Głośne debaty o emeryturach w Polsce i Europie uzmysławiają nam problem starości. Współczesna cywilizacja promuje młodość, piękno, wygodne życie – według powiedzenia „używajmy świata póki służą lata”, co eliminuje ofiarność na rzecz innych.
Nie ma już rodzin wielopokoleniowych (wyjątki potwierdzają regułę), bo to krępuje owo wygodne życie z czego trzeba by zrezygnować na rzecz członków rodziny wymagających opieki. Z tego samego powodu w rodzinach coraz mniej dzieci.
Aspiracje kobiet poszły w kierunku równouprawnienia z mężczyznami, czyli robienia kariery zawodowej i zniesienia ograniczeń związanych z płcią (ze służbą w wojsku włącznie). A w takiej karierze dzieci przeszkadzają (a nawet wręcz ją uniemożliwiają) więc kobiety dzieci nie chcą rodzić.
Starzy członkowie rodzin też przeszkadzają, bo wymagają opieki. Wymyślono więc sobie ( oczywiście z pobudek humanitarnych /?/), że w tych obowiązkach powinno nas wyręczyć państwo. Stąd popyt na żłobki i domy starców (zmyłkowo nazywanych domami pogodnej /?/ starości), co miało intencję pogodzenia sprzecznych interesów odpowiedzialności rodzinnej z wygodą życia.
Ni udało się. W żłóbkach dzieci są nieszczęśliwe tak jak starcy w domach „pogodnej starości”.
W artykule „Demencja zżera Niemcy” Bartosz Wieliński opisuje (GW z 27 marca) dramat starych Niemców, pensjonariuszy domów starców, gdzie traktuje się ich jak zbędne rzeczy niehumanitarnym traktowaniem w imię zmniejszania kłopotów opiekuńczych. Dowodzą tego te komentarze:
„W niemieckich domach opieki w ramach oszczędności chorych na demencję zamiast leczyć, po prostu się uspakaja lekami psychotropowymi. Sprawa dotyczy 240 tys. pacjentów”.
„To nie pierwszy skandal wokół niemieckich domów opieki. W 2007 r. po kontroli kas chorych okazało się, że co trzeci pacjent w 8 tys. sprawdzonych domów opieki jest niedożywiony, przyjmuje zbyt mało płynów i ma niewłaściwie leczone odleżyny”.
Oto cywilizacja obłudy. W retoryce polityków i publicystów ciągle dominuje troskliwość o rodziny, dzieci, starców (emerytów), w praktyce upychanie problemów w ciemne opiekuńcze kąty państwa.
W Polsce nie jest lepiej – jeśli nie gorzej – ale miło oglądać miasteczko namiotowe pod URM z protestującymi w imię humanitarnej troskliwości o starych Polaków. Ten humanitaryzm świadomie przemilcza fakt, że w razie odniesienia sukcesu protestujących i odstąpienie rządu od reformy emerytalnej, to przyszli emeryci będą mieć emerytury jeszcze mniejsze od dzisiejszych. Taki los szykują weteranom pracy dzisiejsi bojownicy o humanitarną starość przyszłych emerytów. Oto cyniczna obłuda liderów lewicy społecznej na czele z Solidarnością. Obłuda w imię politycznych populistów prących do władzy za wszelką cenę.
Żeby nie wypaść na cywilizacyjnego pesymistę, dodam pozytywy z których dumne są wszystkie media. Otóż udowodniliśmy nasz wspaniałomyślny humanitaryzm ratując życie tysiącom psów, koni, kotów i innych zwierząt, przez mnożenie schronisk i okienek życia /?/ przeznaczając na ten cel duże środki pieniężne, zarówno z akcji dobrowolnych datków jak i budżetów gminnych i państwa. Zaś wiece humanitarna akcję „adopcji” zwierząt obudowano urzędowymi przyrzeczeniami nowych opiekunów , że będą te zwierzęta traktować humanitarnie. Jestem tak wzruszony tym humanitaryzmem, że postuluję przeniesienie go na grunt domów opieki dla ludzi niesprawnych, starych i porzuconych przez rodziny. Przecież nie można oczekiwać od rodzin żeby opiekowali się swoimi starcami, kiedy ich dzieci i wnuki mają pełne ręce roboty przy humanitarnej akcji ratowanie zwierząt.
Jak więc widać współczesne społeczeństwo nie jest obojętne na niedole stworzeń boskich. Jest więc nadzieja, że to także obejmuje ludzi.
Nadzieja zawsze miła…!



Komentarze
Pokaż komentarze (2)