„Kocham cię jak Holandię” to artykuł Katarzyny Pawłowskiej-Salińskiej w GW (29-29. kwietnia) na temat polskich gasarbajterów w Holandii. Ta ciekawa publikacja uświadamia czytelnikowi wielorakość powodów niekorzystnej zmiany postrzegania tam Polaków.
Jedną z nich jest, niestety, niska kultura polskich robotników żywcem przeniesiona razem z ich polskimi obyczajami i nawykami. Dotyczy to lekceważenia otoczenia. Pijackie wrzaski, nieobyczajność zachowania (oddawanie moczu gdzie popadnie) – mówiąc krótko – znanych nam z własnego podwórka (często dosłownie) tych miłośników ludowej rozrywki.
Polacy bardzo wyrozumiale (?) to tolerują, a mniej wyrozumiali Holendrzy (wyższa kultura) nie. Stąd konflikt.
Pośród 200 tys. naszych rodaków w kraju tulipanów odsetek „miłośników ludowej rozrywki” jest zbliżony do średnie w Polsce. Czyli jest wyraźnie widoczny.
Autorka podkreśla, ze naborem gasarbajterów zajmują się polskie agencje pośrednictwa pracy, z których wiele typowo po gangstersku wykorzystuje swoich rodzimych kontrahentów. Oto cytat z relacji jednego z nich:
„Za mieszkanie sporo pobierali, a warunki były koszmarne: sześć osób w jednym pokoju, łazienka jedna na 20 osób z wiecznie zepsutym prysznicem. Opłatę za jedzenie też nam odliczali z pensji, a i tak, gdy wracaliśmy z pola wszystko było już zjedzone. A do najbliższego sklepu 10 km piechotą. Ale nie mogłem nić zrobić – opowiada.”
Ta opowieść wyjaśnia jaką klientelę mają agencje, skoro mogą sobie tak bezdusznie lekceważąco ich traktować.
Tak więc postrzeganie Polaków tylko przez pryzmat rozpijaczonych robotników nie jest kompletne. Do tego trzeba dołożyć sylwetki wyeleganconych, wykształconych Polaków z państwową koncesją agencji pośrednictwa pracy, którzy czynnie przyczyniają się do negatywnego wizerunku Polaków.
Rodzi się pytanie: gdzie są państwowe organy kontroli i nadzoru nad tym procederem? Może ich nie ma? Chyba to niemożliwe, aby w państwie z nadmiarem agencji kontrolnych ich nie było? No, a jeżeli są to najwyraźniej śpią, więc czas najwyższy je obudzić.
Czas również w przypomnieć zatroskanym o dobry wizerunek Polaków za granicą: że walkę o poprawę tego wizerunku trzeba zacząć od siebie. TAK, OD SIEBIE! Dotyczy to nas wszystkich, nas, tolerujących nieobyczajność zachowań rodaków.
Na Salonie też!



Komentarze
Pokaż komentarze