Pastwo rozdawnictwa publicznych pieniędzy (państwo socjalne), to z natury rzeczy przyczyna społecznych konfliktów nie tylko o dostęp do wspólnych (państwowych) pieniędzy, ale także o jak największe ich zagarnięcie dla siebie.
Tezę te potwierdza współczesna rzeczywistość społeczno – polityczna, kompletnie nie zajmująca się problemami związanymi z wysiłkiem dotyczącym wytwarzania dóbr, lecz zainteresowana wyłącznie ich konsumowaniem.
Powszechna roszczeniowość, dosłownie wszystkich (robotników, rolników, polityków, intelektualistów, Kościoła, itd.), to dominująca problematyka debat politycznych.
Jesteśmy podzieleni i skłóceni wyłącznie o pieniądze wspólnoty narodowej (budżet państwa), jako przedmiotu boju o zagarnięcie jak największej jego części dla siebie.
Polityczne debaty liderów partii politycznych i ruchów społecznych toczą dyskusje wyłącznie wokół kwestii finansowania przez państwo życia społecznego. Nie ma poważnych debat o aktywizacji społeczeństwa na rzecz zwiększonego wysiłku pracy, podstawy wytwarzania dochodu narodowego. Są tylko kłótnie o dotacje i subwencje.
Jeżeli rządzący próbują temu zaradzić, opozycja natychmiast blokuje takie pomysły nawołując naród do bojkotu rządu, obiecując wyborcom – w imię zdobycia władzy – „gruszki na wierzbie”. To bardzo łatwe i prostackie podżeganie ludzi przeciwko pracy jest zawsze entuzjastycznie przez nich przyjmowane.
Także na forach internetowych dominują spory wynikające z sympatii politycznych zwolenników państwa socjalnego i państwa obywatelskiego, podbudowywanych tłem ideologicznym partii politycznych, tych populistycznie broniących przywilejów opiekuńczych państwa i tych apelujących o odbudowę społeczeństwa obywatelskiego, świadomego źródeł cywilizowanego państwa dobrobytu.
Posty o tematyce ekonomiczno – gospodarczej są rzadko komentowane, zaś te o tematyce bieżących sporów rządowo – opozycyjnych, aż roją się od obrońców państwa opiekuńczego.
Łatwo jest więc zwołać roszczeniowy wiec w „obronie godnego życia”, z wyraźnym adresatem tych roszczeń (rząd), bo to nic nie kosztuje organizatorów, a przybywa im sondażowych punktów poparcia wyborców.
Wniosek w sprawie zgody narodowej jest prosty. Pozbawić państwo roli św. Mikołaja (jak mówi prof. Balcerowicz) a przywrócić mu funkcje dobrego gospodarza, wynagradzającego za dobrą pracę i nie trwoniącego dorobku ogółu na utrzymywanie zwolenników życia na koszt tegoż ogółu.
Czy to możliwe? Myślę, że tak, ale pod warunkiem niezłomnej woli walki marzycieli o społeczeństwie obywatelskim i konsekwencji rządzących, nie uginających się pod ulicznym szantażem miłośników życia na koszt ogółu.
Czekam na taki rząd!



Komentarze
Pokaż komentarze (4)