Coraz wyraźniej zarysowuje się światowa tendencja wzajemnego zastraszania się ludzi, państw a nawet kontynentów w imię wymuszania zachowań pożądanych przez straszącego. Takie wymuszanie to po prostu szantaż.
Rozwój demokracji osiągnął swój kres w momencie zastępowania woli demokratycznej większości obowiązującej wszystkich, bezkarnym zastraszaniem tej większości przez mniejszość szantażującą deregulacją porządku panującego w zajmowanym przez te mniejszości segmencie życia społecznego. Strajki, blokady, demonstracje to klasyczne formy takiego szantażu.
Garstka protestujących kolejarzy egoistycznie gnębi bezlitośnie tysiące współobywateli wstrzymywaniem ruchu pociągów w imię wymuszenia poprawy swojego bytu.
Grupa lekarzy szantażem odcięcia tysięcy chorych ludzi od lekarstw wymusza dla swojej wygody ustępstwa rządu w sprawie zwolnienia ich z istotnej kontroli publicznych wydatków.
Wzajemny szantaż państw to już reguła. Zadłużone kraje zamiast skruchy wobec innych państw – swoich wierzycieli, szantażują je wstrzymaniem spłacania swoich długów jeżeli nie zostanie im umorzona znaczna ich część i nie otrzymają dalszych preferencyjnych kredytów na spłatę długów pozostałych.
Prywatne banki, np. Lehman Brothers, szantażem wymusza na rządzie USA dofinansowanie strasząc widmem kontynentalnego kryzysu, którego byli autorem. Szantaż się powiódł, rząd bank dofinansował, a zarząd banku zamiast trafić za kratki wypłacił sobie sowite premie.
I tak oto rozwija się współczesna, wzajemna współpraca ludzi instytucji i państw według reguł kultury przyjętej z nizin społecznych, żywcem przeniesionych razem z ludźmi, beneficjentami powszechnego awansu społecznego.
Dożyliśmy czasów przenikania hurtem kultury masowej z nizin społecznych do establishmentu władzy, gospodarki i finansów.
Oto znaki czasu!



Komentarze
Pokaż komentarze