Własność państwowa to nieodparta pokusa dla polityków aby wykorzystywać ją do swoich gier politycznych, często brudnych.
Ostatnie dwudziestolecie demokratycznych rządów w Polsce to nieustanne zmaganie się państwowego etatyzmu z prawami rynku.
Okres ten to obraz przemiany poglądów politycznych w zależności od tego czy jest się opozycją czy się rządzi. Zadeklarowani w latach 80 – tych niektórzy liberałowie, piewcy gospodarki rynkowej i orędownicy prywatyzacji, po dojściu do władzy stali się często obrońcami własności państwowej. Taką metamorfozę przeszedł np. liberał Jan Krzysztof Bielecki.
Takie przemiany wywołuje demokratyczna rzeczywistość polityczna, w której rzeczowość argumentów gospodarczych zastępowana jest politycznym populizmem łagodzenia twardych reguł prawa popytu i podaży, dodajmy reguł niepopularnych. Do utwierdzania populistycznego oblicza władza potrzebuje dyspozycyjnych mediów. A posłuszeństwo łatwiej wymóc na redakcjach państwowych anten i tytułów. Państwem rządzą politycy więc państwowe instytucje są im podporządkowane. Skoro tak, to korzystają z prawa właścicielskiego i ustawiają funkcjonowanie podmiotów państwowych pod swoje polityczne potrzeby.
Klinicznym tego przykładem jest historia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w czasach od prezesury Marka Markiewicza (1982 – 1984 – Solidarność) poprzez kierownictwa Danuty Waniek (2003 – 2005 – SLD), Elżbiety Kruk (2006 – 2007 – PIS) do dzisiejszego Jana Dworaka – z rekomendacji PO. Pamiętamy ile w tym czasie nastąpiło roszad personalnych w TVP i PR i z jakimi awanturami było to związane.
Nic się nie zmieniło. Roszady personalne np. w TVP to codzienność. Komunikat choćby z dzisiejszej prasy o zwolnieni prezenterki Wiadomości z TVP 1 p. Małgorzaty Wyszyńskiej, poddanej temu nie po raz pierwszy.
Zamieszanie personalne w Spółkach Skarbu Państwa z głośną ostatnio dymisją Prezesa PGNiG Michała Szubskiego i zapowiedź zmian w wielu radach nadzorczych innych spółek – to rutyna po każdych wyborach.
Jak z powyższego widać troska polityków o zachowanie w rękach państwa jego „sreber rodowych”, czyli TVP I PR oraz dochodowych spółek, to walka o darmowy dostęp do mediów i firm z setkami synekur dla „miernych, biernych ale wiernych” partyjnych funkcjonariuszy.
Zmienić to może wyłącznie pozbawienie władz państwowych wpływu na te instytucje przez ich sprywatyzowanie i zaprowadzenie systemu zlecenia programów politycznych, kulturalnych. oświatowych. itp. - mediom prywatnym. Z wielu opinii medioznawców wynika, że to czytelny, jasny i uczciwy sposób komunikowania się ze społeczeństwem.
Jawne dane o zleceniodawcach programów i audycji wykluczy anonimowość inicjatorów takich programów ograniczając propagandowe kamuflaże i prymitywny pijar.
Ponieważ moja Partia Wolnych Demokratów nigdy nie dojdzie do władzy (jest jednoosobowa) to nie ma szans na pozbawienie polityków (państwa) wpływu na instytucje wspomniane w notce.
Chociaż kto to wie?



Komentarze
Pokaż komentarze (11)