Święta Bożego Narodzenia już za nami. Większość z nas spędziła je z rodziną, tradycyjnie: wieczerza wigilijna, śpiewanie kolęd, radość dzieci (i nie tylko) z choinkowych prezentów – Pasterka.
Było pięknie, radośnie, nastrojowo, ale przeminęło jak to zawsze z pięknem bywa.
W prasie ukazują się wspominki poświąteczne (poświętne) w tonacji różnej i często w treści bardzo odmienne.
Czytamy więc w jednym miejscu o dużej ofiarności Polaków dzielących się dobrami z mniej zamożnymi rodakami. Rozdano setki tysięcy paczek świątecznych zebranych w różnych kampaniach od parafii po ogólnopolskie. Zorganizowano setki wieczerzy wigilijnych dla biednych, samotnych i bezdomnych.
Ale dowiadujemy się także o biedzie przez nikogo nie dostrzeżonej! Czytamy o smutku starych rodziców zamożnych dzieci, które zapewniwszy im (rodzicom) obfitość jedzenia wyjechały na świąteczny wypoczynek do pięknych ośrodków wczasowych. Tam panie domu uwolnione od starych rodziców, wolne od obowiązku świątecznej krzątaniny usiadły przy wigilijnym stole, aby być obsłużone zamiast same obsługiwać swoich bliskich. W ich mniemaniu należy im się ta odrobina luksusu za całoroczny trud matki, żony i pani domu.
Coraz więcej takich wygodnickich świątecznych wczasów spędzanych bez specjalnych skrupułów wobec tradycji i radowania się pospołu z całą wspólnotą rodziną.
Wygodnie, po pańsku no i nowocześnie?
Czyżbyśmy odchodzili od tradycji polskiej kultury świętowania?
A może już nie umiemy się cieszyć tym co mamy, bez względu na stopień zamożności?
Może to ciągłe wyglądanie lepszego jutra nie wynika z prawdziwego naszego położenia, lecz jest powodowane – dla jednych – owym dziwnym, współczesnym nawykiem snobowania się na klasę lepiej sytuowaną, a sarkanie i permanentne niezadowolenie – dla drugich?
Pięknie pointuje ten nowy obyczaj siostra Małgorzata Chmielewska ze wspólnoty „Chleb Życia” mówiąc (TP z 25 grudnia):
„Lepsze jutro? A dlaczego sądzimy, że teraz jest gorsze dzisiaj? Cała tajemnica polega na życiu chwilą obecną. Ciągle marzymy o tym, żeby było lepiej, tracąc okazję na radowanie się z tego co już mamy.”
Wszystkim życzę wzięcie sobie do serca tych mądrych słów s. Małgorzaty i głębszej zadumy nad tym, co naprawdę jest nam potrzebne do szczęścia!
DOSIEGO ROKU!


Komentarze
Pokaż komentarze (4)