Wczoraj w audycji na TVP 2 u Tomasza Lisa odbyła się kolejna dyskusja o święcie sportu jakim wiele osób nazywa „Euro 2012”.
W rozmowie ujawniono obawy o niezakłócony przebieg tego święta w kontekście zapowiadanych robotniczych blokad stadionów pod patronatem „S” i OPZZ, widzących w tym znakomity instrument szantażu władzy do zmuszenia jej do odstąpienia od reformy emerytalnej.
Wyrażono także obawy, co do gotowości naszej policji do utrzymania porządku, co jest obawą zasadną w świetle bezradności tejże policji podczas zaaresztowania przez demonstrantów „S” wszystkich posłów (poza PIS) uwięzieniem ich w gmachu sejmu. Biorąc pod uwagę bezradność policji wobec w/w bezprawnych czynów Solidarności pod sejmem, obawy są zasadne.
Pointą dyskusji okazało się stwierdzenia Jacka Gmocha, który oświadczył szczerze i otwarcie, że współczesny sport, to przede wszystkim wielki biznes. Jan Tomaszewski demaskował manipulacje prawami obywatelskimi dla graczy z innych państw, mających dumnie reprezentować barwy Polski. Za to reprezentowanie kasują gigantyczne pieniądze.
Inny gość programu zwracał uwagę na konieczność skutecznej mobilizacji policji zdolnej do interweniowania poza stadionami, kiedy „święto sportu” kibice będą kontynuować na mieście i rozładowywać „sportowe” emocje.
Mówiąc krótko mistrzostwa Europy w piłce nożnej, pompatycznie nazywane świętem sportu, to lipa. Chodzi o wielki biznes, dla korporacji sportowych. Spodziewany czysty zysk UEFA to 116 milionów euro, a dochody 2,3 miliarda euro.
Ukraina zaś poniesie straty ok. 6-8 mld dolarów.
Czy i ile zarobi Polska nie wiadomo, bo prognozy są sprzeczne.
Pomimo subwencji UEFA na razie ponosimy duże koszty. Np. na stadionie w Poznaniu trawę wymieniono już osiem razy (każdy raz za 450 tys. zł. (Dodatek GW z 15 maja).
Koszty bezpieczeństwa są kolosalne i na razie objęte tajemnicą. Za kosztowną obsługę medyczną Euro też zapłacimy, bo UEFA nie chce na to łożyć. Za to wydaje horrendalne pieniądze piłkarskim zawodnikom.
Mówienie więc, że sport trzeba oddzielić od polityki to obłuda, bo gospodarność finansami państwa to polityka. A okrzyczane święto sportu to ułuda, bo świętem sportu można nazwać zmagania sportowe w imię idei „szlachetnej rywalizacji”. W sporcie zawodowym nie ma szlachetnej rywalizacji, jest walka o pieniądze, ba za każde zwycięstwo są niebotyczne apanaże. Puchary to tylko symbol mający przypominać o owej, zagubionej szlachetności.
Ten tekst może sugerować, że jestem przeciwnikiem igrzysk. Nie jestem. Wręcz odwrotnie, jestem gorącym zwolennikiem sportu w imię jego wielkiej roli wychowawczej młodego pokolenia i właśnie szlachetności rywalizacji, która powinna być przenoszona do życia w ogóle. Mistrzostwa tego nie spełniają i dlatego powinny być przedsięwzięciem biznesowym na koszt beneficjentów, którzy na nich zarabiają gigantyczne pieniądze, w dużej mierze obciążając kosztami budżety państw organizatorów. A to jest czysta polityka.
Wiem, że dla wielu kibiców będzie to fascynujące widowisko, tylko proszę nie mówić o święcie sportu. Jeżeli już, to o święcie kibiców, którym jest obojętne czy oglądają szlachetną rywalizację, czy walkę o zarabianie dużych pieniędzy.
Oto kolejny smutny obraz współczesnej cywilizacji.



Komentarze
Pokaż komentarze (4)