Międzynarodowa afera na tle odsłony nowych uregulowań prawnych pod nazwą ACTA, które zakładają ochronę własności intelektualnej w Internecie, odsłania gmatwaninę współczesnych interesów różnych środowisk polityczno – finansowych.
Mnogość publikacji w tej sprawie wprowadza zamęt w pojmowaniu intencji inicjatywy dot. ochrony własności intelektualnej (muzyki, filmów, itd.) przed kradzieżą w Internecie przepisami ACTA. Zamęt polega na tym, że owa własność intelektualna w tym projekcie, potraktowana została przez unijnych legislatorów wyjątkowo troskliwie w porównaniu do własności w dziedzinach mniej spektakularnych, jak choćby w technice.
Inżynier – twórca nowatorskiego rozwiązania technicznego w jakiejkolwiek dziedzinie inżynierskiej musi w trosce o ochronę własności (też intelektualnej) swojego wynalazku szybko go opatentować, ponosząc wysokie koszty tego zabezpieczenia.
Twórca muzyki estradowej (pomijam jej wartość artystyczną) z mocy prawa – zawartego w projekcie przepisów ACTA – ma zagwarantowaną ochronę swojej własności niejako z urzędu.
W takiej sytuacji podejrzenie o nieczyste i nadzwyczaj skuteczne wpływy lobbystyczne koncernów multimedialnych na legislatorów unijnych, może wydać się zasadne, tym bardziej, że w imię tej ochrony tych wybranych poświęcają wolność wypowiedzi i publikacji wszystkich innych.
Taki zabieg trafnie interpretuje Jacek Żakowski w poniedziałkowej GW pisząc: „W przypadku ACTA chodzi o ugruntowanie w prawie międzynarodowym zamiany relacji twórcy i odbiorcy w transakcję dostawcy z nabywcą. Wedle logiki stosowanej w ACTA sensem twórczości przestaje być inspiracja, a staje się transakcja.”
Nie często zgadzam się z p. Żakowskim, ale tym razem przekonał mnie, co do podejrzanej sztuczności tzw. własności intelektualnej, z której – w masowości użytkowników Internetu – dostrzeżono możliwość gigantycznych interesów, generujących takowe zyski, wokół których zawsze powstaje wianuszek zainteresowanych ich współ konsumpcją.
Tak to postrzega p. Żakowski: „Zwolennicy ACTA powołują się na prawa twórców do wynagrodzenia, bez którego twórczości podobno nie będzie jak finansować. Ale ludzkość sporo dzieł stworzyła, nim kilkadziesiąt lat temu wymyślono „ własność intelektualną”. Chopin, Beethoven, Chaplin, Beatlesi, Picasso, małżeństwo Curie tworzyli przed finansjalizacją (zamienianie wszystkiego w pieniądze). Ludzie płacili za koncert, nuty, książki, obrazy, odkrycia. potem mogły one krążyć, być reprodukowane, i udostępniane swobodnie. Dopóki między twórcą a odbiorcą nie było korporacji, której jedynym celem jest wynik finansowy.”
Przykład biblioteki, gdzie bezpłatnie wypożyczamy książki (własność intelektualna autorów) która jakoś nie podlega troskliwości unijnych obrońców własności prywatnej, ale tylko tej, którą tak szumnie nazwano intelektualną.
A co z inną własnością? No cóż, o tę inną własność niech martwią się jej właściciele sami. Zresztą kto będzie się interesował takim rodzajem własności, która nie daje szansy wygenerowanie dużych pieniędzy?
O tym doskonale wiedział autor znanego powiedzenia (własność intelektualna), że jak nie wiadomo o co chodzi to chodzi o pieniądze. Mądry człowiek!



Komentarze
Pokaż komentarze (4)