Miesiąc maj kojarzy się najczęściej ze świętami 1 Maja i 3 Maja. W czasach PRL święto 3 Maja była zakazane, bo zbyt jednoznacznie kojarzyło z ideałami konstytucji z 1791 r. , jako Jutrzenki Swobody, której (swobody) komuniści bali się najbardziej.
Zarządzono więc obowiązkowe świętowanie 1 Maja jako robotnicze święto klasy panującej, w ustroju socjalistycznym zwanej „dyktaturą proletariatu”. W kontekście tych historycznych faktów 2 maja wypowiada się w Gazecie Wyborczej p. prof. Magdalena Środa w swoim cotygodniowym felietonie następującymi słowami:
„A mnie święto 1 Maja wydaje się coraz ważniejsze, a 3 Maja coraz powszedniejsze. W końcu dziwnym trybem uchwalona konstytucja, mimo, że pierwsza w Europie i druga na świecie, obowiązywała zaledwie kilkadziesiąt dni, a poza tym nie przyznawała praw ogromnej rzeszy ludzi. Nie przyznawała praw kobietom, a klasy niższe czyniła jedynie przedmiotem troski , a nie przedmiotem praw.”
Oraz;
„3 Maja jest dniem równości formalnej, 1 Maja – dniem równości realnej. Uchwalenie konstytucji ustanawiało równość praw. Święto pierwszomajowe „dokumentowało osiągnięcia i zwycięstwa klasy robotniczej”.
Tak brzmią podstawowe tezy p.Środy różnicujące święta majowe:
· 3 Maja – dniem równości formalnej,
· 1 Maja – dniem równości realnej.
Powyższe tezy jednoznacznie dekonspirują ideowe źródła feminizmu, którego w Polsce p. Środa jest ważną liderką.
W dalszej części felietonu autorka postuluje przeobrażenie dzień 1 Maja w święto równości wszystkich wykluczonych. Łatwo domyślić się o jakich wykluczonych myśli p. Środa, zawsze maszerująca w pierwszym szeregu we wszystkich Manifach, w których także tak licznie uczestniczą działacze lewicy, ci sami, których widzieliśmy w pierwszym szeregu na demonstracji 1 Maja br., z rozdziawionymi ustami odśpiewującymi Międzynarodówkę, jak wiadomo – hymn największej zbrodniczej dyktatury politycznej.
Zwracam na to uwagę, żeby rozwiać oczekiwania naiwnych, że polska lewica zabiega o dobro wspólne wszystkich obywateli, że jest zatroskana losem przyszłych pokoleń.
Okrzyki pierwszomajowe Millera i Guza oraz tezy polityczne liderki polskiego feminizmu (intelektualistki Środy) odsłaniają prawdziwe intencje tego politycznego obozu. A intencje te, to zdobycie władzy i realizowanie socjalistycznej utopii państwa etatystycznego, które podobno zapewni zero bezrobocia i wybuduje tyle fabryk państwowych ile do obiecanego pełnego zatrudnienia klasy robotniczej potrzeba (Palikot).
Nie jest smutne to, że zwyczajni populiści udają ideowych zwolenników zbankrutowanego socjalizmu, smutne jest, że te fantastyczne brednie znajdują słuchaczy i biją brawo ich demagogicznym mówcom.
Nie wiem czy ten chory stan umysłów liderów demagogii socjalistycznej i ich słuchaczy (licznych niestety) jest niebezpieczny. Wiem jednak, że liczniejszy – póki co – obóz zwolenników demokracji liberalnej lekceważy zjawisko bezczelnego rozpychania się czerwonej zarazy i nie utwierdza skutecznie swoich zwolenników w duchu demokracji i patriotyzmu.
Prymitywne mityngi pierwszomajowe były i są obecne w mediach (głównie w telewizji) tworząc wrażenie ich powszechności. Tymczasem 3 Maja jest traktowany przez władzę i partie polityczne ją desygnujące skromnie i urzędowo. Wywołuje to wrażenie, nie tyle radosnego święta, ile urzędowych obchodów na zasadzie, bo tak wypada!
Również Kościół katolicki nie akcentuje doniośle patriotycznej roli święta konstytucji 3 Maja nie wspominając ( w moim kościele parafialnym) o tym ważnym patriotycznie święcie, a homilię poświęcono wyłącznie świętu kościelnemu Matki Boskiej Królowej Polski.
Tak więc ofensywa propagandowa lewicy postkomunistycznej, żerująca na utrudnieniach porządkowania finansów państwa (emerytury) wysuwa się na czoło społecznej dysputy o naszej rzeczywistości i przyszłości.
Historia świata odnotowała już podobne zjawiska społeczne w nieodległej przeszłości, co jest zupełnie lekceważone przez liderów demokracji, oddających place i ulice zwolennikom dnia równości realnej, jak to lewicę nazywa p. Środa.
Obrazem zaniedbań patriotycznego i obywatelskiego wychowania Polaków jest Dzień Flagi (2 maja), w którym z rzadka, tylko co któryś dom ozdobiono flagą narodową. A przecież ta flaga powinna wisieć na każdym domu!
Na to pytanie powinni odpowiedzieć Ci, którzy powszechnie i bezceremonialnie są obrażani przez ruchy śpiewające 1 Maja Międzynarodówkę.
Oby nigdy nie wróciły czasy obowiązkowego śpiewania tego socjalistycznego hymnu na uroczystościach państwowych.



Komentarze
Pokaż komentarze (3)