajowym, które przestały być domeną wyłącznie prywatności. Wolność osobista współczesnych ludzi jest nam bliska i uprawnia do publicznego wyrażania swoich poglądów w każdej dziedzinie. Jednak sfera ludzkiej intymności jako najbardziej wrażliwa na publiczną odsłonę stanowi zaledwie wąski margines społecznej debaty.
Odważnie i głośno mówią o tym jedynie środowiska „obyczajowo wyzwolone” i zainteresowani związkami homoseksualnymi, zabiegającymi o akceptację.
Oczekiwaniom takim wychodzi na przeciw wiele państw demokratycznych, w których wolność jednostki ludzkiej jest wartością ustrojową. Ta właśnie idea powoduje, że coraz więcej tych państw tworzy – w ramach poprawności politycznej – prawo umożliwiające legalizację związków homoseksualnych.
Gazeta Wyborcza z dnia 7 maja obwieszcza dużym tytułem: „Homoseksualiści równi w Brazylii”, informując w podtytule: „pary homoseksualne mają takie samo prawo jak małżeństwa kobiet i mężczyzn – orzekł jednomyślnie sąd najwyższy największego katolickiego kraju świata.”
Gazeta radośnie akcentuje: że w Brazylii homoseksualiści zostali nareszcie potraktowani jak normalni ludzie. Brzmi to nieci demagogicznie, bo przecież wszyscy jesteśmy normalnymi ludźmi pomimo różnic charakterów, wyznań, sympatii politycznych czy skłonności seksualnych.
Normalność ludzka funkcjonuje we wszystkich społeczeństwach, których życie dostosowane jest do istniejącego porządku państwowo-prawnego stanowiącego normy współżycia określone prawem – od konstytucji po mnóstwo przepisów szczegółowych.
Ustanowione przez demokratyczną większość owe normy dotyczą wszystkich obywateli państwa, bez względu na indywidualny stosunek do nich.
Życie osobiste i wolność podlega jednak wiadomym ograniczeniom w imię dobra całej wspólnoty żyjącej w określonej państwowości.
Można to wyczytać także w wspomnianym artykule, jako pewien rozdźwięk na tle wyroku brazylijskiego sądu najwyższego:
1. Zaznacza się, że związki homoseksualne nie będą małżeństwami, bo KONSTYTUSJA BRAZYLII mówi, że tylko ZWIĄZEK KOBIETY I MEZCZYZNY JEST MAŁŻEŃSTWEM.
2. W orzeczeniu sądu zaś sędzia sprawozdawca zapędził się w uzasadnieniu sformułowaniami: „Płeć osób nie może rodzić ich nierówności. Praktykowanie własnej seksualności jest najbardziej intymną i prywatną dziedziną życia jednostki. ANI PAŃSTWO ANI PRAWO NIE MAJĄ TU NIC DO GADANIA.”
Rozdźwięk więc polega na tym, że ten sam sąd podkreśla iż małżeństwo to związek kobiety i mężczyzny , aby w uzasadnieniu to zanegować stwierdzeniem: ani państwo ani prawo nie mają tu nic do gadania.
Tylko w tym jednym wyroku sądowym widać ścieranie się pojęć co do nazewnictwa związków kobiety i mężczyzny i homoseksualnych.
W naszym kotle cywilizacyjnym ciągle gotują się nowe normy, które ze zmiennym szczęściem wypływają na przemian do stosowania (konsumpcji). Co ostatecznie z tego kotła wykipi, a co zostanie nie wiadomo. Cały czas bowiem ludzkość jako „normalni ludzie” tworzą nowe normy prawne, które kształtują zmiany cywilizacyjne.
Czy owe zmiany dobrze służą ludzkości, to już inny temat. Myślę, że nie umiemy tego przewidzieć, bo historia dowodzi, że nie zawsze duży postęp służy dobru ludzkości, co pokazał odeszły już XX wiek.
I na koniec. Może ktoś powiedzieć, co autorze chcesz nam zakomunikować swoimi dywagacjami (bo wszak to tylko dywagacje)? Odpowiem krótko. Tylko to, że nie wiem czy legislacja stosunków międzyludzkich oparta jedynie na poprawności politycznej, leżąca u podstaw zmian obyczajowych i legalizacji związków homoseksualnych wyjdzie ludzkości na dobre?
No, i że czułem potrzebę zapytania o to!
I tyle tylko.


Komentarze
Pokaż komentarze (2)