Każdemu demokratycznemu państwu zależy na wysoko rozwiniętym społeczeństwie obywatelskim, które cechuje świadomość ścisłej współzależności obywateli z państwem.
Spuścizna komunizmu w państwach tego byłego obozu utrwaliła postawy socjalne i roszczeniowe szerokiej rzeszy ludzi oczekujących od państwa 100 procentowej odpowiedzialności za całokształt bytu społeczno – państwowego.
Obywatelskość powoduje zmianę tej świadomości społecznej na świadomość odróżniającą zakres odpowiedzialności za bieg spraw w państwie począwszy od samo rządzących się społeczności obywatelskich zorganizowanych na szczeblu lokalnym i zawodowym oraz stopnia ich wpływania (oddziaływania) na ład państwowy po parlament i rząd.
Takiemu pojęciu obywatelskości odpowiada zwięzła definicja umieszczona na wikipedii:
„Obywatelskość oznacza umiejętność wykorzystania istniejących swobód i praw bez naruszania interesu ogółu oraz rozumienie powiązań między dobrem jednostki a dobrem wspólnoty, jak również chęć do działania na jej rzecz. Obywatelskość jest nieodłączną częścią tożsamości polityczno-kulturowej jednostek.”
Niby wszystko proste, a jednak zakres obywatelskości w polskim społeczeństwie jest ciągle niedostateczny. Państwo nie wytworzyło atmosfery społecznej, przychylnej nastrojom pro obywatelskim zaniedbując to w polskim systemie edukacyjnym.
Na uznanie zasługują więc wszelkie inicjatywy poza rządowe wspierające i rozpowszechniające idee obywatelskości.
Szeroką dyskusje na ten temat zainicjowano na:
Szczerze namawiam do odwiedzania tej strony.



Komentarze
Pokaż komentarze