Dzisiajsza pierwsza niedziela Adwentu rozpoczyna czas oczekiwania na Boże Narodzenia. Czy to ma coś wspólnego z polityką? Nie ma! Chyba, że polityk demonstracyjnie obnosi się ze swoją katolickością i łączy ją z polityką. Dla takiego polityka Adwent powinien być impulsem do pokazania się z lepszej, bardziej koncyliacyjnej strony, jako przykład ważności postaw moralnych w polityce.
Jak to jest z polskimi politykami, tymi bezceremonialnie powołującymi się na swoją religijność, nierzadko na zgromadzeniach religijnych, no i oczywiście na przedwyborczych i partyjnych wiecach
Jeżeli taki polityk – poza słownymi deklaracjami – nie daje chrześcijańskiego przykładu w praktyce politycznej, przestaje być wiarygodny i traci szacunek wyborców. Przed takimi politykami trzeba ostrzegać obywateli żeby nie dali się uwieść ich słowom i machnęli na nich ręką przy urnach wyborczych.
Niektórzy politycy bez żenady zmieniają światopogląd nie ukrywając tego przed wyborcami. Żywym przykładem jest Janusz Palikot, który w poprzednich wyborach zyskał kapitał wyborczy demonstrowaniem katolickości (wydawca Ozonu, utożsamianie się z pokoleniem JPII, i kończąc przysięgę parlamentarną słowami Tak Mi dopomóż Bóg).
W ostatniej zaś kampanii wyborczej zademonstrował światopogląd odmienny od katolickiego o 180 stopni ostrą retoryką antyklerykalną, usuwaniem krzyża z instytucji świeckich, legalizacją marihuany i przygarnięcia pod swoje skrzydła radykałów z ruchów homoseksualnych, feministycznych, itp., co przyniosło mu 10 % sukces wyborczy. Czyli opłaciło się.
Innym przykładem jest Jarosław Kaczyński, który przy retoryce ewangelicznej, Społecznej Nauce Kościoła , pozorowaniu obrony tegoż Kościoła przed władzą – jednocześnie bezceremonialnie kpi z tych wartości patronowaniem demonstracji przed Pałacem Prezydenckim z bluźnierczym wykorzystywaniem Krzyża – symbolu wiary katolickiej – do walki politycznej. Ostatnio demonstracyjnie, wbrew nauce Jana Pawła II i Kościoła nawołuje do przywrócenia kary śmierci, którą Papież Polak (często przytaczany przez J.K.) określił niegodną postawy katolika.
Obaj wymienieni wyżej politycy, to przykłady cynicznych graczy w walce o władzę, z tym, że Janusz Palikot nie kamufluje swojej aktualnej postawy światopoglądowej, a Jarosław Kaczyński przeciwnie, obłudnie kluczy między postawami chrześcijańskiej nauki i innej, ciemniejszej strony polsko – katolickiego zaścianka, zatwardziałego w nienawiści do obcych, gotowego wrócić do kary śmierci w imię wyimaginowanej sprawiedliwości, której prorokiem samozwańczo ogłosił się Kaczyński.
W takim oto duchowym nastroju niektórzy polscy politycy rozpoczynają czas oczekiwania na narodzenie Tego, który przychodzi nas uczyć miłości i wzajemnego szacunku ludzi do siebie.
Może więc ten czas będzie impulsem dla duchownych na poruszenie tego tematu podczas przedświątecznych rekolekcji?
Będę nadsłuchiwał !


Komentarze
Pokaż komentarze (8)