Odzew spowodowany przemówieniem min. Radosława Sikorskiego w Berlinie nie wskazuje na szybką zgodę Europejczyków dotyczącą ściślejszej integracji politycznej państw Unii.
Kryzys finansowy państw strefy euro dowodzi także o kryzysie rozsądku Europejczyków tej strefy. Podobnie jak w Polsce przeważa tam społeczność socjalna, która przyzwyczajona do nadopiekuńczości państwa zupełnie wyzbyła się instynktu obywatelskości wypartego kulturą roszczeniową.
Głos min. Sikorskiego otworzył oczy wielu politykom Zachodu na egoizm bogatych Europejczyków, skłonnych odżegnywać się od reszty kontynentu w imię zachowania własnego dobrobytu. Min. Sikorski ostrzegł przed uleganiem takiej tendencji również ze strony rządów tych państw, głównie Niemiec i Francji, które wykazują pokusę utworzenia mniejszej strefy europejskiej z euro politycznie bardziej sterowalnej przez rządy bogatych państw. Zresztą taka pokusa jest zrozumiała w świetle obecnych trudności w podejmowaniu politycznych decyzji w całej Unii. Wszak procedury decyzyjne o przesadnej demokratycznej weryfikacji stanowią, że każda głębsza zmiana w UE wymaga najpierw zgody wszystkich krajowych rządów, a następnie parlamentów, co bardzo utrudnia skuteczne oddziaływanie wymagające szybkiego reagowania, np. podczas kryzysu.
Takiemu decyzyjnemu marazmowi może zaradzić skonsolidowanie władzy politycznej (decyzyjnej) w Unii, np. poprzez skonfederowanie państw członkowskich.
Włodzimierz Cimoszewicz tak to określa (GW z dnia 2 grudnia):
„Idea Stanów Zjednoczonych Europy jest bardzo stara, pierwszy mówił o tym Wiktor Hugo w XIX wieku. Ja unikam sformułowań typu federacja , konfederacja, mnie zależy na integracji, a czy przybierze ona formę jednego państwa, to już mi obojętne”.
W dzisiejszej Wyborczej Marek Beylin przypomina, że już Windsor Churchill mówił o Stanach Zjednoczonych Europy w słynnej mowie z września 1946 r. Podkreślał, że tylko tak da się ocalić kontynent przed kolejną wojną.
Czyż w świetle powyższej konkluzji nie było wymowne stwierdzenie min. Rostowskiego podczas debaty w Parlamencie Europejskim kiedy mówił, że Europa jest dzisiaj w wielkim niebezpieczeństwie? A jego cytat za jakimś bankierem, że po takich wstrząsach gospodarczych i politycznych, jakie teraz dotykają Europę, „rzadko się zdarza, by po 10 latach nie było także katastrofy wojennej”, uznany zastał wręcz za kasandryczny.
Zarówno przemówienie min. Sikorskiego jak i głos min. Rostowskiego wzbudził największe „oburzenie” wśród polityków PIS. Jarosław Kaczyński zażądał dymisji obu ministrów, a ostatnio min. Sikorskiego nawet o postawienie przed Trybunałem Stanu.
Postawa PIS jest tak dalece nieracjonalna, że nie znajduje pozytywnego wsparcia nawet w pozostałych partiach opozycyjnych.
Jest to kolejny przykład ignorancji politycznej PIS-u i jego wyobcowania z udziału w odpowiedzialnej debacie na temat przezwyciężeniu kryzysu w Europie i jego skutków dla Polski.


Komentarze
Pokaż komentarze (9)