Ludzie nie potrafią się zmieniać, choć uparcie udają, że to robią. Zjawisko to jest chyba największą zagadką biologii ludzkiego mózgu. Od tysiącleci ludzkość wzajemnie i uparcie się morduje i od tysiącleci obiecuje sobie, że tego nie będzie robić. Po każdej wojnie istnieje szczera chęć, aby już nigdy jej nie powtórzyć. I zawsze się powtarza.
Przed recydywą wojen ma nas chronić wychowanie młodego pokolenia w duchu kultury współżycia bez przemocy. Tej pięknej idei zadaje jednak kłam powszechna praktyka wychowawcza na bazie kultury przemocy aplikowanej dzieciom poprzez bajki od najmłodszych lat, po ociekające krwią gry komputerowe ( o filmach TV nie wspominając).
W metodach wychowawczych zrezygnowano z fizycznego przymusu egzekwowania zachowań pożądanych w imię unikania niehumanitarnej przemocy wychowawczej, co miało promieniować dobrym przykładem nie stosowania siły wobec bliźnich.
Ku bezradnemu zdziwieniu wychowawców praktyki te nie przyniosły pozytywnych skutków. Wręcz odwrotnie, fala młodocianej przemocy wzrasta.
Wyraźne zaburzenia intelektualne ludzkości powodują również zarzucenie kultury harmonii i piękna na rzecz powszechnego preferowania szpetoty, głupoty, wulgaryzmów, przemocy, itp., nazywanej nie wiedzieć czemu kulturą powszechną. Wszystko co w kulturze porusza wyższe uczucia (wzruszenie, romantyzm) wyśmiewane jest jako łzawy sentymentalizm.
Oto skrótowy obraz zbiorowej, cywilizacyjnej schizofrenii ludzkości, która usiłuje naprawiać ciągle mnożące się zło metodami owo zło promującymi
Dla uspokojenia sumienia ludzie tworzą pozory walki z tym złem przez permanentne wymyślanie reform, które co rusz zmieniają na kolejne i kolejne, bez końca
Dobitnym tego przykładem jest wszechobecna polityka, która właściwie polega wyłącznie na propozycjach reformowania wszystkiego, traktowana jako podstawowa wykładnia kierowania państwem. Obecny spektakl rządowej 100 dniówki, to głównie ministerialne deklaracje reform: służby zdrowia, ubezpieczeń, oświaty, sądownictwa, itd., itp.
Owe propozycje, to kolejne pole politycznych sporów dla mydlenia oczu wyborcom przez udawaną troskliwość o ludzi powtarzanym sloganem „chodzi o dobro człowieka”. A owo dobro jest prezentowane odmiennie w zależności od pozycji politycznej w rządzie lub opozycji.
Tak wygląda np. prezentacja troskliwości o człowieka w wydaniu byłego premiera Leszka Millera w czasach kiedy był szefem rządu i dzisiaj kiedy jest w opozycji. Jako szef rządu popierał podniesienie wieku emerytalnego (plan Hausnera), a dzisiaj jako szef opozycyjnej partii zdecydowanie sprzeciwia się temu pomysłowi inicjując społeczny sprzeciw.
Wicepremier Pawlak, gorliwy zwolennik KRUS (w ponad 90% finansowanego przez państwo) jako gwaranta bezpieczeństwa socjalnego rolników, bezceremonialnie wypowiada zaufanie do ZUS (w 30% finansowane przez państwo) jako niewiarygodnego gwaranta bezpieczeństwa socjalnego emerytów. Ten sam Pawlak razem ze swoją (PSL) p. minister Fedak optował za przeniesieniem funduszy emerytalnych z OFE do ZUS w imię pewności wypłacania emerytur gwarantowanych przez państwo, a obecnie głosząc niepewność co do tej wypłacalności, zaprzecza sam sobie.
Zgłasza jednak własną reformę emerytur proponującą obniżenie wieku emerytalnego kobietom o 3 lata za każde wychowywane dziecko.
Oto jak wygląda reformowanie bezradności.



Komentarze
Pokaż komentarze (2)