Święto Niepodległości 11 listopada to urodziny odrodzonej Rzeczpospolitej Polskiej, matki nas wszystkich Polaków. Sceptykom słowa te mogą wydać się nieco patetyczne. Może? Ale porównanie ojczyzny do matki głosili też poeci i autorytety moralne, np. Jan Paweł II. Więc ta patetyczność jest usprawiedliwiona.
W urodziny matki wszystkie dzieci prawią jej miłe słowa, dziękują za wychowanie i obdarowują upominkami. W takim dniu nie wypominają Jej, że bywała dla nich surowa i czasami może nawet niesprawiedliwa? Matka zapewnia, że kocha swoje dzieci jednakowo, bez wyróżniania któregokolwiek z nich. Niemniej dzieci wiedzą, że niektóre więcej faworyzowała, a dla innych była nieco bardziej surowa i wymagająca.
Wiemy jednak także – my dzieci – że chroniła nas wszystkich opiekuńczo bez wyjątku przed niebezpieczeństwami zagrażającymi ze strony nieprzyjaznego świata zewnętrznego, a w czasie niepowodzeń i biedy pocieszała nadzieją, że złe minie i przyjdzie dzień przywracający normalność, który będziemy czcić i radośnie święcić jako dar bycia rodziny razem.
Rodzina, która wyzbyła się kultury szacunku dla własnej matki, a dzień Jej Urodzin traktuje jako okazję do rodzinnych awantur jest kulturowo ułomna.
Ułomna jest także kultura środowisk, które dzisiejsze Święto Niepodległości Polski, naszej Ojczyzny – matki wszystkich Polaków – cynicznie wykorzystali do demonstrowania i podkreślania własnego niezadowolenia ze swojej rodzicielki.
Niestety dzisiejsza demonstracja w Warszawie nacjonalistów i faszyzującej Młodzieży Wszechpolskiej – wspartej bandą tzw. kiboli (10 tys. uczestników) – zepsuła świąteczny nastrój. Ponad 20 osób jest rannych. To smutne, że po polskich i europejskich doświadczeniach historycznych są w Polsce środowiska polityczne podsycające te szowinistyczne nastroje.
Takie zachowanie to brak szacunku dla Ojczyzny Jubilatki, to oznaka awanturniczego kompleksu prostaków, nie potrafiących uszanować podniosłych okoliczności świętowania ważnych, wielkich historycznych jubileuszy naszego narodowego bytu, świętującego zwycięstwa w imię podkreślenia ich wyższości nad niepowodzeniami.
Ci krzykliwi prymitywni demonstranci, zakłócający radość z historycznej Viktorii Narodu, swoim pretensjonalnym prostactwem zaistnienia w tym świątecznym, uroczystym dniu, degradują się do roli prymitywnego motłochu demonstrującego bezmyślnie sprzeciw li tylko dla samego sprzeciwu.
Prostactwo takich postaw, to niezdolność do refleksji, że być może nie Ojczyzna (matka) jest ich przeciwnikiem, ułomnym rodzicem (w ich mniemaniu), lecz może to oni są wyrodnymi dziećmi tej Ojczyzny, egoistycznie oczekującymi spełnienia wszystkich swoich roszczeń, bez najmniejszego gestu ze swojej strony na rzecz Polski.
Zastanawiające i niebezpieczne jest w tym zajściu tolerancyjna wyrozumiałość organów bezpieczeństwa, które wydają się nie znać powiedzenie o drodze do przestępstwa wyrażonego słowami „od rzemyczka do koniczka”.
Środowiska destrukcyjne rzemyczek już sobie przywłaszczyły i tylko patrzeć kiedy sięgną po koniczka. Trzeba go więc strzec jak oka w głowie.



Komentarze
Pokaż komentarze (6)