Zawód to kwalifikacje pozwalające ludziom zarabiać na życie i utrzymanie rodziny. Wikipedia określa, że „wykonywanie zawodu stanowi źródło dochodów”.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Zaw%C3%B3d
Zmiany cywilizacyjne powodują jednak, że wiele zawodów wymiera, bo zanikła ich użyteczność. Posiadaczom takich zawodów trudno się z tym pogodzić, bo to komplikuje ich życie zmuszając do szukania innego zajęcia. O tym jak ludzie bronią swojego zawodowego status quo niech świadczy zachowanie taksówkarzy i innych koncesjonowanych zawodów. To naturalny lęk przed umniejszeniem dochodów i komplikacjami związanymi ze zmianą zajęcia.
Takiemu właśnie niepokojowi ulegają obecnie artyści, których egzystencja jest utrudniona z powodu braku popytu na ich twórczość (produkty), która nie przynosi dochodu zapewniającego normalną egzystencję. Ich lęk skierowany jest w stronę państwa, od którego domagają się gwarancji dochodowych poprzez subwencjonowanie z budżetu ich działalności.
Taka postawa potwierdza jak głęboko w społeczeństwie polskim tkwi posocjalistyczny nawyk oczekiwania od państwa zapewnienia gwarancji dochodowych nawet w przypadku zawodów zanikających.
Jeżeli artysta malarz wystawia obrazy, których ludzie nie oglądają, a tym bardziej nie kupują, oznacza to, ni mniej ni więcej, że ta twórczość nie jest dochodowa. Jeżeli tenże artysta nie znajdzie sponsora musi poszukać zajęcia gwarantującego mu utrzymanie, tak jak każdy inny człowiek ginącego zawodu. Czemu artyści mieliby być wyjątkiem? Nie da się na siłę zapędzić ludzi do galerii i muzeów.
Utrzymywanie więc tych instytucji tylko dla prestiżu twórczo ambitnych artystów, bez równoczesnego popytu na ich twórczość byłoby nieracjonalne w świetle szczupłości budżetowej samorządów i państwa.
Jak rozwiązuje się takie problemy pokazała Krystyna Janda tworząc swój prywatny, dochodowy teatr, gwarantujący wystarczające utrzymanie właścicielce i jej aktorów. Ten przykład obnaża także beznadziejną nieefektywność państwowych (samorządowych) ośrodków kultury utrzymywanych za publiczne pieniądze, które te uspołecznione instytucje (jak wszystkie uspołecznione) najzwyczajniej w świecie marnotrawią.
Rozczarowuje więc roszczeniowy charakter protestu artystów zrównujących się mentalnie z wąsko pojętym światem pracy przez to, że wkraczają na popularną (modną) obecnie drogę siłowego wymuszania ofiarności podatników dla komfortu ich zawodowego bytowania.
Tym zachowaniem protestujący wydają sobie jak najgorsze świadectwo braku świadomości obywatelskiej, polegającej na egoistycznej postawie wynikającej z prostackiego rozumowania: „skoro Polacy nie chcą dobrowolnie płacić za naszą twórczość, to trzeba ich – jako podatników – zmusić do tego wydatku, bo my (artyści) chcemy godnie żyć”.
Moralną ocenę takiego zachowania pozostawiam czytelnikom.



Komentarze
Pokaż komentarze (13)